Sep 24, 2019

Nikos Deja Vu - Η δολοφονία του Νικηφόρου B’ Φωκά

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του Νικηφόρου B’ Φωκά (του γνωστότερου στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία με το παρατσούκλι "ο Ωχρός Θάνατος των Σαρακηνών"), στις 11 Δεκεμβρίου του 969.
Ο Νικηφόρος Φωκάς ήταν ένας από τους σημαντικότερους αυτοκράτορες του Βυζαντίου και ανήκε στη Μακεδονική Δυναστεία.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ

"Τους νίκησες όλους, εκτός από μια γυναίκα" γράφει στον τάφο του Έλληνα πολέμαρχου που έμεινε στην Ιστορία ένα σκαλί παρακάτω απο τον Βασίλειο Β' τον Βουλγαροκτόνο, που ήταν τότε νήπιο και συγγενής του πρώτου βαθμού. Η επιγραφή στον τάφο του συμπυκνώνει σε μια μόνο πρόταση, την ένδοξη ζωή του και το άδοξο τέλος του. Ο αυτοκράτορας δολοφονήθηκε το 969 μέσα στο παλάτι, την ώρα που κοιμόταν. Τη συνωμοσία για τον φόνο του είχε οργανώσει η σύζυγός του, η Θεοφανώ, μαζί με τον γοητευτικότατο εραστή της, ανιψιό του Νικηφόρου Φωκά και μετέπειτα αυτοκράτορα, τον Ιωάννη Τσιμισκή...

Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ

Το καλά οργανωμένο σχέδιο της Θεοφανούς είχε προγραμματιστεί να τεθεί σε εφαρμογή τα ξημερώματα της 10ης προς 11η Δεκεμβρίου του 969.
Οι συνωμότες βρίσκονταν από το απόγευμα στα ανάκτορα. Με τη βοήθεια της αυτοκράτειρας, πέρασαν στον γυναικωνίτη, ντυμένοι με γυναικεία ρούχα και κρυμμένα τα όπλα τους μέσα σε αυτά.
Όμως αυτή η κινητικότητα στο παλάτι έβαλε σε υποψίες τον Νικηφόρο, ο οποίος διέταξε να γίνουν έρευνες. Δυστυχώς για εκείνον, την έρευνα ανέλαβε ο έμπιστος αρχιευνούχος του παλατιού, που απεδείχθη προδότης. Είχε ταχθεί με το μέρος της Θεοφανούς, και ενημέρωσε ψευδώς τον αυτοκράτορα ότι όλα ήταν εντάξει και τίποτα δεν συμβαίνει..
Η κρίσιμη ώρα πλησίαζε. Όλα ήταν έτοιμα και οι συνωμότες περίμεναν την ώρα για να δράαουν. Όμως υπήρχε και κάτι που δεν γνώριζαν
Ο Νικηφόρος πάντα κοιμόταν στο πάτωμα, σε μια γωνία του μεγάλου δωματίου του πάνω σε μιά προβιά. Ήταν μια συνήθεια που είχε αποκτήσει, στον στρατό.
Όταν οι συνεργοί της αυτοκράτειρας μπήκαν στο δωμάτιο του και είδαν άδειο το κρεβάτι του, σάστισαν. Πίστεψαν ότι ο αυτοκράτορας είχε μάθει το σχέδιό τους και τους είχε στήσει παγίδα..Τότε πανικοβλήθκαν και γύρισαν να φύγουν. Εδώ είναι που σώζει το σχέδιο της Θεοφανούς ακόμη μιά φορά ο προδότης αρχιευνούχος, που τους υπέδειξε το μέρος που κοιμάται ο Φωκάς.
Οι δολοφόνοι εντοπίζουν τον Νικηφόρο.
Τον πλησίασαν και ένας από αυτούς, ο ταξίαρχος Λέων Βαλάντης, προσπάθησε να του κόψει το λαιμό με το ξίφος του, αλλά ο Νικηφόρος ξύπνησε, αντέδρασε κι έτσι το χτύπημα τον βρήκε στο πρόσωπο. Βαρύτατα τραυματισμένος και αιμόφυρτος προσπάθησε να ξεφύγει και να οπλιστεί, όμως πριν προλάβει να πιάσει το περίφημο κυρτό ξίφος του, ο Ιωάννης και ένας από τους συνεργούς του του έδωσαν 2 θανατηφόρα χτυπήματα.
Ο Νικηφόρος έπεσε νεκρός...
Τότε οι συνωμότες του έκοψαν το κεφάλι και το σώμα του το πέταξαν απο το παράθυρο. Το κεφάλι του το κράτησε ο Ιωάννης Τσιμισκής σαν τρόπαιο, για να το δείξει στην ερωμένη του Θεοφανώ, ότι η αποστολή εξετελέσθη επιτυχώς.
Όταν η προσωπική φρουρά του Φωκά έφτασε στον τόπο του εγκλήματος, ήταν ήδη αργά. Οι συνωμότες δολοφόνοι είχαν γίνει άφαντοι
Λίγες ώρες μετά τη δολοφονία, οι υποστηρικτές του Ιωάννη Τσιμισκή, και δολοφόνου εραστή, βγήκαν στους δρόμους, φωνάζοντας υπέρ του και ονομάζοντας τον ως το νέο αυτοκράτορα. Η "επιθυμία" τους φυσικά έγινε πράξη, καθώς ήταν μέρος του διαβολιικού σχεδίου της Θεοφανούς...
Έτσι, ο Ιωάννης Τσιμισκής, μέσα σε μιά νύχτα απαλλάχτηκε απο τον σύζυγο της ερωμένης του, κατέλαβε τον θρόνο και έγινε ο νέος αυτοκράτορας, χάρη σ' αυτήν την σατανική γυναίκα και "αγαπημένη" σύζυγο του Φωκά, την Θεοφανώ που είχε οργανώσει αριστοτεχνικά τα πάντα..

"Τους νίκησες όλους, εκτός από μια γυναίκα" έγραψαν στον τάφο του, όμως αυτή δεν ήταν γυναίκα Νικηφόρε, αλλά ο ίδιος ο διάβολος...

Ιστορικό Υστερόγραφο:
Το τέλος του Ιωάννη Τσιμισκή, ασχέτως άν η ιστορία τον κατατάσσει στους καλούς και άξιους Βυζαντινούς αυτοκράτορες, ήταν αντίστοιχο με την προδοσία και την δολοφονία που διέπραξε. Πέθανε με φρικτούς πόνους απο δηλητήριο, που του έριξαν ή στο φαγητό του ή στο ποτό του κάποιοι άλλοι. Όμως αυτό θα είναι θέμα για κάποιο άλλο άρθρο μου, προσεχώς...

Nikos Deja Vu
n1999k.blogspot.com

Jul 25, 2019

Nikos Deja Vu - LADYHAWKE - Το Γεράκι και ο Λύκος

LADYHAWKE
"Το Γεράκι και ο Λύκος"

https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/41KnYR7o0SL._SX466_.jpg

Η Μεταφυσική και ο Εσωτερισμός, έχουν κάνει την εμφάνισή τους σε πάρα πολλές από τις εικαστικές τέχνες.

Η 7η τέχνη, ο κινηματογράφος δε θα μπορούσε να "μείνει απ' έξω" .

Οι ταινίες που έχουν να κάνουν με την ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ είναι πολλές και ιδιαίτερα αυτές που έχουν σαν κύριο θέμα τους τη ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ. Όμως υπάρχουν και ταινίες που η πλοκή τους, οι ήρωες τους κλπ, ενώ ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΑ δεν έχουν ΚΑMΜΙΑ σχέση με τον Μεταφυσικό ή Εσωτεριστικό Κόσμο, κατά βάθος αν μελετήσουμε προσεκτικά τη ταινία, θα μείνουμε κατάπληκτοι από τα μηνύματα που κρύβει είτε ηθελημένα είτε αθέλητα και για να πω την αλήθεια, αυτό είναι και το σύνηθες θα έλεγα.

Στις ταινίες αυτές, η συνήθης βάση για το σενάριο είναι μυθολογικά γεγονότα από τις διάφορες μυθολογίες των πολιτισμών αλλά επίσης και διάφορα παραμύθια.

Πολλοί είναι εκείνοι λοιπόν που σήμερα πιστεύουν ότι οι μυθολογίες των λαών, δεν είναι τίποτε άλλο παρά παραμυθάκια από τη ΦΑΝΤΑΣΙΑ κάποιου "παραμυθά"…

Είναι έτσι όμως;

Κάνοντας μια απλή προσέγγιση, λέω εξαρχής πως όχι, δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα

Και για του λόγου το αληθές, ας ερευνήσουμε λίγο πίσω από τις λέξεις και τις έννοιες για να δούμε τι κρύβεται ...

Και πρώτα, πρώτα ας δούμε τη λέξη ΦΑΝΤΑΣΙΑ που είναι αναμφισβήτητα και το πρώτο (ίσως και το μόνο) συστατικό για την δημιουργία ενός "παραμυθιού", την οποία Φαντασία σε καμμία περίπτωση δεν θα πρέπει να την μπερδεύουμε με τη ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ, κάτι πού ήδη το κάνουν πολλοί ειδικά όταν λένε ότι:

"...Η φαντασία είναι προϊόν των αισθήσεων και της ύλης που μας περιβάλει, της λογικής μας..."

Η Φαντασία λοιπόν, είναι μία από τις "πλαστικές" δυνάμεις της Ανώτερης Ψυχής και ουσιαστικά είναι η μνήμη των προηγούμενων σαρκώσεων της ψυχής, η οποία όσο και να παραμορφώνεται από το Κατώτερο Μανάς (που "Μανάς" είναι η νοητική ικανότητα που κάνει τον άνθρωπο ΝΟΗΜΟΝ και ΗΘΙΚΟ όν και έτσι τον ξεχωρίζει από το απλό ζώο), δηλαδή μιλάμε για τον ΝΟΥ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ ή αλλιώς της ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ-ΖΩΙΚΗ ΨΥΧΗ... Όσο λοιπόν και να παραμορφώνεται από τον κατώτερο Νου, η Φαντασία και όχι η Φαντασίωση σχεδόν πάντα στηρίζεται σε Αληθινά "γεγονότα" (ενθυμίσεις)...

"Theosophical Glossary"

Πολλοί θα αναρωτηθείτε για τον παραπάνω ορισμό που δίνω στη φαντασία μέσα από το ΜΟΝΟ (κατ' εμέ) έγκυρο ΛΕΞΙΚΟ με όρους Μεταφυσικής και Εσωτερισμού και σίγουρα κάποιοι από εσάς θα ανατρέξετε σε κάποιο λεξικό για να διασταυρώσετε τα λεγόμενά μου.

Για σας (τους δεύτερους εννοώ), σας παραθέτω το λήμμα της λέξης από το λεξικό:

Φαντασία: Η ικανότητα του νου να ανακαλεί και να αναπαριστά προηγούμενες εικόνες

Για τη ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ δίνουν τον ορισμό πως :

Φαντασίωση είναι η παράσταση που σχηματίζει κανείς με τον νου του.

Μιλάνε λοιπόν για τον ΝΟΥ, τον ΦΥΣΙΚΟ ΕΓΚΕΦΑΛΟ...

Τον ΦΥΣΙΚΟ ΕΓΚΕΦΑΛΟ που έχει ως "βοηθούς του", "συνεργάτες του", τις ΠΕΝΤΕ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ...

Τις ΠΕΝΤΕ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ, δηλαδή τη ΛΟΓΙΚΗ...

Μα καλά, όταν λένε πώς:

"...Η φαντασία είναι προϊόν τον αισθήσεων μας και της ύλης που με περιβάλει, της λογικής μας...", αυτό δεν είναι που αναγράφουν και τα λεξικά :

"…οι παραστάσεις που σχηματίζει ο ΝΟΥΣ…" ;;;

Μιας και αναφερθήκαμε όμως και στη ΛΟΓΙΚΗ, μπορούνε να πούμε γι' αυτήν ότι :

Η Λογική είναι η ΣΥΝΙΣΤΑΜΕΝΗ των ΠΕΝΤΕ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ μας...

Όραση...
Ακοή...
Όσφρηση...
Γεύση...
Αφή...

Αυτός είναι και ο λόγος, η αιτία που ΔΕΝ μπορεί η ΛΟΓΙΚΗ να μας βοηθήσει στην ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ...

Γιατί ΤΙΠΟΤΑ από αυτά τα "εσωτερικά" δεν τα ΒΛΕΠΕΙ, ΑΚΟΥΕΙ, ΜΥΡΙΖΕΙ, ΓΕΥΕΤΑΙ, ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ...

Σίγουρα θα σας κούρασα με όλα τα παραπάνω, αλλά θεωρώ ότι έπρεπε να τα θέσω ως εισαγωγή στη προσπάθειά μου για αποσυμβολισμό ….

Η ταινία που θα κάνουμε μια μικρή αναφορά, ως "απόδειξη" της θέσης που εξέφρασα στην αρχή, είναι μια πραγματικά πολύ τρυφερή ταινία, ένα παραμύθι…

"Το Γεράκι και ο Λύκος"

Η ταινία αυτή προβλήθηκε πρώτη φορά το 1985. Πρωταγωνιστές η Michelle Pfeiffer (Isabeau d'Anjou) και ο Rutger Hauer (Captain Etienne Navarre)

Το θέμα της ταινίας έχει να κάνει με τον επίσκοπο της πόλης Aquila όπου ζούσαν οι ήρωες του έργου.

Ο επίσκοπος ερωτεύθηκε την Isabeau, εκείνη με τη σειρά της ερωτεύτηκε τον Etienne τον οποίο και ΑΓΑΠΗΣΕ. Φυσικά ο ατρόμητος λοχαγός, δε θα μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος από τον έρωτα της πανέμορφης Isabeau και έτσι και αυτός ερωτεύθηκε και ΑΓΑΠΗΣΕ την ηρωίδα μας.

Τότε ο κακός επίσκοπος τους έριξε μια βαριά κατάρα κάνοντας χρήση της Μαγικής Τέχνης που κατείχε:
Την ημέρα η Isabeau μεταμορφώνεται σε ΓΕΡΑΚΙ,
τη νύχτα ο Etienne μεταμορφώνεται σε ΛΥΚΟ.
 
Οι μόνες στιγμές που και οι δυο συναντιούνται με ανθρώπινες μορφές, είναι το ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ και η ΑΝΑΤΟΛΗ. Τελικά τα μάγια λύνονται και οι ήρωες του έργου, μπορούν επιτέλους να ζήσουν τον έρωτά τους, την ΤΕΛΕΙΑ (και ανιδιοτελή θα έλεγα) ΑΓΑΠΗ.
 
Αφίσα από την ταινία

 Αυτά από τα ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ στοιχεία της ταινίας. 'Ομως όταν την δούμε με το "άλλο" μάτι, της ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ επόμενο είναι να "βλέπουμε" και άλλα πράγματα…

Καταρχάς, οι ήρωες του έργου ΔΕΝ είναι ΜΟΝΟ οι ΔΥΟ πρωταγωνιστές, αλλά είναι και ο μικρός κλεφτάκος ο Φιλίπ Γκαστόν, που είναι ο πλέον σημαντικός για την εξέλιξη της ιστορίας…

Αυτοί οι 3 ήρωες συμβολίζουν, το ΤΡΙΣΥΠΟΣΤΑΤΟ του ανθρώπου και δεν είναι άλλο παρά:

ΛΥΚΟΣ = ΠΝΕΥΜΑ
ΓΕΡΑΚΙ = ΨΥΧΗ
ΚΛΕΦΤΑΚΟΣ = ΣΩΜΑ

Αυτοί οι ΤΡΕΙΣ συναποτελούν τον ΑΝΘΡΩΠΟ ή την ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ αν θέλετε ακόμα καλύτερα....

- Ο κακός επίσκοπος δεν είναι άλλος από το ΚΟΣΜΙΚΟ ΚΑΚΟ που φυσικά αυτό που "θέλει" δεν είναι άλλο από το να αποκτήσει την ΑΓΝΗ ΨΥΧΗ, να την σπιλώσει να την βρωμίσει με το μίασμα που κουβαλά...

-Ο μικρός "κλεφτάκος", στο έργο είναι ένας ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ μέσα σε έναν πύργο για κλοπές. Ο πύργος, ονομαζόταν ΑΚΟΥΙΛΑ και από μόνο του το όνομα φανερώνει αρκετά…

ΑΚΟΥΙΛΑ = AQUA + ΙΛΑ
 
Aqua στα Λατινικά σημαίνει ΝΕΡΟ και το ΝΕΡΟ στη ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ συμβολίζει την ΥΛΗ! Ιλά είναι μια παράφραση της Ελληνικής λέξης ΥΛΗ που στην Μεταφυσική δεν είναι "απλά" αυτό που εννοεί ΣΗΜΕΡΑ η επιστήμη, αλλά κάτι πιο βαθύ…

Στο Θεοσοφικό Γλωσσάρι της Ελένης Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ, στο λήμμα ΥΛΗ, βρίσκουμε τα εξής:

"ΥΛΗ, Αρχέγονο υλικό, εσωτερικά, το ομοιογενές ίζημα του Χάους ή της Μεγάλης Αβύσσου. Η ΠΡΩΤΗ αρχή από την οποία σχηματίστηκε το αντικειμενικό Σύμπαν"
 
"Theosophical Glossary"

Βλέπουμε λοιπόν από πού το έσκασε ο μικρός κλεφτάκος, κατάφερε να ΞΕΦΥΓΕΙ από την ύλη!!!

Ο Μεγάλος Αλχημιστής Παράκελσος, χρησιμοποιεί την λέξη ΥΛΑΣΤΡΟΣ, για να προσδιορίσει την μυστικιστική ιδέα του ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, του Homo Maximus!!! 


Ο αστερισμός AQUILA με τον Γανυμήδη

Επίσης να θυμίσω πως στην ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ, υπάρχει ένας αστερισμός που ονομάζεται AQUILA (Aql) και είναι ένας αστερισμός του Βορείου Ημισφαιρίου, από τους πιο ευδιάκριτους, ειδικά το α του αστερισμού που είναι ένας αστέρας πρώτου μεγέθους και ονομάζεται Άλταιρ, από την Αραβική απόδοση ολόκληρου του αστερισμού που είναι "Αλ Νασρ Αλ Ταιρ" δηλαδή ο "Ιπτάμενος Αετός".

 Ο αστερισμός αυτός είναι η απεικόνιση στον ουράνιο θόλο της μυθολογικής ιστορίας του ΟΙΝΟΧΟΟΥ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ, του πανέμορφου Γανυμήδη που ο Δίας τον έκλεψε από τη Τροία θαμπωμένος από την ομορφιά του. Μεταμορφώθηκε λοιπόν σε ΑΕΤΟ όπου στον ένα πόδι κρατά τον ΚΕΡΑΥΝΟ και στο άλλο τον ΓΑΝΥΜΗΔΗ και έτσι τον μετέφερε στον 'Ολυμπο.
 


Ο Ζευς που αρπάζει Τον Γανυμήδη

Ο ΙΔΙΟΣ αυτός ΑΕΤΟΣ, είναι που μετέφερε το ΝΕΚΤΑΡ στο Ιδαίον Άντρο στην Κρήτη όταν ο Δίας, κρυβόταν από το πατέρα του Κρόνο.

Οι αρχαίοι Πέρσες Αστρολόγοι, αποκαλούσαν τον αστερισμό αυτό με το όνομα "Σαχίν Τάρα Ζέντ" που σημαίνει ΓΕΡΑΚΙ

 Θα ήταν λάθος μου να μην αναφερθώ στο Χριστιανικό Συμβολισμό που κρύβεται ΠΙΣΩ από τους ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΕΣ οι οποίοι και έχουν ένα ΣΥΜΒΟΛΟ που τους χαρακτηρίζει ΑΛΛΑ και συνδέει με την πανάρχαια ΣΦΙΓΓΑ της Αιγύπτου και τα ΤΕΣΣΕΡΑ ΖΩΑ που τη ΣΥΝΑΠΟΤΕΛΟΥΝ…


Η Σφίγγα της Αιγύπτου

Έχουμε λοιπόν τους 4 Ευαγγελιστές:

Ματθαίος = ΑΓΓΕΛΟΣ = Αέρας
Λουκάς = ΤΑΥΡΟΣ = Γη
Μάρκος = ΛΕΩΝ = Φωτιά
Ιωάννης = ΑΕΤΟΣ = Νερό

Ο Ιωάννης είναι εκείνος που ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ στον ΑΕΤΟ και ο ΑΕΤΟΣ είναι που ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ με το στοιχείο του ΝΕΡΟΥ.

Δηλαδή, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η λέξη ΑΚΟΥΙΛΑ, κρύβει μέσα της μια πολυσύνθετη και πολυδιάστατη έννοια, αυτή της ΦΥΣΗΣ - ΚΟΣΜΟΥ, κλπ αλλά και του ΠΡΩΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, του Υλικού Πρώτου Ανθρώπου ή ακόμα καλύτερα, της ΠΡΩΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Να λοιπόν από πού το έσκασε ο μικρός μας ήρωας, ξέφυγε από τον πολύ τον κόσμο, από το σύνολο και μόλις έγινε αυτό, ΤΟΤΕ είναι που "συνάντησε" την ΨΥΧΗ του (γεράκι) και το ΠΝΕΥΜΑ του (λύκο).

 

Από τον πύργο της ΑΚΟΥΙΛΑ, κανένας δεν μπορούσε να δραπετεύσει, αλλά αυτός χρησιμοποιώντας το ΜΥΑΛΟ του τα κατάφερε να δραπετεύσει. Αυτός είναι και ο λόγος που ο λοχαγός τον πήρε σε βοήθεια του, γιατί ήξερε να ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ τον εγκέφαλό του. Ο ΚΛΕΦΤΑΚΟΣ που συμβολίζει το ΣΩΜΑ, αυτό που χρησιμοποιεί κατά κόρον στη πλοκή του έργου, είναι το ΜΥΑΛΟ του.

 Αυτό μας το φανερώνει το όνομα του μικρού ήρωα, ΦΙΛΙΠΠΟΣ.

Δηλαδή ο ΦΙΛος των ΙΠΠΩΝ, των αλόγων…

Α-λογα ήταν τα "πρώτα" όντα κατά μία εκδοχή της ανθρωπογονίας, δηλαδή τα πρώτα όντα δεν είχαν λογική (Γένεσις 1&2&3 κεφάλαιο) και η λογική είναι εργαλείο του ΜΥΑΛΟΥ!

 

Αυτό το "μυαλό" είναι που τους βάζει σε μπελάδες συνέχεια, ΑΛΛΑ μετά που την συνεχή "εκπαίδευση" από την Ανώτερη Διάνοια, το ΠΝΕΥΜΑ (τον ήρωα λοχαγό) είναι αυτός που βοηθά στην ΕΝΩΣΗ - ΜΕΘΕΞΗ του ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ & της ΨΥΧΗΣ, δηλαδή του λοχαγού και της πανέμορφης κοπέλας.....

 Η μοναδικές ΣΤΙΓΜΕΣ , που πραγματικά ήταν η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ για τους ερωτευμένους ήρωες μας, που μπορούσαν να είναι ΜΑΖΙ με την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΜΟΡΦΗ ήταν το ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ και το ΧΑΡΑΜΑ.......

 Αλληγορικά εδώ το ανθρώπινο σώμα που έπαιρναν στη πλοκή του έργου, συμβολίζουν τα θεία σώματα τους δηλαδή το ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ και το ΨΥΧΙΚΟ και όχι το ΣΑΡΚΙΚΟ. Ο συμβολισμός της στιγμής που ΕΝΩΝΟΝΤΑΝ (ηλιοβασίλεμα και χάραμα), είναι και αυτός μεγάλος!!!
 


Η Ένωση του Λύκου με το Γεράκι

 Αν στρέψουμε το βλέμμα στον ουρανό κατά τη διάρκεια που ο Ήλιος δίνει τη θέση του στο βασίλειο της Νύχτας, τότε θα δούμε ότι στη Δύση έχει ΗΔΗ εμφανιστεί ο Πλανήτης ΑΦΡΟΔΙΤΗ.

Όμως ΚΑΙ το πρωί, ΠΡΙΝ ακόμα ανατείλει ο Ήλιος, ο ΙΔΙΟΣ πλανήτης, η ΑΦΡΟΔΙΤΗ, είναι που κάνει τη εμφάνιση του....

Ο πλανήτης αυτός, είναι ο ΕΩΣΦΟΡΟΣ, ο LUCIFER, ο Φέρων το Φως!!!

Για αυτόν, τον εντελώς ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΟ πλανήτη, το "τελευταίο" βιβλίο της Αγίας Γραφής, η Αποκάλυψη του Ιωάννου, λεει τα εξής σημαντικά για τον Ιησού Χριστό:

"...Εγώ, ο Ιησούς έπεμψα τον άγγελόν μου

να μαρτυρήση είς εσάς τάυτα είς τας εκκλησίας μου.
Εγώ είμαι η ρίζα και το γένος του Δαβίδ,
Ο ΑΣΤΗΡ Ο ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΡΙΝΟΣ ..."
 
Αποκάλυψη ΚΒ 16
 

Δε θα κάνω ΚΑΜΜΙΑ παρατήρηση, απλά σας αφήνω να εξάγετε μόνοι σας τα όποια συμπεράσματά σας…

Να γιατί η "κατάρα" του ΚΟΣΜΙΚΟΥ ΚΑΚΟΥ εκείνη την ώρα ΔΕΝ ΕΠΙΑΝΕ!!!
 

Ηλιοβασίλεμα με την Αφροδίτη να λάμπει

Όμως υπάρχει αρκετός συμβολισμός και στα ζώα, που μεταλλάσσονταν οι "καταραμένοι"…

Σίγουρα κάθε ένα από αυτά έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό και μια ξεχωριστή θέση στη κουλτούρα κάθε λαού. Αλλά ας δούμε την ερμηνεία των ζώων αυτών, υπό το πρίσμα του Εσωτερισμού.

Το ΓΕΡΑΚΙ, στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά είναι αυτό που συμβολίζει την ΨΥΧΗ.

 

Ο ιερογραμματέας, ανάλογα με την στάση που το σχεδίαζε- σκάλιζε, του έδινε και κάποιο "άλλο" νόημα...

'Οταν λοιπόν το σχεδίαζε ΞΑΠΛΩΜΕΝΟ, σα νεκρό, συμβόλιζε την διέλευση από τη μία ζωή στην άλλη, από τη μία κατάσταση στην άλλη.

Θυμηθείτε όσοι φίλοι έχετε δει το έργο, ότι όταν το γεράκι ΑΛΛΑΖΕ ΜΟΡΦΗ, από ΓΕΡΑΚΙ σε ΑΝΘΡΩΠΟ, αυτό έκειτο σα νεκρό!!!

'Οταν ο ιερογραμματέας το σχεδίαζε με τα φτερά του ΑΝΟΙΧΤΑ, συμβόλιζε ότι ο "νεκρός ανασταίνεται", ότι δηλαδή επιτέλους είχε την ίδια αντίληψη της ΨΥΧΗΣ του, δηλαδή της ΟΥΣΙΑΣ του.... 

 

-Στην Ελληνορωμαϊκή "κουλτούρα" συμβόλιζε τον "ταχύτατο αγγελιοφόρο του Απόλλωνα"

-Στους Ατζέκους επίσης συμβόλιζε τον "αγγελιοφόρο των Θεών" (!!!)

-Στους Αιγυπτίους (μαζί με τον Αετό) συμβόλιζε το πνεύμα, την ΨΥΧΗ, την έμπνευση.

Γερακόμορφοι ήταν πολλοί Θεοί στην Αίγυπτο, όπως ο 'Ωρος, ο Σόκαρης, αλλά και άλλοι πολλοί... 


Ο Παντεπόπτης Οφθαλμός του Ώρου

-Στους Ινδουιστές, το ΓΕΡΑΚΙ συμβόλιζε την τη "κάθοδο" του Σόμα από τον ουρανό, που αλληγορεί ως προς την Μυστική Σοφία που κατέρχεται και που είναι ικανή να ΠΑΡΑΓΕΙ ΖΩΗ κάτω υπό ορισμένες προϋποθέσεις...

Αυτά τα "ολίγα" σχετικά με το ΓΕΡΑΚΙ....

Τώρα το έτερο συμβολικό ζώο, ο ΛΥΚΟΣ που κατά ένα "παράξενο" τρόπο ΚΑΙ αυτός έχει να κάνει με το ΦΩΣ...

Στην αρχαία ελληνική γλώσσα έχουμε τη λέξη ΛΥΚΑΒΑΣ εκ του Λύκη + βαίνω που σημαίνει "η οδός του φωτός" (!!!), η τροχιά του Ηλίου (!!!), το έτος (!!!)

Η λέξη Λύκη σημαίνει το ΦΩΣ και από αυτή τη λέξη προέρχονται οι λέξεις, ΛΥΚΟΦΩΣ, ΛΥΧΝΟΣ, ΛΕΥΚΟΣ (!!!) 

 

Η λέξη ΛΥΚΟΣ ίσως να προέρχεται εκ του λευκός (ΛεΥΚΟΣ) και το λευκό ως γνωστόν είναι το ΜΟΝΑΔΙΚΟ χρώμα (αν μπορώ να το πω έτσι)...

Και επειδή το λευκό είναι η "ΑΝΤΙΘΕΣΗ" ή το ΖΕΥΓΑΡΙ θα έλεγα καλύτερα του ΜΑΥΡΟΥ.

Και επειδή το ΜΑΥΡΟ έχει να κάνει με τη νύχτα,

Και επειδή η νύχτα είναι η ΑΠΟΥΣΙΑ του φωτός, ΑΡΑ...

Το φως είναι το λευκό και έτσι κατά τη γνώμη μου πάντα, έχουμε αυτή τη περίεργη σχέση του ΦΩΤΟΣ με τον Λ(ε)ΥΚΟ...

 Αλλά ίσως αυτό "μπορεί" να ΜΗΝ φτάνει σαν επιχειρηματολογία, ας το προχωρήσουμε λίγο ακόμα...

Ανέφερα τη λέξη Λύκη. 'Ενα παράγωγό της είναι και η προσωνυμία του Θεού του ΦΩΤΟΣ Απόλλωνα, "ΛΥΚΗΓΕΝΗΣ", ο γεννηθείς Απόλλων στη Λυκία.

Ο Θεός του ΦΩΤΟΣ, Απόλλωνας καλείται και Λύκειος.

Λύκειο όμως ΗΤΑΝ και το Γυμνάσιο που βρισκόταν ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ των Αθηνών και που έλαβε το όνομά του από τον παραπλήσιο ναού του Λύκειου Απόλλωνα...

-Να προσθέσω τώρα, ότι στην Αρκαδία υπάρχει όρος με το όνομα Λύκαιον ή Λυκαίον και ότι Λυκαίος έλεγαν τον Δία της Αρκαδίας;;;

-Να πω ότι προς τιμή του Λύκαιου Διός, τελούταν γιορτές οι οποίες έφτασαν μέχρι τη Ρώμη με το όνομα ΛΟΥΠΕΡΚΑΛΙΑ (Loupercalia);;; 


Πως από το ΛΕΥΚΟ ΦΩΣ παράγεται η ίριδα

Φυσικά και στην Μυθολογία μας έχουμε "Λύκους"...

-Ο γιος του Προμηθέως και της Πλειάδος Κελαινούς (η σκοτεινή) ήταν ο Λύκος "Παράξενο" πάντως ο ΦΕΡΩΝ ΤΟ ΦΩΣ στους ανθρώπους Προμηθέας, να παντρεύεται την Σκοτεινή και από την ένωση αυτών των ΔΥΟ ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ ή ορθότερα αυτού του ΖΕΥΓΟΥΣ, αποτέλεσμα να είναι ο ΛΥΚΟΣ !!!!

-Επίσης ΛΥΚΟ έχουμε έναν γιο του Αιγύπτου, σύζυγο (πάλι ζευγάρι!!!) της Δαναϊδος Αγαύης, η οποία Αγαύη είναι η Αυγή αναγραμματισμένη!!!!!

 Το νεογνό του Λύκου λέγεται Λυκόπουλο που στην αρχαία Ελληνική (αν δε κάνω λάθος) λέγεται ΛΥΚΙΔΕΥΣ

Λυκιδεύς όμως αποκαλείται και το ανήλικο τέκνο του Μυημένου στον Τεκτονισμό.

Λυκιδεύς σημαίνει "το τέκνο του φέροντα το φως, του πεφωτισμένου, εκείνου που έχει δει το φως της μυήσεως", δηλαδή του ΤΕΚΤΟΝΑ.

-Στους Αιγύπτιους ο Λύκος, ήταν το σύμβολο του Θεού Ρα, του Θεού Ήλιου...

-Στην Αλχημεία ο Λύκος ΜΑΖΙ με τον Σκύλο, είναι η δυαδική φύση του Ερμή, του Φιλοσοφικού Υδραργύρου... 

 

-Στους Σκανδιναβούς ο Οντίν καβαλά έναν Λύκο...

Αυτά τα επίσης "ολίγα" και για το έτερο ζώο της ταινίας: "Το Γεράκι και ο Λύκος" ...

 Παρατηρώντας καλά τα όσα παρέθεσα, θα διαπιστώσουμε ότι τελικά ΟΝΤΩΣ το Γεράκι συμβολίζει την ΨΥΧΗ και ο Λύκος το ΠΝΕΥΜΑ και που ΜΑΖΙ με τον μικρό ΚΛΕΦΤΑΚΟ της ταινίας ΣΥΝΑΠΟΤΕΛΟΥΝ και οι ΤΡΕΙΣ μαζί τον ΑΝΘΡΩΠΟ.....

 Τελικά αξίζει όταν βλέπουμε μια ταινία, να εμβαθύνουμε όσο μπορούμε στα νοήματα που θέλει να μας δώσει ο σεναριογράφος είτε ηθελημένα, είτε και αθέλητα, γιατί η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι εκεί "έξω" και περιμένει να την ανακαλύψουμε….

Βιβλιογραφία:

Θεοσοφικό Γλωσσάρι Ελένη Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ
Μυστική Διδασκαλία Ελένη Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ
Ισις Αποκεκαλυμμένη Ελένη Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ
Το Μυστήριο των Κύκλων Ελένη Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ
Ουρανογραφία, η Ιστορία των Αστερισμών Χαρίτων Τομπουλίδης
Η Μυθολογία των Ελλήνων Κάρλ Κερένυι
Αποσυμβολισμός της Ελληνικής Μυθολογίας Νικόλαος Μαργιωρής
Κείμενα του Θεόφραστου Παράκελσου
Η Αγία Γραφή
Ουπανισάδες
Βέδες
Η Μυσταγωγία εις την Αρχαίαν Αίγυπτον Πέτρου Γράβιγγερ
Η Μυητική Διαδικασία στην Αρχαία Αίγυπτο Max Guilmot

***
Nikos Deja Vu
n1999k.blogspot.com

Jun 13, 2019

Nikos Deja Vu - Red Alert 2 - Yuri's Revenge - New Map: Severnaya Zemlya 2019 (snow)

Nikos Deja Vu Proudly Presents
"Severnaya Zemlya 2019"
A great new MAP for 8 (2-8) Players
 (Snow Battle)
FOR RED ALERT 2 - YURI'S REVENGE

THE BATTLE MAP

NEW FIGHTING TECHNIQUES & METHODS

WARNING!

This map is made with the latest WESTWOOD official terrain expansion set! If you don't have it inside your RA2 folder, download it now from here!

Map Difficulty
INSANE

★ ★ ★ ★ ★

How to use this map
(Instructions for Single Player Only)

1. Just UNRAR your download, and copy the *.YRM file(s) inside your RA2 directory (folder).
2. Run YURI.exe -> Single Player -> SKIRMISH
3. Load this map, select difficulty and other rules.
4. Start playing!

★ ★ ★ ★ ★

A 2019 BONUS!
Resolution Fix for all monitors!
for Red Alert 2 & RA2 Yuri's Revenge only!
Download it now from HERE

★ ★ ★ ★ ★

More:
1. MIG-35 FULCRUM FIGHTER JET
2. NEW MIG BOMBER
3. SIEGE CHOPPERS NOW CAN FIRE WITH NEW MISSILE WEAPONS AND NEW MACHINEGUNS!
4. THE HIND CHOPPER (Hind Transport) IS FLYING AND SHOOTING PERFECTLY WITH A NEW CANNON
5. 
LEOPARD 2A7 (HEL)

6. The APACHE LONGBOW (Harpy) CAN BE USED FROM ALL HOUSES
7. VLADIMIR's DREADNOUGHT (Command Ship) AVAILABLE FOR ALL HOUSES (with AA missiles)

Even More...
1. Soviets and Yuri forces can create Airforce Command Headquarters now!
2. All forces can create 5 types of aircraft & helicopter units, including MIG-35 and Apache!
3. The Rocketeers can use new laser weapons!
4. Siege Choppers can fire air-to-surface and air-to-air missiles!
5. More buildings can HEAL your units and your infantry!
6. FLINT WESTWOOD's cameo is missing from the INFANTRY TAB (RA2-YR version 1.001) but is working perfectly when selected.
7. Sammy Stallion, Arnie Frankenfurter and Vladmir (Mad Vlad) icons have changed in the Infantry TAB (RA2-YR version 1.001)
8. Some other, aesthetic only, changes occured after Westwood's latest game patch, but don't worry, everything is working perfectly!

DOWNLOAD THIS MAP


WARNING
DO NOT USE ANY MOD
You won't need it.

If you already have patched your original RA2 game with any MOD(s) you can easily remove them using the "CleanUpTool" from the WESTWOOD FTP, from EA FTP, or from my site.
To play, correctly, my maps, use the original RA2 - YR game set, without any INI files, or your game will stick and/or will crush, always...
If you ever need special information, on the map code, don't hesitate to leave a message here :)

A SPECIAL NOTE

No No! I don't use MOD or extra CAMEOS for all those maps I've created! There's just some of my fantastic RA code inside the map(s)!
I always use the official Westwood game set, and my ..magic! So.. USE MY MAPS AND YOUR GAME WILL NEVER STICK!
Why? Because I triple test them, for my pleasure first of all :)


NEW : ALL IN ONE MUSIC PACK
For Red Alert 2 Yuri's Revenge Only!

Play 100+ music tracks by Frank Klepacki from all WESTWOOD (and not only) GAMES along with your RA2-YR. Extreme sound quality, far better than the originals!

Read what and how
Click Here

Enjoy and stay tuned: More maps are coming!

Nikos Deja Vu
n1999k.blogspot.com

Apr 27, 2019

Nikos Déjà Vu - Ο Ρουκετοπόλεμος στον Βροντάδο Χίου

Ο Ρουκετοπόλεμος
στον Βροντάδο Χίου

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Πάσχα στη Χίο σημαίνει ρουκετοπόλεμος, ένα έθιμο που ξεκινά από την εποχή της Τουρκοκρατίας, «πόλεμος» ανάμεσα στην ενορία του Αγίου Μάρκου και στην ενορία της Παναγίας Ερυθιανής. Οι δύο εκκλησίες είναι κτισμένες σε δύο αντικρινά υψώματα που απέχουν περίπου πεντακόσια μέτρα.
Όπως λένε οι παλαιότεροι, ξεκίνησε από τα παιδιά των δύο ενοριών που έπαιζαν πετροπόλεμο με σφεντόνες. Στη συνέχεια άρχισαν να εμπλέκονται και οι μεγαλύτεροι με αποτέλεσμα οι σφεντόνες να αντικατασταθούν από τα όπλα της τότε εποχής που ονομάζονταν «σουρυτάδες» και αργότερα από τα κανονάκια που έφερναν οι ναυτικοί από τα παροπλισμένα πλοία. Το βράδυ της Ανάστασης έριχναν κανονιές από την αυλή της μιας εκκλησιάς στην άλλη, και με τον δυνατό κρότο τους προσπαθούσαν να σπάσουν τα τζάμια της, χρησιμοποιώντας όμως μόνο πυρίτιδα. Αφού συνεχίστηκε αυτό για αρκετά χρόνια, για αδιευκρίνιστους λόγους, ο πόλεμος αυτός άρχισε να παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις το 1889 με τους αντιπάλους να χαλάνε τις βοτσαλωτές αυλές των εκκλησιών για να γεμίσουν με βότσαλα τα κανονάκια. Μετά την επέμβαση των Τούρκων, οι οποίοι φοβήθηκαν τη χρησιμοποίηση των κανονιών σε πιθανή εξέγερση των κατοίκων, τα κανονάκια κατασχέθηκαν και μεταφέρθηκαν στο κάστρο της Χίου.
Μετά από αυτό το περιστατικό οι ενορίτες των δύο εκκλησιών άρχισαν να σκέφτονται έναν νέο τρόπο για να συνεχίσουν τον «πόλεμο» με κάτι εντυπωσιακό αλλά που να μην τους το απαγορεύσουν οι Τούρκοι.
Η λύση δόθηκε από τους ενορίτες του Αγίου Μάρκου και τον πυροτεχνουργό Κορακάκη που είχε το εργαστήριό του στην πόλη. Τους έφτιαξε μερικές ρουκέτες τις οποίες μετέφεραν στον Βροντάδο.
Συγχρόνως οι ίδιοι άφησαν το μυστικό να διαρρεύσει και στους ενορίτες της Παναγίας Ερυθιανής έτσι ώστε να συνεχιστεί ο πόλεμος. Στην αρχή έπαιρναν τις ρουκέτες από τον Κορακάκη αλλά γύρω στο 1900 έμαθαν να τις φτιάχνουν μόνοι τους. Στην αρχή η ρίψη τους γίνονταν από τις σκεπές των εκκλησιών αλλά, μετά από μερικά ατυχή περιστατικά, το «πεδίο βολής» μεταφέρθηκε στα γύρω χωράφια, γεγονός που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.
Ο στόχος για τους Παναγούσους είναι ο τρούλος (κουμπές) και το λιονταράκι του Αγίου Μάρκου (το έμβλημα του Αγίου Μάρκου πάνω από την πύλη του ναού) και ο στόχος των Αγιομαρκούσων είναι το ρολόι της Παναγίας Ερυθιανής.
Με εξαίρεση τα χρόνια της Γερμανικής κατοχής και τα πρώτα χρόνια της δικτατορίας το έθιμο συνεχίζεται μέχρι και σήμερα συγκεντρώνοντας πολλούς επισκέπτες λόγω της μοναδικότητας του και του φαντασμαγορικού θεάματος.

Οι αιώνιοι «αντίπαλοι»

Η Παναγία η Ερυθιανή.
Η Παναγία η Ερυθιανή πήρε το όνομά της από την περιοχή που βρίσκεται ο Βροντάδος ο οποίος ονομαζόταν Ερύθαι. Οταν οι Γενοβέζοι κατέλαβαν τη Χίο οικειοποιήθηκαν πολλές από τις εκκλησίες του νησιού, μεταξύ των οποίων και την Παναγία την Ερυθιανή, αλλά το 1660 μετά από προσπάθειες του μητροπολίτη Χίου Ιγνάτιου Νεοχώρη κατορθώθηκε να παραδοθούν στους Χιώτες οι ορθόδοξοι ναοί που κατείχαν οι Φράγκοι.
Η Παναγία η Ερυθιανή είχε γίνει για ένα διάστημα μοναστήρι, πριν από το 1821, το οποίο φιλοξενούσε αρρώστους και αστέγους της περιοχής. Στη μεγάλη σφαγή της Χίου το 1822 ο ναός πυρπολήθηκε και αρκετοί από αυτούς που γλύτωσαν κατέφυγαν στη Σύρο, την Πελοπόννησο και αλλού, απ” όπου άρχισαν να επιστρέφουν μετά το 1830.
Μετά την επιστροφή τους οι ενορίτες άρχισαν την ανέγερση του ναού η οποία ολοκληρώθηκε το 1840. Ο ρυθμός του ναού είναι ένας συνδυασμός Βασιλικής και Γοτθικού. Η βοτσαλωτή αυλή του ναού ολοκληρώθηκε το 1892. Το χαρακτηριστικό αρχιτεκτονικό στοιχείο των βοτσαλωτών αυλών το συναντάμε στο Βροντάδο και στον Κάμπο της Χίου.

Ο Άγιος Μάρκος.
Ο ναός του Αγίου Μάρκου χτίστηκε το 16ο αιώνα χωρίς όμως να είναι γνωστό σήμερα το ακριβές σημείο. Στην αρχή είχε ένα κλίτος και γύρω στο 1783 χτίστηκε το δεύτερο κλίτος. Στη διάρκεια της μεγάλης σφαγής της Χίου το 1822 πυρπολήθηκε από τους Τούρκους και ξαναχτίστηκε το 1845. Στον καταστρεπτικό σεισμό της Χίου το 1881, ο ναός καταστράφηκε ολοσχερώς.
Το 1885 ξεκίνησε η ανοικοδόμησή του και, μετά την ολοκλήρωσή του το 1889, έγινε τρίκλιτος. Το 1949 έπαθε σημαντικές ζημιές πάλι από σεισμό και ο τρούλος του φτιάχτηκε από την αρχή.
Μέχρι τη δεκαετία του 1950 υπήρχε ξύλινο τέμπλο, το οποίο αντικαταστάθηκε με μαρμάρινο που υπάρχει έως σήμερα.

Το χρονικό του ρουκετοπόλεμου.

Η προετοιμασία.
Η όλη διαδικασία ξεκινά από τα μέσα του καλοκαιριού με το σχηματισμό των ομάδων «συνεργείων» που θα ασχοληθούν με την κατασκευή των ρουκετών. Κάθε ομάδα χρησιμοποιεί το δικό της όνομα, όπως Ίκαρος, Δαίδαλος, Αχέπα, Κόμπρα κ.ά., και αποτελείται από τρία έως δέκα πέντε άτομα, κυρίως νεαρής ηλικίας και κατά αποκλειστικότητα από τις αντίστοιχες ενορίες.

Μεγάλο Σάββατο.
“Οταν έρθει το Μεγάλο Σάββατο, οι ομάδες είναι σε εγρήγορση για τις τελευταίες ετοιμασίες. Εχουν στηθεί οι βάσεις εκτόξευσης των ρουκετών και γίνονται δοκιμαστικές «βολές» για την ακρίβεια του στόχου. Παράλληλα έχουμε και τα πειράγματα μεταξύ των αντιπάλων ομάδων με αρκετό χιούμορ αλλά και προκλήσεις.
Παλιότερα στην ενορία του Αγίου Μάρκου πραγματοποιούνταν το απόγευμα του Μεγάλου Σαββάτου παρέλαση των ρουκετατζήδων με τις ρουκέτες στον ώμο, σε όλες τις γειτονιές της ενορίας. Μπροστά πήγαινε ο «μπροστάρης» καβάλα σε άλογο κρατώντας την ελληνική σημαία. Επικρατούσε μια πανηγυρική ατμόσφαιρα, κάτι σαν γύρος του θριάμβου.
Αυτό το κομμάτι του εθίμου αναβίωσε το 2002. Τώρα όμως λαμβάνουν μέρος οι ρουκετατζήδες και των δύο ενοριών ξεκινώντας το απόγευμα του Μεγάλου Σαββάτου από το δημαρχείο μέχρι τις ενορίες τους με ανταλλαγή πειραγμάτων και παίρνουν θέση μάχης.

Ανάσταση.
Με το προειδοποιητικό σφύριγμα μιας κόρνας ξεκινούν οι «εχθροπραξίες» αργά το βράδυ με συνεχώς αυξανόμενη ένταση. Οταν χτυπήσουν οι καμπάνες για την Θεία Λειτουργία της Ανάστασης, σταματούν την ανταλλαγή πυρών» για να μπορέσουν να πάνε οι πιστοί στις εκκλησίες.
Με το άκουσμα του «Χριστός Ανέστη» έχουμε το αποκορύφωμα της «μάχης». Εκατοντάδες ρουκέτες εκτοξεύονται από τις αντίπαλες πλευρές προσφέροντας ένα θέαμα μοναδικό, φανταστικό και εντυπωσιακό. Ο ουρανός γεμίζει από τις φωτεινές τροχιές των ρουκετών κάνοντας την νύχτα μέρα. Δεν λείπουν βέβαια και οι φωνές και οι πανηγυρισμοί για τις όποιες επιτυχίες, ώστε να συμπληρωθεί πλήρως το όλο σκηνικό.

Κυριακή του Πάσχα.
Με τον ερχομό της Κυριακής του Πάσχα οι ρουκετατζήδες ελέγχουν την αποτελεσματικότητα των βολών τους κάνοντας αυτοψία ο ένας στην ενορία του άλλου. Η συνάντηση των αντιπάλων ομάδων προσφέρει έντονα πειράγματα για το ποιος είναι ο νικητής, χωρίς όμως να υπάρχει σίγουρη απάντηση και χωρίς να έχει και τόση σημασία, αφού στον «πόλεμο» αυτό δεν υπάρχουν χαμένοι.
Ακολουθεί η «συμφιλίωση» των αντιπάλων δίνοντας τα χέρια και κλείνεται το ραντεβού για την επόμενη χρονιά με θριαμβευτή την αγάπη και την φιλία.
«Εμείς κι αν επολεμήσαμε κακία δεν θα μείνει,
την άλλη μέρα της Λαμπρής εκλείσαμε ειρήνη».

Η κατασκευή των ρουκετών.

Η διαδικασία αρχίζει με την κατασκευή των καλουπιών. Χρησιμοποιούνται λωρίδες χαρτιού που τυλίγονται κυλινδρικά και με τη βοήθεια κόλλας παίρνουν τη μορφή σωλήνα. Στη συνέχεια, με μια ειδική τεχνική, σφίγγεται η μία άκρη του καλουπιού ώστε να δημιουργηθεί «το κεφάλι», το σημείο δηλαδή που περνάει το φυτίλι.
Το επόμενο βήμα είναι να φτιαχτεί το κάρβουνο. Για το κάρβουνο χρησιμοποιείται συνήθως ξύλο από πεύκο, γιατί είναι ελαφρύ ξύλο και φτιάχνει ελαφρύ κάρβουνο. Μετά το κοπανίζουν σε γουδί. Παλιά κόβανε τα μπατζάκια από τα παντελόνια και φτιάχνανε σακουλάκια. Έβαζαν μέσα το κάρβουνο και το χτυπούσαν με τις ματσόλες για να γίνει ψιλό σαν αλεύρι.
Μετά ακολουθεί η κατασκευή του «υλικού». Βάζουν σε συγκεκριμένες «μυστικές» αναλογίες κάρβουνο, θειάφι και νίτρο, τα κοσκινίζουν και τα ανακατεύουν. Αφού τοποθετηθεί στο καλούπι ένα καρφί όρθιο, «το αρσενικό, το οποίο προσαρμόζεται στην τρύπα του «κεφαλιού», αρχίζει το γέμισμα του καλουπιού με ένα κουταλάκι. Μετά, με τη βοήθεια ενός μπρούτζινου άξονα με εσωτερική τρύπα, «του θηλυκού», συμπιέζουν το υλικό με τις ματσόλες. Ματσόλα είναι ένα μεγάλο, ξύλινο σφυρί. Όταν γεμίσει το καλούπι, μπαίνει η τάπα και στερεώνεται στο ρουκετόξυλο.
Η εκτόξευξη των ρουκετών πραγματοποιείται με τη βοήθεια ιδιοκατασκευών που λέγονται «ρουκετοσύρτες».

Ο ρουκετοπόλεμος αναμφισβήτητα προσφέρει ένα φαντασμαγορικό θέαμα. Πολλοί είναι οι τουρίστες που έρχονται στο νησί μόνο και μόνο για να τον παρακολουθήσουν. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν διαδραματίσει μεγάλο ρόλο στην προβολή του εθίμου. Μέχρι και γκρούπ από τη μακρινή Ιαπωνία κατέφθασαν φέτος! Με αυτό τον τρόπο όμως χάνεται η γνησιότητα και ο αυθορμητισμός των εμπλεκομένων στο έθιμο και μετατρέπεται σε θέαμα φολκλόρ.

Video:
Ο Ρουκετοπόλεμος στον Βροντάδο Χίου
[Αμοντάριστα Πλάνα]

NikosDejaVu
n1999k.blogspot.com

Nikos Deja Vu - Rouketopolemos: An amazing Easter Tradition at Chios Island, Greece

Rouketopolemos:
 An amazing Easter Tradition
at Chios Island, Greece

Here is the footage video
(Greek Orthodox Easter)

Rouketopolemos
(Rocket War)

THE STORY

Greek Easter is known affectionately for many of its uniquely elaborate and historic traditions, whether they are eggs dyed blood red or a lamb roasting on your front lawn. But why stop at eggs and lamb? At many Greek Orthodox Churches, following the midnight Anastasi Service, fireworks are frequently set off along with the ringing of church bells to celebrate Christ’s Resurrection.
Rouketopolemos[Рουκετοπόλεμος] in Greek and it takes place between two rival churches: Agios Markos and Panagia Erithiani. The churches sit opposite one another on opposing sides of a valley. The two sides fire tens of thousands of homemade rockets across the valley at the other church. The object is to hit the bell tower of the opposing church.
While this war is being waged, the midnight liturgy is still performed inside each church amid all of the action. The origin of the tradition is not specifically known, though several local legends tell the story. Some say that under the Ottoman Turkish occupation in the 19th Century, the island’s sailors would fire cannons into the air to celebrate the Resurrection of Christ. Fearing the locals would use the cannons to revolt the Turks took them away, and the locals replaced them with their homemade rockets. Another version says the locals fired the rockets at each other’s churches to create a diversion of sorts to keep the Turks away, allowing the faithful to attend the Easter services. The locals work to make the thousands of rockets throughout the year until they are ready to whiz through the air and ready them for the battle.
The church buildings as well as many of the surrounding buildings of the village are wrapped in wire mesh caging and protected by being boarded up with metal sheets to minimize the collateral damage that accompanies this yearly spectacle. In addition to a lot of chipped plaster, as well as the usual injuries surrounding fireworks, stray rockets that miss the church cause small brush fires—which the fire department must quickly extinguish. Each side claims victory from hitting the other church’s bell tower, but they agree to settle it next year continuing the tradition another year.
With countless traditions surrounding the celebration of Greek Easter, the historic Rocket War of Vrontados on the Aegean island of Chios surely ranks as one of the most unique to celebrate the resurrection of Jesus Christ, and is quite the spectacle to behold.

OTHER RESOURCES

Rouketopolemos (Greek Ρουκετοπόλεμος, literally Rocket-War) is the name of a local traditional event held annually at the Greek Orthodox Easter in the city of Vrontados (Βροντάδος) on the Greek island of Chios.
As a variation of the Greek habit of throwing fireworks during the celebration of the service at midnight before Easter Sunday, two rival church congregations in the town perform an Rocket War by firing thousands of rockets across the town, with the objective of hitting the bell tower of the church of the other side.
It is difficult to know how and when this tradition started in Vrontados. Today there are many different versions of the story. I will tell you two of them.
The first version tells a story that this comes from the 19th century, when the Ottoman occupiers confiscated the canon over fear they would be used in a uprising. So locals resorted to fire rockets instead. This became the traditional annual Rocket War.
The second story states that this tradition was born during the Ottoman occupation. People from the island were prohibited to celebrate Easter the way they were used to. The people from the churches of San Maria and San Marco decided to have a fake war with rockets to keep the Ottomans away. Indeed, the Ottomans were frightened by the sudden violence. They kept a safe distance while the rockets were fired. In the meantime, the communities could celebrate Jesus’ resurrection in the churches.

Some Other Videos:

And finally, the big party!!!

Dec 27, 2018

Nikos Deja Vu - Ο Μέγας Βασίλειος (Basilius Magnus - Saint Basil of Caesarea)

Ο Μέγας Βασίλειος
(Basilius Magnus)

For the English version click here

Ο Βασίλειος Καισαρείας, γνωστός και ως Μέγας Βασίλειος ή Άγιος Βασίλης, ήταν Έλληνας επίσκοπος της Καισαρείας στην Καππαδοκία, Μικρά Ασία (στη σημερινή Τουρκία). Ήταν σημαίνων θεολόγος που υποστήριξε το Σύμβολο της Πίστεως και αντιτάχθηκε στις αιρέσεις της πρωτοχριστιανικής εκκλησίας, μεταξύ των οποίων και του Αρειανισμού. Επίσης, ήταν Πατέρας της Εκκλησίας και ένας από τους Τρεις Ιεράρχες, που θεωρούνται προστάτες της παιδείας.

Γεννήθηκε από Άγιους γονείς το 330 μ.Χ. στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Ο πατέρας του Άγιου Βασίλειου ασκούσε το επάγγελμα του καθηγητή ρητορικής στη Καισάρεια της Καππαδοκίας και η μητέρα του Αγία Εμμέλεια ήταν απόγονος οικογένειας Ρωμαίων αξιωματούχων (ο πατέρας της είχε πεθάνει ως Χριστιανός μάρτυρας). Στην οικογένεια εκτός από το Βασίλειο υπήρχαν άλλα οκτώ ή εννέα παιδιά. Μεταξύ αυτών, ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης, ο Ναυκράτιος που έγινε ασκητής και θαυματουργός Άγιος, η Μακρίνα (Οσία Μακρίνα) και ο Πέτρος, Επίσκοπος Σεβαστείας, ενώ κάποιο φαίνεται να πέθανε σε βρεφική ηλικία.

Ο Βασίλειος μεταφέρθηκε από τη γιαγιά του Μακρίνα στο κτήμα των Αννήσων κοντά στον ποταμό Ίρι της Μικράς Ασίας, όπου ανατράφηκε από αυτήν μέχρι το θάνατό της και μετέπειτα από την πρωτότοκη αδερφή του Μακρίνα η οποία επηρέασε καθοριστικά τον μικρό Βασίλειο να στραφεί στην Χριστιανική πίστη. Την εγκύκλια παιδεία έλαβε από τον πατέρα του ενώ μετά την εκδημία του (γύρω στα 345) μετέβη στην Καισάρεια. Κατόπιν η ανάγκη του για περαιτέρω μόρφωση τον έφερε στην Κωνσταντινούπολη, όπου φοίτησε κοντά στο γνωστό δάσκαλο της εποχής Λιβάνιο και επακόλουθα στην Αθήνα (352).

Στην Αθήνα γνωρίστηκε με το Γρηγόριο από την Καππαδοκία, αναπτύσσοντας μία μεγάλη φιλία, εγγράφηκε στη σχολή του Χριστιανού φιλοσόφου Προαιρεσίου και παρακολούθησε τη διδασκαλία του καθώς και τη διδασκαλία άλλων φιλοσόφων όπως ο Ιμέριος.

Επέστρεψε στην πατρίδα του το καλοκαίρι του 356, εγκαταστάθηκε στην Καισάρεια και, συνεχίζοντας την παράδοση του πατέρα του, έγινε καθηγητής της ρητορικής. Το 358, επηρεασμένος από το θάνατο του αδερφού του μοναχού Ναυκρατίου, βαπτίζεται Χριστιανός, πιθανόν από τον επίσκοπο Διάνιο, και αποφασίζει να αφιερώσει τον εαυτό του στην ασκητική πολιτεία. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους ξεκινά ένα οδοιπορικό σε γνωστά κέντρα ασκητισμού της Ανατολής, επιθυμώντας την ανεύρεση κατάλληλου τόπου διαμονής. Επέστρεψε το 359 στον Πόντο και για μικρό χρονικό διάστημα διέμεινε στην Αριανζό, κοντά στο φίλο του Γρηγόριο.

Τον Ιανουάριο του 360 φαίνεται να συμμετείχε, ως παρατηρητής εντεταλμένος από τον επίσκοπο Διάνιο, στην αρειανική Σύνοδο, που συνήλθε στην Κωνσταντινούπολη, για την έριδα μεταξύ Ομοουσιανών και Ομοιανών. Μετά την υπογραφή, από μέρους του Διανίου, του συμβόλου των Ομοιανών, ο Βασίλειος απογοητευμένος αποσύρθηκε στο ησυχαστήριο της αδερφής του εγκαινιάζοντας τη μνημειώδη αλληλογραφία του με το Γρηγόριο.

Το καλοκαίρι του 364 ο Ευσέβιος Καισαρείας τον χειροτόνησε πρεσβύτερο. Η μεγάλη δραστηριότητα και η μόρφωση του Βασιλείου προκάλεσαν τα ζηλόφθονα αισθήματα του Ευσεβίου γεγονός που οδήγησε τον πρώτο, για ακόμα μία φορά, να επιστρέψει στην πατρίδα του. Η μεσολάβηση, όμως, του Γρηγορίου επιφέρει εξομάλυνση των σχέσεων και την επιστροφή του Βασιλείου στην Καισάρεια. Μετά το θάνατο του Ευσεβίου, με τη συνδρομή του Ευσεβίου επισκόπου Σαμοσάτων και του Γρηγορίου επισκόπου Ναζιανζού, εκλέγεται διάδοχός του στην επισκοπική έδρα της Καισάρειας και αναλαμβάνει συν τω χρόνω, λόγω του κύρους της προσωπικότητάς του, την εξαρχία της Αρχιεπισκοπής του Πόντου.

Στον εκκλησιαστικό τομέα, ως επίσκοπος πλέον, ο Βασίλειος αντιμετώπισε την προσπάθεια του Αυτοκράτορα Ουάλη να επιβάλει τον Ομοιανισμό (ρεύμα του Αρειανισμού), όντας σε επιστολική επικοινωνία με το Μέγα Αθανάσιο, Πατριάρχη Αλεξανδρείας και τον Πάπα Ρώμης Δάμασο. Στην περιφέρεια της ποιμαντικής του ευθύνης είχε να αντιμετωπίσει την έντονη παρουσία του αρειανικού στοιχείου και άλλων χριστιανικών, μη ορθόδοξων, ομολογιών. Σε αυτό τον τομέα έδρασε και ως επίσκοπος, δηλαδή οργανωτικά, αλλά και με την αντιρρητική του γραμματεία. Μέσα από τις επιστολές του φαίνονται οι προσπάθειες που κατέβαλε για την ανάδειξη άξιων κληρικών στο ιερατείο, την καταπολέμηση της σιμωνίας των επισκόπων, την πιστή εφαρμογή των ιερών κανόνων από τους πιστούς καθώς και η ποιμαντική μέριμνα, που επέδειξε έναντι των αποκομμένων και περιθωριοποιημένων μελών της Εκκλησίας. Η όλη του δραστηριότητα επιφέρει τη βαθμιαία αναγνώρισή του ως κοινού έξαρχου ολόκληρου του ασιατικού θέματος της Αυτοκρατορίας.

Στην οικουμενική Εκκλησία ο Βασίλειος αναλαμβάνει τα πνευματικά ηνία από το Μέγα Αθανάσιο, ο οποίος βαθμιαία αποσύρεται από την ενεργό δράση λόγω γήρατος. Εργάζεται για την επικράτηση των ορθόδοξων χριστιανικών αρχών και υπερασπίζεται το δογματικό προσανατολισμό της Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας. Προσπαθεί να βρίσκεται σε αλληλενέργεια με τα ορθόδοξα πατριαρχεία και ουσιαστικά υποκαθιστά και αντικαθιστά την αρειανίζουσα ιεραρχία του πολιτικού κέντρου της Αυτοκρατορίας. Σε αυτή την προσπάθεια συναντά την αδιάφορη ή προκατειλημμένη στάση των άλλων πατριαρχείων, γεγονός, που παρά την απογοήτευση που του επιφέρει δεν τον καταβάλει στη συνέχιση του αγώνα του.

Έργο ζωής και σημαντικό σταθμό στην πορεία του, αποτελεί η ίδρυση και λειτουργία ενός κοινωνικού φιλανθρωπικού συστήματος, του Πτωχοκομείου ή Βασιλειάδας. Εκεί διοχετεύει όλη την ποιμαντική του ευαισθησία, καθιστώντας την πρότυπο κέντρου περίθαλψης και φροντίδας των ασθενέστερων κοινωνικά ατόμων. Ουσιαστικά η Βασιλειάδα υπήρξε ένας πρότυπος οίκος για τη φροντίδα των ξένων, την ιατρική περίθαλψη των φτωχών άρρωστων και την επαγγελματική κατάρτιση των ανειδίκευτων. Καθίσταται η μήτρα ομοειδών οργανισμών που δημιουργήθηκαν σε άλλες επισκοπές και στάθηκε η σταθερή υπενθύμιση στους πλουσίους του προνομίου τους να διαθέτουν τον πλούτο τους με έναν αληθινά χριστιανικό τρόπο.

 

Καταπονημένος από την ευρεία δράση που ανέπτυξε σε πολλούς τομείς της χριστιανικής μαρτυρίας καθώς και την ασκητική ζωή, την οποία ακολουθούσε, ο Βασίλειος πεθαίνει την 1 Ιανουαρίου του 379 σε ηλικία 49 ετών. Ο θάνατός του βυθίζει στο πένθος όχι μόνο το ποίμνιό του αλλά και όλο το χριστιανικό κόσμο της Ανατολής. Στην κηδεία του συμμετέχουν Ιουδαίοι, πιστοί της εθνικής θρησκείας και ένα πλήθος ανομοιογενούς θρησκευτικής και εθνικής απόχρωσης. Η παρακαταθήκη του υπήρξε το τεράστιο σε μέγεθος και σημασία θεολογικό – δογματικό του έργο μαζί με τη συμβολή του στη λειτουργική και την πρωτότυπη ανθρωπιστική του δράση.

Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία την 1η Ιανουαρίου ενώ από το 1081 ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως – Νέας Ρώμης Ιωάννης Μαυρόπους (ο από Ευχαΐτων) θέσπισε έναν κοινό εορτασμό των Τριών Ιεραρχών, Βασιλείου του Μεγάλου, Ιωάννη Χρυσοστόμου και Γρηγορίου του Θεολόγου, στις 30 Ιανουαρίου ως προστατών των γραμμάτων και της παιδείας. Η Αγγλικανική και η Καθολική εκκλησία τιμούν την μνήμη του στις 2 Ιανουαρίου, ενώ η Λουθηρανική και η Επισκοπελιανή, στις 14 Ιουνίου. Το έθιμο της βασιλόπιτας (γλυκό φούρνου που μέσα τοποθετείται ένα νόμισμα) συνδέεται με τον Άγιο Βασίλειο. Σερβίρεται στο γιορτινό τραπέζι της Πρωτοχρονιάς, δηλαδή την ημέρα που τιμάται η μνήμη του. Σύμφωνα με την παράδοση μπήκαν κάποτε εχθροί στην Καισάρεια και έκλεψαν όλα τα χρυσαφικά. Με ένα θαυματουργό τρόπο βρέθηκαν τα κοσμήματα και ο Επίσκοπος Άγιος Βασίλειος σκέφτηκε να κάνει μια τεράστια πίτα, όπου μέσα έβαλε τα κοσμήματα. Καθένας που έπαιρνε ένα κομμάτι αποκτούσε και το κόσμημα που περιείχε το κομμάτι του. Έτσι όλοι ήταν ευχαριστημένοι που είχαν πάλι χρυσά κοσμήματα.

Ο Μέγας Βασίλειος είναι ένας από τους σημαντικότερους δογματικούς θεολόγους του Ορθοδόξου Χριστιανισμού με σημαντική συμβολή στην ανάπτυξη του Τριαδικού δόγματος. Διακήρυξε την ενότητα της Αγίας Τριάδας ως μιας ουσίας και προχώρησε στον προσδιορισμό του υποστατικού διαχωρισμού των Προσώπων της. Κάθε υπόσταση διακρίνεται από ορισμένους τρόπους ύπαρξης και μεμονωμένα χαρακτηριστικά (ιδιώματα): ο Πατέρας είναι αγέννητος, ο Υιός γεννηθείς αχρόνως και το Άγιο Πνεύμα εκπορευτό διά του Πατρός. Η μόνη προτεραιότητα του Πατέρα είναι λογική, μη χρονική και δεν ενέχει καμία ανωτερότητα.

Στο έργο τόνισε επίσης τη σημασία της διάκρισης μεταξύ ουσίας και ενεργειών του Θεού. Μεταξύ του άκτιστου Θεού και του κτιστού κόσμου υπάρχει οντολογικό χάσμα, που αποκλείει την κατ’ ουσία κοινωνία και σχέση μεταξύ τους. Ο Θεός καθίσταται αντιληπτός στον κόσμο διά των ενεργειών του. Το ότι ο κόσμος διατηρείται στο "είναι" οφείλεται στη δημιουργική, συνεκτική και ζωοποιό ενέργεια του Θεού.

 

Ο Βασίλειος υπήρξε θαυμαστής του μεγάλου αλεξανδρινού φιλοσόφου Ωριγένη αλλά στο ερμηνευτικό του έργο απορρίπτει την αλληγορική μέθοδο και πλησιάζει προς την αντιοχειανή σχολή. Ερμηνεύει χρησιμοποιώντας το κείμενο ως αφορμή έκθεσης των προσωπικών του θέσεων.

Κεφαλαιώδης ήταν και η συμβολή του στην αξιολόγηση της θύραθεν παιδείας μέσα στη χριστιανική Εκκλησία. Μελετητής ο ίδιος και γνώστης της ελληνικής φιλοσοφίας, τη χρησιμοποιεί ως όργανο επεξεργασίας και διατύπωσης των θεολογικών του αντιλήψεων. Η φιλοσοφία, κατά το Βασίλειο, πρέπει να μελετάται υπό το νέο χριστιανικό πρίσμα. Δεν απορρίπτει τη μελέτη των κλασσικών γραμμάτων, αντίθετα προτρέπει στη χρήση τους ως ένδυμα της χριστιανικής θρησκευτικής διδασκαλίας.

Στον τομέα του μοναχισμού ανέλαβε δράση, θέτοντάς τον υπό τον έλεγχο της εκκλησιαστικής ηγεσίας και εισήγαγε την ομολογία της αφιέρωσης στο Θεό και της ένταξης στην αδελφότητα, η οποία προέβλεπε αγαμία, υπακοή και ακτημοσύνη. Επίσης, έθεσε την αυθαίρετη πνευματικότητα του μοναχισμού στη σταθερή βάση της Αγίας Γραφής και τοποθέτησε τους μοναχούς στη γραμμή του κοινού βίου και της οργανωμένης δράσης.

Basil of Caesarea.jpg

Στις ημέρες του υπήρξε μια σοβαρή αίρεση, ο Αρειανισμός και ο Άγιος αγωνίστηκε για την ενότητα της εκκλησίας, για αυτό έγραψε και σπουδαία θρησκευτικά συγγράμματα, όπως το ¨Περί Αγίου Πνεύματος¨ και εργαζόταν σκληρά, προς την επίλυση των διαφορών, δείχνοντας μόνο τον δρόμο της αγάπης.

Πλούσιο είναι και το νομικό του έργο το οποίο βρίσκουμε συγκεντρωμένο κυρίως στις επιστολές του προς τον Αμφιλόχιο Ικονίου, από τις οποίες προήλθαν οι 85 κανόνες που, αφού επικυρώθηκαν από τη Σύνοδο εν Τρούλω στα τέλη του 7ου αιώνα, αποτελούν ως σήμερα, ως συστατικό στοιχείο των νομοκανονικών συλλογών, βασικό βοήθημα του εκκλησιαστικού δικαίου. Το ίδιο ισχύει και για ένα άλλο νομικό του έργο, τους λεγόμενους «μοναχικούς κανόνες» διατάξεις που αφορούν την οργάνωση των μονών και τη διαβίωση των μοναχών. Οι κανόνες αυτοί δεν επικυρώθηκαν ποτε. Η έλλειψη ωστόσο συνοδικής επικύρωσης δεν επηρέασε, λόγω του κύρους του συντάκτη, την εφαρμογή τους στην πράξη. Ενδεικτικό της μεγάλης εκτίμησης στο έργο του Μ.Βασιλείου που έτρεφαν οι ερμηνευτές των δικαιϊκών πηγών όχι μόνο του χώρου της Εκκλησίας αλλά και της Πολιτείας, αποδεικνύεται από την συχνή παραπομπή των κανόνων του στα σχόλια των Βασιλικών, της τελευταίας δηλαδή επίσημης κωδικοποιήσεως που πραγματοποιήθηκε κατ΄εντολήν του Λέοντος ΣΤ' του Σοφού στα τέλη του 9ου αιώνα. Ιδιαίτερα αισθητή είναι η επίδραση του Μ. Βασιλείου στο Οικογενειακό Δίκαιο, όπου πρώτος έθεσε με κατηγορηματικότητα το όριο των τριών επιτρεπόμενων γάμων, που απετέλεσε μέχρι το 1982 πολιτειακό δίκαιο και εξακολουθεί ακόμη να ισχύει επί του θρησκευτικού Γάμου...

Ο Μέγας Βασίλειος ώς μυθικός "Άι Βασίλης"
(Σχετικό άρθρο ΕΔΩ)

Ο Άι Βασίλης αποτελεί σήμερα μία διεθνή λαογραφική μορφή η οποία διανέμει δώρα σε παιδιά και ενηλίκους ανεξαιρέτως. Μια μάλλον παρανοημένη εκδοχή υποστηρίζει ότι τα δώρα του Άι Βασίλη τα δικαιούνται μόνο όσοι υπήρξαν «καλοί» κατά τη διάρκεια του χρόνου. Είναι κυρίαρχο πρόσωπο του εορτασμού της Πρωτοχρονιάς και των Χριστουγέννων. Η γνωστή παρουσία του με κόκκινη στολή, λευκή γενειάδα, τα γυαλιά του, πάντα χαμογελαστός με το σάκο με τα δώρα, πάνω σε έλκηθρο που το σέρνουν ζωηρά ελάφια ή τάρανδοι αποτελεί σήμερα σε παγκόσμια κλίμακα τον πλέον αγαπημένο ήρωα των παιδιών τις ημέρες των εορτών, ακόμη και σε χώρες μη χριστιανικές.

Είναι ακριβώς ο ίδιος ο «Σάντα Κλάους» ή «Father Christmas» των Άγγλων, ο «Περ Νοέλ» των Γάλλων, ο «Σίντερ-Κλάας» (Άγιος Νικόλαος) των Ολλανδών, ο «Βάιναχτσμαν» των Γερμανών, ο «Λαμ-Κουνγκ-Κουνγκ» (= «ο Καλός γερο-πατέρας») των Κινέζων, ο «Χοτέισο» των Ιαπώνων, «Babbo Natale» των Ιταλών και ο «Άγιος των Πάγων» των Ρώσων.

Η σημερινή μορφή του Άι Βασίλη έγινε δημοφιλής με το ποίημα «A Visit from St. Nicholas» (Μια επίσκεψη από τον Άγιο Νικόλαο) που δημοσιεύτηκε το 1823. Η οπτικοποιημένη εκδοχή πρωτοεμφανίστηκε στο περιοδικό «Harper’s Weekly» το 1863. Συμμετοχή στην δημοφιλία είχε και το παιδικό βιβλίο «The Life and Adventures of Santa Claus» του 1902. Η White Rock Beverages ήταν μια εταιρία αναψυκτικών που τον χρησιμοποίησε το 1915 για να πουλήσει μεταλλικό νερό, και το 1923 τζίντζερ-έιλ. Το 1931 η γνωστή αμερικάνικη εταιρεία αναψυκτικών Coca-Cola παρουσίασε τον Άι-Βασίλη με πρωτοχρονιάτικα δώρα τα προϊόντα της εταιρείας στα χρώματα βεβαίως εκείνης. Υπεύθυνος για το σχεδιασμό του 'Αι Βασίλη με τη συγκεκριμένη μορφή ήταν ο Αμερικάνος σχεδιαστής Haddon Sundblom ο οποίος και συνεργάστηκε για δεκαετίες με την εταιρεία. Η διαφήμιση αυτή υπήρξε εμπορικά τόσο επιτυχής που έμελλε να γίνει σήμα δημοτικότητάς της ανά τον κόσμο. Η μακρόχρονη χρήση του σε διαφημίσεις της Coca-Cola παγίωσε την εμφάνισή του και ειδικά τα κόκκινα ρούχα, αλλά οπωσδήποτε δεν ήταν δική της εφεύρεση.

Για τους Ορθόδοξους χριστιανούς ο Άι Βασίλης είναι ο Μέγας Βασίλειος, ο οποίος έζησε στη Καππαδοκία που αφιέρωσε σχεδόν όλη του τη ζωή στη βοήθεια προς τον συνάνθρωπο και που θεωρείται στη παγκόσμια ιστορία ως ο εμπνευστής αλλά και πρώτος δημιουργός της οργανωμένης φιλανθρωπίας. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Μέγας Βασίλειος ήταν ψηλόλιγνος, με μαύρα μάτια και γένια. Ακόμη και ο Άγιος Νικόλαος στην Ορθόδοξη παράδοση αγιογραφείται ως ισχνός ασπρογένης γέροντας. Ο Μέγας Βασίλειος πέθανε στης 31 Δεκεμβρίου του 378. Τη 1 Ιανουαρίου του 379, ημέρα της κηδείας του, διατηρούμενη στη παράδοση, θεωρήθηκε (πρώτα) απ΄ όλους χριστιανικούς λαούς ότι φέρνει ευλογία και καλή τύχη στη νέα χρονιά. Τα κάλαντα Πρωτοχρονιάς πέρα από τα παινέματα κύριο πρόσωπο είναι ακριβώς ο Μέγας Βασίλειος για το έργο του οποίου γίνεται υπενθύμιση στον σπιτονοικοκύρη ώστε να επαναλάβει επ' ωφελεία βεβαίως των παιδιών που ψάλλουν εκείνα.

Στη Δύση το πρόσωπο του Santa Claus έχει ταυτιστεί με την ιστορία του Αγίου Νικολάου (άρθρο εδώ) που φημιζόταν για τη γενναιοδωρία του. Στην ιστορία του Αγίου Νικολάου οι βόρειοι λαοί έχουν προσθέσει στοιχεία των δικών τους παραδόσεων (τάρανδοι, έλκηθρο, άστρο του Βορρά, μεγάλες κάλτσες κλπ), μια κουλτούρα που τον συνοδεύει μέχρι και σήμερα και δημιούργησε τη σημερινή φιγούρα του Santa Claus με όλα τα χαρακτηριστικά του. Στα ελληνικά δεδομένα η μετατροπή αυτή φαίνεται να πέρασε περίπου στη δεκαετία του 1950-1960, κυρίως στον αστικό πληθυσμό, από τους Έλληνες μετανάστες που με τις ευχετήριες κάρτες τους εισήγαγαν τον «Δυτικό» Άϊ-Βασίλη...

Nikos Deja Vu
n1999k.blogspot.com

Aug 4, 2018

Nikos Deja Vu - Η δικτατορία του Μεταξά: Ο ιδεολογικός πρόγονος της Χούντας του 1967 και της Χρυσής Αυγής

Η δικτατορία του Μεταξά
Ο ιδεολογικός πρόγονος της Χούντας και της Χρυσής Αυγής

Η περίπτωση του Ιωάννη Μεταξά ακόμη και μετά από τόσες δεκαετίες, διχάζει τους ιστορικούς και τους ιστοριοδίφες. Ο Μεταξάς συνέδεσε το όνομά του όσο ελάχιστοι Έλληνες με μία δικτατορία. Οι προσωποπαγείς δικτατορίες ήταν συνήθεις στην δυτική Ευρώπη (Ιταλία, Ισπανία και Γερμανία), ωστόσο στην Ελλάδα όχι.
Έπειτα, ακολουθώντας την λαϊκή βούληση, ήταν αυτός που πήρε την σημαντικότατη απόφαση να μην αποδεχθεί το ιταλικό τελεσίγραφο παράδοσης της χώρας, κηρύσσοντας τον πόλεμο στον Άξονα. Μία απόφαση-πρόκληση για τους μελετητές της Ιστορίας, καθώς η δικτατορία του Μεταξά ήταν ιδεολογικά περισσότερο συγγενής με τον ιταλικό Φασισμό και τον γερμανικό Εθνικοσοσιαλισμό, παρά με τους συμμάχους Βρετανούς.
Πώς όμως η Ελλάδα έφτασε να έχει για ηγέτη έναν άνθρωπο ο οποίος θύμιζε περισσότερο, δάσκαλο επαρχιακού σχολείου, παρά έναν δικτάτορα?

Η πορεία μέχρι την 4η Αυγούστου

Βρισκόμαστε στις 26 Ιανουαρίου του 1936 και στην Ελλάδα διεξάγονται εκλογές στις οποίες ισοψηφούν Βενιζελικοί και Αντιβενιζελικοί. Το βάρος τού να βγει η χώρα από την κρίση πέφτει στον βασιλιά Γεώργιο Β'. Ο βασιλιάς στις 9 Μαρτίου ορίζει πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Δεμερτζή. Η τοποθέτηση όμως στην θέση του αντιπροέδρου και σε αυτήν του υπουργού των Στρατιωτικών, του Ιωάννη Μεταξά, προκαλεί αντιδράσεις. Τόσο η Αριστερά με πρωτοπόρο το ΚΚΕ, όσο και αρκετοί αστοί πολιτικοί διαβλέπουν πως υπάρχει κίνδυνος για τον κοινοβουλευτισμό.
Δυστυχώς για την ήδη εν κρίσει Δημοκρατία, οι φόβοι αυτοί επιβεβαιώθηκαν. Ο πρωθυπουργός Δεμερτζής πέθανε αιφνιδίως από ανακοπή καρδιάς έναν μήνα αργότερα. Ο δρόμος της εξουσίας για τον Ιωάννη Μεταξά ήταν πλέον διάπλατα ανοικτός.
Ο Γεώργιος διορίζει στις 13 Απριλίου πρωθυπουργό της χώρας τον Μεταξά. Έναν άνδρα χωρίς το κατάλληλο πολιτικό ανάστημα για αυτήν την θέση. Ο Μεταξάς, γνωστός για την στρατιωτική του δεινότητα, προέβλεψε την έκβαση της Μικρασιατικής Εκστρατείας αλλά αρνήθηκε να βοηθήσει την χώρα στην πανεθνική αυτή προσπάθεια και μετατράπηκε σε έναν απλό παρατηρητή της Καταστροφής. Η πολιτική του καριέρα δε, ήταν πολύ χειρότερη των προσδοκιών και των βλέψεών του.
Ο άνδρας αυτός λοιπόν, λαμβάνει μετά από ψήφισμα της ελληνικής Βουλής την απόλυτη ελευθερία προκειμένου να χειριστεί όπως αυτός έκρινε, την κατάσταση εσωτερικής αναρχίας που είχε δημιουργηθεί, από την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, την οικονομική κρίση του 1929, αλλά και την πολιτική κρίση όλων αυτών των ετών.

Η ευκαιρία δεν άργησε να του δοθεί. Το διήμερο 8-10 Μαΐου η Θεσσαλονίκη παραλύει από την καπνεργατική απεργία. Ο απολογισμός των διαδηλώσεων που βάφτηκαν με αίμα, ήταν 12 νεκροί και 300 τραυματίες. Το ΚΚΕ επειδεικνύοντας έναν πρωτοφανή επαναστατισμό κηρύσσει πανελλαδική απεργία για τις 5 Αυγούστου.

Δεν θα προλάβει καθώς ο Μεταξάς πείθει τον Γεώργιο να του παραχωρήσει έκτακτες εξουσίες προκειμένου να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Στις 4 Αυγούστου η Ελλάδα έχει πλέον δικτατορία. Η Βουλή είχε διακόψει την λειτουργία της από τον Απρίλιο και έμελλε να ξανανοίξει δέκα χρόνια μετά, το 1946, μετά το τέλος του Β' Παγκομίου Πολέμου.

Ο αντικομμουνισμός στην 4η Αυγούστου

Με την αυγή της διακυβέρνησης του Μεταξά, γίνονται ολοφάνερες οι προθέσεις του, αλλά και η πολιτική που θα ακολουθούσε απέναντι στους «αντιφρονούντες». Μόνο την νύχτα της 4ης με 5ης Αυγούστου έγιναν σε όλη την Ελλάδα, εκατοντάδες συλλήψεις κομμουνιστών, σε μία προσπάθεια αποψίλωσης της ηγεσίας του κόμματος. Πολλές ήταν και οι έφοδοι των αστυνομικών δυνάμεων στα γραφεία των κομμουνιστικών εφημερίδων αλλά και στα κεντρικά γραφεία του ΚΚΕ. Την νύχτα αυτή συνελήφθησαν μεταξύ άλλων και πολλοί δημοκράτες πολιτικοί. Τελικά στις 18 Σεπτεμβρίου, ο υφυπουργός Δημοσίας Ασφαλείας, Κωνσταντίνος Μανιαδάκης, ανακοινώνει περιχαρής την σύλληψη του γενικού γραμματέως της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, Νίκου Ζαχαριάδη.
Ήταν η αρχή ενός ανηλεούς αντικομμουνιστικού αγώνα ο οποίος, ίσως εάν δεν είχε μεσολαβήσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, να είχε οδηγήσει το ΚΚΕ στον αφανισμό.
Οι συλλήψεις και οι εξορίες των αντιφρονούντων ήταν ένα καθημερινό φαινόμενο. Μερικά από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα οποία στάλθηκαν οι κομμουνιστές ήταν: Η Ανάφη, η Γαύδος, ο Άη Στράτης, το κάτεργο της Ακροναυπλίας, η Γυάρος, το Ιτζεδίν στα Χανιά, η Λέρος, η Ικαρία, η Αίγινα κ.α.
Μία μικρή ιδέα για το πώς η 4η Αυγούστου έβλεπε το κομμουνιστικό κίνημα, την παίρνουμε από τα όσα λέει ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης στο προλογικό του σημείωμα σε έκδοση της Εθνικής Εταιρείας με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ο Κομμουνισμός στην Ελλάδα»: «Ο Κομμουνισμός ας μην αυταπατώμεθα, δεν εξαφανίζεται δια των συνήθων αστυνομικών μέσων και δια της υλικής επιβολής της κρατικής δυνάμεως. Διότι, ούτος δεν είναι απλώς και μόνον ένα κοινωνικό και οικονομικόν φαινόμενον, αλλά, προπαντώς, ένα ψυχικό νόσημα, το οποίο καταλαμβάνει κάθε άτομον, στερούμενον της δυνάμεως της αντιστάσεως και αυτενεργείας κατά του ανατροπέως και εκθεμελιωτού αυτού της κοινωνικής, πολιτικής και πνευματικής συγκροτήσεως της ζωής μας. Ως εκ τούτου, δε, ο Κομμουνισμός είναι ικανός να εμφολεύη παντού απαρατήρητος και να εξαπλώνεται ύπουλα μέσα εις τον Λαόν, χωρίς να δύναται κανείς να τον ξεχωρίσει, αν δεν γνωρίζει καλά τι εστί Κομμουνισμός».

Η εφευρετικότητα της μεταξικής δικτατορίας στο κυνήγι κατά του ΚΚΕ, δεν είχε όρια. Χαρακτηριστική είναι η έμπνευση του Μανιαδάκη, να ιδρύσει έναν ψεύτικο Ριζοσπάστη προκειμένου να διασπάσει την οργάνωση των έγκλειστων και των ελεύθερων κομμουνιστών. Τον ρόλο αυτό έπαιξε και η Προσωρινή Διοίκηση του ΚΚΕ η οποία ήταν υπό τον πλήρη έλεγχο των αρχών ασφαλείας. Με άλλα λόγια η 4η Αυγούστου δημιούργησε ένα δικό της ΚΚΕ, αλλά και έναν δικό της Ριζοσπάστη.

Ιδεολογία και διακυβέρνηση 4ης Αυγούστου

Ο Ιωάννης Μεταξάς οραματιζόταν ένα Νέο Κράτος. Στην Πολιτεία αυτήν οι Έλληνες θα ήταν όχι μόνο υπερήφανοι, αλλά γνώστες και άξιοι συνεχιστές του παρελθόντος τους.
Ωστόσο υπήρχε ένα βασικό πρόβλημα. Τόσο ο ίδιος ο Μεταξάς, όσο και η διακυβέρνησή του δεν είχαν λαϊκό έρεισμα. Εν αντιθέσει με την φασιστική Ιταλία και την ναζιστική Γερμανία, η δικτατορία στην Ελλάδα δεν επεβλήθη από ένα οργανωμένο κόμμα με λαϊκή αποδοχή.
Ο Ιωάννης Μεταξάς λοιπόν, αντί να φτάσει στην εξουσία διότι ήταν ένας «μεγάλος ηγέτης», έπρεπε ενώσω κατείχε την εξουσία να δημιουργήσει ένα τέτοιο προφίλ.
Έτσι ο Μεταξάς δημιούργησε για αυτόν τον λόγο, έναν μηχανισμό κρατικής ασφάλειας, λογοκρισίας, και υπηρεσιών ασφαλείας. Όλες αυτές οι κινήσεις απέβλεπαν στο να ασκείται έλεγχος από το καθεστώς στους εκπαιδευτικούς, στους καλλιτεχνικούς, ενημερωτικούς αλλά και πολιτιστικούς θεσμούς της χώρας. Αυτό ήταν η 4η Αυγούστου, ένα αστυνομοκρατούμενο κράτος.
Ο Μεταξάς είχε ένα όνειρο. Το Νέο Κράτος το οποίο θα αποτελούσε τον «Τρίτο Ελληνικό Πολιτισμό», έπρεπε να κατοικείται από Έλληνες οι οποίοι θα είναι κατά βάσιν ένα έθνος με στρατιωτική πειθαρχεία, αποτελώντας μία κοινωνία αντίστοιχη της αρχαίας Σπάρτης. Ο ίδιος πάντως θαύμαζε την πειθαρχεία και την εργατικότητα που είχαν οι Γερμανοί, κυρίως επί Εθνικοσοσιαλισμού. Προκειμένου όμως να το επιτύχει αυτό, οι Έλληνες έπρεπε να έχουν ένα πρότυπο, τον ίδιο.
Έτσι προσέδωσε στο πρόσωπό του, χαρακτηριστικά τα οποία θα τον έκαναν προσφιλή στον λαό. Ο Ιωάννης Μεταξάς έγινε «Πρώτος Αγρότης», «Πρώτος Εργάτης» και γενικά προσπάθησε με κάθε τρόπο να μην είναι μακρυά από τον ίδιο του τον λαό, αλλά να διατηρεί κιόλας και όλα τα απαραίτητα στοιχεία που θα τον έκαναν άξιο ηγτέτη της χώρας αυτής. Επίσης προχώρησε σε φιλολαϊκά μέτρα όπως την θέσπιση της 8ωρης εργασίας, την δημιουργία του ΙΚΑ (η οποία είχε πάντως αποφασιστεί πριν από μερικά χρόνια), καθώς και την κατοχύρωση της 15ημερης άδειας.
Αναφορικά με το «εθνικό δόγμα», πίστευε πως η Μεγάλη Ιδέα όπως είχε εφαρμοστεί, ήταν λάθος. Θεωρούσε πως, δεν έπρεπε να υλοποιηθεί υπό το πρίσμα του Βυζαντίου, της εξάπλωσης δηλαδή του ελληνικού κράτους στις περιοχές οι οποίες αποτελούσαν την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Αντιθέτως πίστευε στην Μεγάλη Ιδέα, υπό το πρίσμα της αρχαιότητας.

Στο τελευταίο άρθρο που αντάλλαξε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο μέσα από την εφημερίδα Καθημερινή, στις 23/1/1935, γράφει χαρακτηριστικά πως «Εδώ είναι το σφάλμα. Δεν κατέπεσεν η Μεγάλη Ιδέα. Κατέπεσεν η προσπάθεια προς πραγματοποίησιν αυτής υπό εδαφικήν μορφήν. Κατέπεσε η Ελληνοβυζαντινή αντίληψις αυτής. Δεν κατέπεσεν όμως η αρχαία αντίληψις αυτής, η αντίληψις της κυριαρχίας του Ελληνισμού, όπου ευρίσκεται και δρα... Αλλά τότε ποία θα είναι η ενότης ενός τοιούτου Ελληνισμού; Ο πολιτισμός του!».
Αυτή ήταν η στροφή που ήθελε να κάνει ο Μεταξάς. Δεν ήθελε να επεκτείνει τα σύνορα του ελληνικού κράτους. Αντιθέτως ήθελε κατά κάποιο τρόπο να μπορεί να δράσει ξανά ο Έλληνας εκτός συνόρων και στα γειτονικά κράτη, αναβιώνοντας τις ελληνικές κοινότητες του παρελθόντος. Μία θεωρία την οποία υποστήριζαν γενικότερα οι πολέμιοι της Μεγάλης Ιδέας, όπως ο Ίων Δραγούμης.
Αυτός ήταν και ο λόγος που το καθεστώς της 4ης Αυγούστου προσπάθησε όντως να δημιουργήσει πολιτισμό, είτε με το να ενθαρρύνει να ανεβαίνουν παραστάσεις σε όλο και περισσότερα θέατρα, είτε με το να δημιουργεί κινηματογραφικές ταινίες, δαπανώντας μεγάλα ποσά στον εξοπλισμό της νέας αυτής τεχνολογίας.
Δεν μπορούσε όμως από το πουθενά να προχωρήσει προς το Νέο Κράτος ο Μεταξάς. Έπρεπε να δημιουργηθεί η λαϊκή βάση η οποία θα συνέχιζε το έργο του και μετά από αυτόν. Με άλλα λόγια έπρεπε να γαλουχήσει τις νέες γενιές με τις ιδέες του καθεστώτος. Αυτό θα γινόταν μόνο με έναν τρόπο. Με την οργάνωση των  νέων. Έτσι αποφάσισε να δημιουργήσει την Εθνική Οργάνωση Νεολαίας.

Εθνική Οργάνωση Νεολαίας (ΕΟΝ)

Η σύσταση της ΕΟΝ ήταν ένα προσωπικό στοίχημα του Ιωάννη Μεταξά η οποία -σε επίπεδο αριθμών τουλάχιστον- τον έκανε υπερήφανο. Ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1936 και έκανε τις πρώτες της «δειλές» εμφανίσεις στην Πάτρα και τους Γαργαλιάνους. Τον Οκτώβριο του 1937 εμφανίζεται ενώπιον του Μεταξά και έναν μήνα αργότερα στις 7 Νοεμβρίου εμφανίζεται επισήμως στην Πάτρα. Η ημερομηνία αυτή ορίστηκε και η επέτειος η οποία θα εορταζόταν κάθε χρόνο.
Ο ιδρυτικός νόμος της οργάνωσης έλεγε ρητά πως: «Η επωφελής διάθεσις του ελευθέρου από της εργασίας ή των σπουδών χρόνου των νέων προς προαγωγήν της σωματικής και πνευματικής καταστάσεως αυτών, ανάπτυξιν του εθνικού φρονήματος και της πίστεως προς την θρησκείαν, δημιουργία πνεύματος συνεργασίας και κοινωνικής αλληλλεγγύης και έγκαιρον επαγγελματικόν προσανατολισμόν εκάστου αναλόγως προς τας φυσικάς ιδιότητας αυτού».


 

Η ΕΟΝ κατά κάποιο τρόπο συνεπικουρούσε στον ρόλο της εκπαίδευσης ωστόσο ο Μεταξάς προτίμησε να δημιουργήσει έναν καθ' ολοκληρίαν νέο θεσμό αντί να στηριχθεί στον ήδη υπάρχοντα κρατικό-εκπαιδευτικό μηχανισμό. Ο λόγος ήταν απλός. Δεν μπορούσε να υπάρχει εκτεταμένος έλεγχος, του τι έλεγαν και τι έπρατταν οι δάσκαλοι εντός των αιθουσών. Αντιθέτως όλη η δομή της οργάνωσης που είχε μόλις στηθεί, μπορούσε να στελεχώνεται από έμπιστα άτομα.
Η ΕΟΝ εξυπηρετούσε και έναν άλλον σκοπό πέραν της «εμφύτευσης» της ιδεολογίας του καθεστώτος. Έναν σκοπό ο οποίος ακόμη και από τους πολέμιους τη μεταξικής ιδεολογίας δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Την εποχή εκείνη μόλις το 1/10 των παιδιών συνέχιζε στην μέση εκπαίδευση. Έτσι το κράτος έπαυε να έχει επαφή με το μεγαλύτερο μέρος της νεολαίας μετά τα 13 έτη.  Εντάσσοντας τους νέους αυτούς σε «Επαγγελματικές Σχολές», αποκτούσαν πρακτικές γνώσεις. Μερικές από αυτές τις σχολές ήταν τα «Γεωργικά Σχολεία», τα «Πρακτικά Γεωργικά Σχολεία», οι «Σχολικοί Κήποι» και τα «Ορφανοτροφεία». Η ψυχαγωγία ήταν επίσης σημαντικό κομμάτι, έτσι δημιουργήθηκαν η «Εργατική Εστία», και τα «Αθλητικά Γήπεδα».
Η ένταξη στην ΕΟΝ ήταν προαιρετική και τον Αύγουστο του 1940 τα μέλη αριθμούσαν 1.200.000, ένας αριθμός πραγματικά μεγάλος για τα δεδομένα ζωής της οργάνωσης. Όλοι οι νέοι, κορίτσια και αγόρια, ηλικίας 8 έως 25 ετών μπορούσαν να συμμετάσχουν.

Πόσο προαιρετική ήταν όμως η «στράτευση»; Θεωρητικά ήταν, όμως υπήρχαν αντικίνητρα σε περίπτωση που ήθελες να μην ενταχθείς. Οι ΕΟΝίτες είχαν εκπτώσεις στα ΜΜΜ, στα εισιτήρια στον κινηματογράφο και στα θέατρα μέχρι και προτεραιότητα στους διορισμούς. Όσοι δεν ήταν ωστόσο μέλη της ΕΟΝ, πέραν του ότι έμπαιναν αυτομάτως στο «μάτι» του καθεστώτος βίωναν κατά κάποιο τρόπο έναν κοινωνικό αποκλεισμό. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Πανεπιστημίου Αθηνών το οποίο δεν επέτρεπε στους μη ΕΟΝίτες να συμμετέχουν στα συσσίτια.
Σημαντικό κομμάτι της οργάνωσης ήταν οι εκδηλώσεις, με συγκεντρώσεις, παρελάσεις αλλά και τελετουργικά. Ο Μεταξάς απέφευγε σε κάθε ευκαιρία να συγκρίνει τόσο το καθεστώς του, με το φασιστικό και το ναζιστικό, της Ιταλίας και της Γερμανίας αντίστοιχα, και το ίδιο ακριβώς έκανε και με την ΕΟΝ. Η ανύψωση του δεξιού χεριού λίγο πάνω από τον ώμο δεν ήταν ένας φασιστικός χαιρετισμός αλλά ένας «αρχαιοελληνικός». Η οργάνωση αυτή κάθε αυτή, ήταν δομημένη -σύμφωνα με το καθεστώς- κάτω από τα αρχαία σπαρτιατικά πρότυπα και όχι στα πρότυπα της ναζιστικής «Hitlerjugend» και των ιταλικών «Opera Nazionale Balilla» και «Gioventu Italiana del Littorio».

Ωστόσο το αποτέλεσμα της σύγκρισης ήταν μάλλον απογοητευτικό καθώς τόσο οι παρελάσεις, οι στολές και οι τελετές της ΕΟΝ ήταν κατά πολύ υποδεέστερες των προαναφερθέντων οργανώσεων. Χαρακτηριστική είναι η άποψη του Βρετανού πρέσβη που είχε παρευρεθεί σε τέτοια τελετή: «Η ΕΟΝ με τους φαλαγγίτες της, τα γυμνάσια και τις παρελάσεις, τις στολές της, τις σημαίες και τις μπάντες, δεν έχει σημειώσει επιτυχία... Οι εκκλήσεις στο συναίσθημα ήταν άσχημα σταθμισμένες, οι ομιλίες και οι παρελάσεις είχαν σχεδιασθεί χωρίς φαντασία, και οι μαθητές και οι φοιτητές έτειναν να την θεωρούν άχρηστο και δυσάρεστο μπελά. Δεν μπορεί να φανταστεί κανείς τίποτε λιγότερο ταιριαστό με το ελληνικό πνεύμα». [Γιάννης Ανδρικόπουλος, Οι ρίζες του ελληνικού φασισμού, Αθήνα 1977].

Ο απολογισμός του καθεστώτος

Η 4η Αυγούστου ήταν μία εκτροπή από τον δρόμο της Δημοκρατίας. Ο Ιωάννης Μεταξάς προσπάθησε να κάνει τα πάντα προκειμένου να αποκτήσει τα λαϊκά ερείσματα τα οποία δεν είχε. Αυτός ήταν και ο ρόλος της ΕΟΝ.
Προφανώς όμως δεν πέτυχε να εμφυσίσει στους Έλληνες την ιδεολογία του. Αυτό φάνηκε τόσο από την αθόρυβη διάλυση της ΕΟΝ αμέσως μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τους Γερμανούς, όσο και από την απουσία άξιων πολιτικών συνεχιστών της 4ης Αυγούστου αμέσως μετά την απελευθέρωση.
Πάντως ακόμη και εάν μέχρι σήμερα το ερώτημα εάν το «Όχι» ήταν προσωπική απόφαση του Ιωάννη Μεταξά, ή αποτέλεσμα πίεσης από την κοινή γνώμη, η 4η Αυγούστου, πέτυχε κάτι που είναι αμφίβολο εάν θα το είχαν πετύχει οι δημοκρατικές δυνάμεις της εποχής, οι οποίες ασχολούνταν κατά κύριο λόγο με τις πολιτικές αψιμαχίες, και όχι με τα πραγματικά και πολλά προβλήματα της χώρας. Η προπαρασκευή της Ελλάδας για τον επικείμενο πόλεμο, ήταν ένα αδιαμφισβήτητο επίτευγμα της 4ης Αυγούστου. Μία προπαρασκευή η οποία βοήθησε τους Έλληνες να διαγράψουν νέες ηρωικές σελίδες στην Ιστορία.

Ήταν η δικτατορία του Μεταξά ένα καθαρά φασιστικό καθεστώς;

Είναι δύσκολο να απαντήσει κανείς στο ερώτημα αυτό. Πόσο μάλλον, όταν εκατοντάδες έως και χιλιάδες άνθρωποι και οι οικογένειές τους υπέφεραν από τις διώξεις που εξαπέλυσε η δικτατορία του Μεταξά. Θεωρητικά και πρακτικά είχε όλα τα «φόντα» για να χαρακτηρισθεί ως φασιστικό καθεστώς. Αυτό συμβαίνει διότι δεν υπάρχουν μόνο πολλές ομοιότητες, αλλά και πολλές διαφορές, με το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς της Γερμανίας και το φασιστικό της Ιταλίας.

  • Το ύψωμα του δεξιού χεριού λίγο πάνω από τον ώμο
  • Η εθνοπατριωτική και εθνικιστική ρητορεία
  • Ο αντικομμουνισμός και οι διώξεις σε αντιφρονούντες
  • Η αστυνομοκρατία
  • Η λογοκρισία και η απαγόρευση της ελεύθερης έκφρασης γενικότερα
  • Οι αδιαμφισβήτητα εμπνευσμένες από τον φασισμό τελετές και παρελάσεις
  • Ο απολυταρχικός χαρακτήρας
  • Η αντιδημοκρατική ρητορεία
  • Η οργάνωση της Νεολαίας

Όλα αυτά μετατρέπουν αυτομάτως το καθεστώς σε φασιστικό. Κάτι τέτοιο όπως τυπικά αμφισβητείται, καθώς ορισμένες λεπτομέρειες κάνουν την 4η Αυγούστου ένα φασιστικού τύπου καθεστώς.

  • Σημαντικό ρόλο είχε η Αστυνομία και όχι ο Στρατός ο οποίος δεν μετείχε στην εξουσία
  • Στην Ελλάδα δεν υπήρχαν φασίστες διανοούμενοι να στηρίξουν το «Νέο Κράτος»
  • Το καθεστώς δεν επεβλήθη από ένα κόμμα με λαϊκή βάση όπως έγινε στην Ιταλία και την Γερμανία
  • Παρά την προσπάθεια διάδοσης του εθνικισμού, δεν καλλιεργήθηκε ο επεκτατισμός και ο αλυτρωτισμός
  • Δεν καλλιεργήθηκε ο φυλετισμός-ρατσισμός

Ο Κωνσταντίνος Σαράντης στην μελέτη του «Η ιδεολογία και ο πολιτικός χαρακτήρας του καθεστώτος του Ιωάννου Μεταξά» στην συλλογική έκδοση, με επιμέλεια Θάνου Βερέμη, και τίτλο «ο Μεταξάς και η εποχή του», λέει: «Σε γενικές γραμμές, λοιπόν, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου δεν συγκέντρωνε τα απαραίτητα αποφασιστικά χαρακτηριστικά που θα το έθεταν χωρίς αμφιβολία στην ίδια κατηγορία με τα δυτικοευρωπαϊκά φασιστικά και εθνικοσοσιαλιστικά κράτη, όποιες και αν ήταν οι εμφανείς ομοιότητες και σχέσεις με αυτά».
Μάλιστα ο ίδιος ο Ιωάννης Μεταξάς έχει πει πως η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό, Κράτος με βάση αγροτική και εργατική, και κατά συνέπεια αντιπλουτοκρατικό χωρίς κόμμα ιδιαίτερο να κυβερνά. Κάπως έτσι χαρακτήριζε ο δικτάτωρ το Νέο Κράτος.

Από την 4η Αυγούστου στην Χούντα του '67 και την Χρυσή Αυγή

Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τους Γερμανούς, δεν υπήρξε πολιτική συνέχεια του καθεστώτος, ενώ διαλύθηκε σιωπηλά και η ΕΟΝ. Ωστόσο η εθνικιστικές θέσεις της 4ης Αυγούστου, έγιναν κτήμα της μεταπολεμικής ακροδεξιάς.
Χαρακτηριστική είναι η «συγγένεια» της Χούντας των συνταγματαρχών με την δικτατορία του Μεταξά. Η πλειοψηφία των υψηλόβαθμων στρατιωτικών της δικτατορίας είχε αποφοιτήσει από τις στρατιωτικές σχολές κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης της 4ης Αυγούστου.

Η 21η Απριλίου είχε δανειστεί πολλά χαρακτηριστικά από την 4η Αυγούστου. Σφοδρός αντικομμουνισμός, αντικοινοβουλευτική ρητορεία, τελετές και παρελάσεις φασιστικού τύπου, εθνικισμός και πολλές άλλες πρακτικές μόνο ως δημοκρατικές δεν μπορούσαν να χαρακτηριστούν.
Ωστόσο η Χούντα διήρκεσε επτά έτη με αποτέλεσμα και αυτή να μην καταφέρει να εμφυσήσει τις ιδέες της σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Ωστόσο η ιδεολογία αυτή δεν πέρασε στην «λήθη».
Συνεχιστές της Χούντας υπήρξαν οι μικρές ακροδεξιές οργανώσεις και κόμματα που δημιουργήθηκαν κατά καιρούς μετά το 1974. Μέσα σε αυτές ήταν και η Χρυσή Αυγή η οποία σήμερα εκπροσωπείται με 18 βουλευτές στην ελληνική Βουλή.

Η ίδια η Χρυσή Αυγή υποστηρίζει πως αποτελεί ένα «λαϊκό εθνικιστικό κίνημα», ενώ υπεραμύνεται της ιστορικής αποκατάστασης του Ιωάννη Μεταξά και της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου.

Nikos Deja Vu
n1999k.blogspot.com