Nikos Déjà Vu

Nikos Deja Vu - Μνήμη μου σε λένε Πόντο - Ολα τα video της σειράς της ΕΤ3

2011-11-26T20:29:00.002+02:00

Μνήμη μου σε λένε Πόντο
Την ιστορική πορεία του ποντιακού ελληνισμού, αλλά και τη σημερινή πραγματικότητα που βιώνουν οι Πόντιοι στην Ελλάδα, την Τουρκία και την Ρωσία καταγράφει η νέα σειρά της ΕΤ3 «Μνήμη μου σε λένε Πόντο». Η σειρά των επεισοδίων με παρουσιαστές τον Τάσο Παλατζίδη και τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη έχει τρεις θεματικούς άξονες που ψηλαφίζουν κάθε πλευρά που αφορά το παρελθόν και το παρόν των βασανισμένων αυτών Ελλήνων, επιχειρώντας μια σύγχρονη, σύνθετη τηλεοπτική αφήγηση...

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com
http://n1999k.blogspot.com

Nikos Deja Vu - El pueblo unido jamas sera vencido...

2011-11-01T19:49:00.001+02:00

El pueblo unido jamás será vencido,
el pueblo unido jamás será vencido..

De pie, cantar
que vamos a triunfar.
Avanzan ya
banderas de unidad.
Y tú vendrás
marchando junto a mí
y así verás
tu canto y tu bandera florecer,
la luz
de un rojo amanecer
anuncia ya
la vida que vendrá.

De pie, luchar
el pueblo va a triunfar.
Será mejor
la vida que vendrá
a conquistar
nuestra felicidad
y en un clamor
mil voces de combate se alzarán
dirán
canción de libertad
con decisión
la patria vencerá.

Y ahora el pueblo
que se alza en la lucha
con voz de gigante
gritando: ¡adelante!

El pueblo unido jamás será vencido,
el pueblo unido jamás será vencido...

La patria está
forjando la unidad
de norte a sur
se movilizará
desde el salar
ardiente y mineral
al bosque austral
unidos en la lucha y el trabajo
irán
la patria cubrirán,
su paso ya
anuncia el porvenir.

De pie, cantar
el pueblo va a triunfar
millones ya,
imponen la verdad,
de acero son
ardiente batallón
sus manos van
llevando la justicia y la razón
mujer
con fuego y con valor
ya estás aquí
junto al trabajador.

ENGLISH TRANSLATION:

The people united will never be defeated,
The people united will never be defeated

Arise, sing
We are going to win.
Flags of unity
are now advancing.
And you will come
marching together with me,
and so you'll see
your song and your flag blossom.
The light
of a red dawn
already announces
the life to come.

Arise, fight
the people are going to win.
The life to come
will be better.
To conquer
our happiness.
and a clamor
of a thousand fighting voices will rise,
speaking
a song of freedom.
With determination
the fatherland will win.

And now the people,
who are rising in struggle
with a giant voice
crying out: Forward!

The people united will never be defeated,
The people united will never be defeated...

The fatherland is
forging unity,
from north to south
they're mobilizing.
From the salt mines
burning and mineral
to the southern forests.
united in struggle and labor
they go
covering the fatherland.
Their steps already
Announce the future.

Arise, sing
the people are going to win
millions now
are imposing the truth
Their steel battalions
are on fire,
taking in their hands
justice and reason.
Woman
with fire and courage
is already here
Along side the worker...

Video:
Ventiscka - El pueblo unido jamas sera vencido...

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - IT IS HAPPENING IN GREECE RIGHT NOW - LIVE STREAMING 24/365 FROM SYNTAGMA SQUARE ATHENS - POWER TO THE PEOPLE!

2011-10-21T00:21:00.000+03:00

IT IS HAPPENING IN GREECE RIGHT NOW
LIVE STREAMING 24/365
FROM SYNTAGMA SQUARE ATHENS
POWER TO THE PEOPLE!

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - Black Label Society - Boozed Broozed and Broken-Boned (Complete concert 73' mins)

2011-10-08T23:21:00.002+03:00

Nikos Deja Vu Presents:
Black Label Society in concert

Boozed Broozed and Broken-Boned
This is the full 73' min concert in Detroit (2003)

Direct Link:
Nikos Deja Vu - Black Label Society
Boozed Broozed and Broken-Boned (Complete concert 73' mins)

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - Black Label Society - THE EUROPEAN INVASION - DOOM TROOPIN (Full 2 hours concert in Paris)

2011-10-08T23:09:00.003+03:00

Nikos Deja Vu Presents:
Black Label Society in concert

THE EUROPEAN INVASION
DOOM TROOPIN
This is the full 2 hours concert in Paris (2006)

Direct Link:
Nikos Deja Vu - Black Label Society
THE EUROPEAN INVASION - DOOM TROOPIN (Full 2 hours concert in Paris)

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - Stevie Ray Vaughan - Live in New Orleans 1987 Full (55')

2011-07-28T22:28:00.000+03:00

Stevie Ray Vaughan
Live in New Orleans 1987 Full (55')

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - ΕΣΚΙ ΣΕΧΙΡ - ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ - ΙΟΥΛΙΟΣ 1922

2011-07-17T04:19:00.002+03:00

ΕΣΚΙ ΣΕΧΙΡ
ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ - ΙΟΥΛΙΟΣ 1922
Η περιπέτεια και οι μάχες
(Click to translate this article in your language)

O πρωθυπουργός της Ελλάδας Ελευθέριος Βενιζέλος, επωφελούμενος από τις τουρκικές διώξεις και τις σφαγές στην Πέργαμο και το Αϊδίνιο, απέσπασε εντολή των Συμμάχων για απόβαση στη Σμύρνη. Μετά την απόφαση αυτή ο ελληνικός στρατός αποβιβάστηκε στη Σμύρνη, οι ελληνικές δυνάμεις συνάντησαν αντίσταση από τμήματα του τουρκικού στρατού αλλά κατέλαβε προάστια της Σμύρνης και περιοχές τη Μ. Ασίας γύρω από το Μαίανδρο ποταμό, την κοιλάδα του Κάστρου και την Πέργαμο. Στις 21 Ιουνίου με το στόμα του ηγέτη τους Μουσταφά Κεμάλ, κάλεσαν τον τουρκικό λαό να ξεσηκωθεί κατά των "επιδρομέων". Το Φεβρουάριο του 1920 εγκαταστάθηκε στη Σμύρνη το ελληνικό Γενικό Επιτελείο υπό τον αντιστράτηγο Λεωνίδα Παρασκευόπουλο.

Η "Μεγάλη Εθνική Τουρκική Συνέλευση" (20 Απριλίου 1920) ανέθεσε την εκτελεστική εξουσία στον Κεμάλ, ο οποίος άρχισε να οργανώνει συστηματικότερα τον αγώνα για την ακεραιότητα της Τουρκίας. Στις οργανωμένες πλέον επιθέσεις των Τούρκων το ελληνικό Γενικό Στρατηγείο έκανε έκκληση προς τους Συμμάχους για πλήρη ελευθερία δράσης και από τις 9 Ιουνίου ο ελληνικός στρατός επιτίθεται ακάθεκτος και καταλαμβάνει πολλές πόλεις. Η ελληνική επίθεση εκδηλώθηκε σε τρία αλλεπάλληλα κύματα. Η πρώτη επίθεση (9 - 12 Ιουνίου) οδήγησε στην κατάληψη των Μαλγάρων, του Κέλες της Φιλαδέλφειας και άλλων πόλεων ενώ η δεύτερη (16 - 19 Ιουνίου) στην κατάληψη του Μπαλούκεσερ και του Αδραμυτίου. Η τρίτη και σημαντικότερη επίθεση (24 Ιουνίου - 10 Αυγούστου) είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη της Προύσας. Οι νικηφόρες αυτές προελάσεις αύξησαν το κύρος της Ελλάδας και παρείχαν τη δυνατότητα για την υπογραφή της συνθήκης των Σεβρών, που έγινε στις 10 Αυγούστου 1920.

Η συνθήκη αυτή, που υπογράφτηκε ανάμεσα στις κυβερνήσεις των Συμμάχων και στην κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης, αναγνωριζόταν η Ανατολική Θράκη (σε απόσταση 30 χλμ. από την Κωνσταντινούπολη) ως ελληνικό έδαφος, παραχωρούνταν η Ίμβρος και η Τένεδος στην Ελλάδα, ενώ η περιοχή των κεντρικών παραλίων της Μικράς Ασίας (περιοχή Σμύρνης) παραχωρούνταν διοικητικά στο ελληνικό κράτος (με την προοπτική της ένωσής της με την Ελλάδα μετά από μια πενταετία). Μέχρι τα τέλη του Οκτωβρίου 1920 ο ελληνικός στρατός κατείχε μέτωπο που άρχιζε από τις εκβολές του Σαγγάριου στον Εύξεινο και, μαζί με τις περιοχές Άδα Παζάρ, Ασκανίας λίμνης, Τίμπας, ανατολικά της Προύσας, Ουσάκ, Οτουράκ και τη γραμμή του ποταμού Μαίανδρου, έφτανε μέχρι την Ερυθραία.

Στην Τουρκία ο Κεμάλ, που δεν αναγνώρισε τη συνθήκη των Σεβρών, όρισε πρωτεύουσά του την ασήμαντη μέχρι τότε Άγκυρα και έθεσε σκοπό του να ξαναπάρει τις χώρες που με τη συνθήκη αυτή είχαν παραχωρηθεί στην Ελλάδα (Θράκη, Σμύρνη). Οι Σύμμαχοι τήρησαν εχθρική στάση προς τους Έλληνες, ενώ οι Γάλλοι και οι Ρώσοι έδωσαν άφθονα εφόδια στον Κεμάλ. Παρόλα αυτά όμως η ελληνική στρατιά επιτέθηκε κατά του ισχυρού εχθρικού μετώπου Δορύλαιου (Εσκή Σεχίρ) και Αφιόν Καραχισάρ και το διέσπασε. Στη συνέχεια, αφού πέρασε την Αλμυρή Έρημο, έφτασε στον ποταμό Σαγγάριο (Αύγουστος 1921). Στις μάχες αυτές η ανδρεία του Έλληνα υπήρξε απαράμιλλη. Σκληρές μάχες, λυσσώδεις επιθέσεις και αντεπιθέσεις είχαν ως αποτέλεσμα την κατάληψη των κύριων βάσεων της τουρκικής άμυνας Ταμπούρογλου, Καλέ Γκρότο, Γκιλντίζ Νταγ και Πολατλί.

Ύστερα από τις υπεράνθρωπες και επικές αυτές προσπάθειες, ο ελληνικός στρατός αναγκάστηκε από έλλειψη εφεδρειών να συμπτυχθεί στη γραμμή Εσκή Σεχίρ - Αφιόν Καραχισάρ και να ενισχύσει τις κατακτήσεις με αμυντική οργάνωση. Ακολούθησε το διάστημα από τον Οκτώβριο του 1921 μέχρι τον Αύγουστο του 1922 χωρίς αξιόλογα στρατιωτικά γεγονότα, εκτός από ορισμένες τουρκικές επιθέσεις που αντιμετωπίστηκαν εύκολα. Ήδη από το Μάιο του 1922 τη διοίκηση είχε αναλάβει ο αντιστράτηγος Χατζηανέστης ο οποίος άρχισε να οργανώνει εκστρατεία για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης και τη χρησιμοποίησή της ως μέσου πίεσης προς τον Κεμάλ. Η επιχείρηση όμως ματαιώθηκε με επέμβαση των Συμμάχων. Η ματαίωση της επιχείρησης αυτής σήμανε και την αρχή του τέλους. Τα ελληνικά στρατεύματα ήταν υποχρεωμένα να αμύνονται σε μια γραμμή μετώπου μήκους 713 χλμ. παρατάσσοντας μετωπική δύναμη 100.000 μόλις ανδρών, διαμοιρασμένων σε 3 τμήματα κρούσης (Γ΄ Σώμα στα βόρεια, Α΄ Σώμα στα νότια, Β΄ Σώμα ενδιάμεσα). Η τουρκική επίθεση εκδηλώθηκε στις 26 Αυγούστου 1922 στην περιοχή του Αφιόν Καραχισάρ.

Οι ελληνικές δυνάμεις (Α΄ Σώμα), μετά από ολιγόωρη άμυνα, κάμφθηκαν και αναγκάστηκαν να οπισθοχωρήσουν. Ταυτόχρονα οπισθοχώρησε και το Β΄ Σώμα, ενώ δυνάμεις του Γ΄ και του Β΄ Σώματος επιδίωξαν να συγκρατήσουν το μέτωπο ελέγχοντας τις προσβάσεις προς τη Σμύρνη. Οι δυνάμεις αυτές μετά από σκληρές μάχες διασπάστηκαν, και ένα τμήμα τους αναγκάστηκε να δώσει νέα μάχη με τους Τούρκους στο Αλή Βεράν, που κατέληξε σε συντριπτική ήττα. Είχε ήδη αρχίσει η ολοκληρωτική κατάρρευση του μετώπου. Στις ελληνικές δυνάμεις επικράτησε σύγχυση και πανικός και ολόκληρες ομάδες στρατού αγωνίζονταν να βρουν διέξοδο φυγής. Προσπάθειες ανασύνταξης των ελληνικών δυνάμεων (30 Αυγούστου) κατέληξαν σε αποτυχία. Στις 4 Σεπτεμβρίου ο αρχιστράτηγος Χατζηανέστης αντικαταστάθηκε από τον αντιστράτηγο Πολυμενάκο, ο οποίος έδωσε διαταγές για καθυστέρηση της τουρκικής προέλασης για να δοθεί η ευκαιρία να εκκενωθεί η Σμύρνη. Σχεδόν ταυτόχρονα δόθηκε και η εντολή ολοκληρωτικής εγκατάλειψης της Μικράς Ασίας από τον ελληνικό στρατό.

Εις το μέτωπον του Αφιόν οι Τούρκοι επετίθεντο με ορμήν κατ' αλλεπάλληλα κύματα υπό την προστασίαν καταιγιστικού πυρός 200 ελαφρών και 62 βαρέων πυροβόλων. Εις τους τομείς Καμελάρ και Ακάρ Νταγ τους οποίους υπερήσπιζαν αντιστοίχως αι Μεραρχίαι IV και Ι από των πρωϊνών ωρών ο εχθρός κατέλαβεν εις μεν το δεξιόν της IV Μεραρχίας τον Μαύρον Βράχον και τα προκεχωρημένα χαρακώματα, εις δε τον τομέα της Ι Μεραρχίας το Κέντρον Αντιστάσεως Τιλκί Κιρί Μπελ. Ταυτοχρόνως εις το αριστερόν της V Μεραρχίας κατελήφθη υπό των Τούρκων η δασωμένη κορυφή.

Εις τον τομέα Καμελάρ τα κύρια στηρίγματα αυτού ήσαν ο Διχαλωτός Βράχος, ο Πριονοειδής Βράχος (υψ. 1450) και το Κιουτσούκ Καλετζίκ (υψ. 1310), εις δε τον τομέα Ακάρ το Τιλκί Κιρί Μπελ επί της κορυφής του οποίου σχηματίζεται ευρύ οροπέδιον, το Χασάν Μπελ και το Τουκλού Τεπέ. Μεταξύ των δυο Μεραρχιών IV και I υπήρχον το κενόν του Καγιαντιμπί και εις τον τομέα της Ι Μεραρχίας το κενόν Τσάι Χισάρ. Άλλο δε ευπαθές σημείον απετέλει εις το αριστερόν του μετώπου της Ι Μεραρχίας η βαθεία χαράδρα του Σινίρ Κιόι της οποίας αι απότομοι όχθαι διηυκόλυνον την αφανή διείσδυσιν του εχθρού".

Ο ΑΘΛΟΣ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΜΕΡΑΡΧΙΑΣ

Η ανεξάρτητη Μεραρχία στις 18 Αυγούστου, ενω βρισκόταν σε πορεία ,υπέστη επίθεση κοντά στην Κιουτάχεια από την 1η τουρκική Μεραρχία.
Ύστερα από 12ωρο σκληρό αγώνα ανέτρεψε τους τούρκους και συνέχισε την πορεία της προς Τσεντίζ. Στις 20 Αυγούστου πήρε ερματισμένο φάκελλο, που της έριξε ο αεροπόρος λοχαγός Γ.Ξηρός. Ήταν ειδοποίηση της Στρατιάς, που την κατατόπιζε για τις εξελίξεις στο νότιο συγκρότημα και την εξουσιοδοτούσε να διασωθεί όπως μπορούσε. Ο διοικητής της μεραρχίας Δ. Θεοτόκης, οι διοικητές των συνταγμάτων της Ι. Κωνσταντίνου, Ν. Σκύρος και Ν. Τσίπουρας και οι άλλοι αξιωματικοί της σε πλήρη σύμπνοια με τους άνδρες , που τους κατατόπισαν για την κατάσταση, πέτυχαν, διανύοντας επί 15 μέρες 600 χιλιόμετρα σε χώρα εχθρική, με συνεχείς προσβολές του τουρκικού ιππικού και των τούρκων κατοίκων, να φθάσει στο Δικελί και να μεταφερθεί με πλοία στη Μυτιλήνη την 31η Αυγούστου, σώζοντας και τους Έλληνες και τους Αρμένιους κατοίκους της περιοχής.

Η καταστροφή στην κοιλάδα του Αλή Βεράν στις 17 Αυγούστου 1922.

(...) Ο Τρικούπης δεν έχει πλέον επαφή με την Στρατιά και ενώ οι Τούρκοι προελαύνουν, αποφασίζει στις 10.00 να εκκενώσει το Αφιόν. Ενδεικτικό της σύγχυσης είναι ότι ενώ τα στρατηγεία του Α? Σώματος και της IV Μεραρχίας ευρίσκοντο μέσα στην πόλη, δεν επικοινωνούσαν και η μεραρχία συνέχισε να μάχεται μέχρι τις 14.00 το μεσημέρι.

(...) Τρομερά πράγματα συνέβησαν κατά την υποχώρηση. Το Γραφείο Σημάτων ξηλώθηκε πριν διανεμηθεί η διαταγή σε όλες τις μονάδες με τα παραπάνω αποτελέσματα και ο ασύρματος του Σώματος από λάθος φορτώθηκε σε αμαξοστοιχία η οποία κατευθυνόταν στον Εσκή Σεχήρ.

Δυστυχώς η επικοινωνία μεταξύ Στρατιάς και Τρικούπη αποκαθίσταται αργά το βράδυ. Δυστυχώς, γιατί η διαταγή του Χατζηανέστη είναι: το Α? Σώμα να αντεπιτεθεί ή τουλάχιστον να υποχωρήσει βήμα-βήμα. Ολέθριες διαταγές τις οποίες ο Τρικούπης θα υπακούσει. Η υπακοή του στην αλλόκοτη διαταγή θα οδηγήσει ένα ολόκληρο σώμα στην καταστροφή και στην αιχμαλωσία. Ο μοιραίος στρατηγός δεν ετόλμησε να αψηφήσει τις εξωπραγματικές διαταγές του αρχηγού του.

(...) Τα πυρομαχικά ήταν ελάχιστα και κανείς ασύρματος δεν λειτουργούσε. Το συνοθύλευμα αυτό οδηγήθηκε σε μάχη σε χώρο πλήρως ελεγχόμενο από τον εχθρό. Στην κοιλάδα του Αλή Βεράν. Στο Αλή Βεράν, μετά το μεσημέρι της 17ης Αυγούστου, γράφθηκε μια πραγματική τραγωδία. Τα δείγματα ατομικής αυτοθυσίας και ηρωισμού χρειάζονται τόμους για να γραφούν. Οι Ελληνες με το πάθος του απελπισμένου, ενώ βάλλονται καταιγιστικώς από τους γύρω λόφους, δεν περιμένουν να πεθάνουν αμυνόμενοι. Η κραυγή «Αέρα, αέρα!» (...) δονεί την ατμόσφαιρα, αυτή την συνεφιασμένη μέρα και οι ήρωες επιτίθενται εναντίον των κυμάτων του εχθρού.

Η ορμή τους είναι υπεράνθρωπη, αφού οι Τούρκοι με την ψυχολογία του θριαμβευτή, αναγκάζονται να υποχωρούν απέναντι στους προδομένους «ημίθεους». Οι Ελληνες δεν μάχονται συμβατικά. Τρικούπης και Διγενής πολεμούν στην πρώτη γραμμή δίπλα στους φαντάρους σαν να επιζητούν τον θάνατο ως ύστατη πράξη εξιλέωσης. Πολεμούν ακόμη και γραφιάδες και βοηθητικοί. Ακόμη και οι ιερείς των μονάδων. Το μόνο που τους έχει απομείνει είναι η τιμή τους και αυτή δεν θέλουν να την χάσουν.

Στην κόλαση του Αλή Βεράν, 16 ελλιπή τάγματα απέκρουσαν 60 εχθρικά με 16 ίλες ιππικού και 23 πυροβολαρχίες. Τελικώς πριν τις 22.00 το βράδυ τα απομεινάρια των δυο Σωμάτων κατορθώνουν να διαφύγουν προς Δυσμάς ενώ οι τραυματίες στον χώρο της μάχης εκλιπαρούν τους συναδέλφους τους να τους απαλλάξουν από το όνειδος της τουρκικής αιχμαλωσίας, χαρίζοντάς τους το θάνατο. Αλλά και αυτοί οι οποίοι διαφεύγουν δεν γλυτώνουν εκτός από την ΙΧ Μεραρχία του Γαρδίκα. Ο Τρικούπης, και όσοι είναι μαζί του θα παραδοθούν κοντά στο Ουσάκ, εκτός από έναν: τον Σπαρτιάτη Αντισυνταγματάρχη Σακέτα, ο οποίος βρίζοντας τον Τρικούπη, μόνος όρμησε έφιππος προς τις γραμμές των Τούρκων και πέρασε στην αθανασία καθώς το κορμί του έπεφτε διάτρητο από τις σφαίρες.

Ο Τρικούπης και ο Διγενής θα είναι οι πρώτοι Ελληνες αξιωματικοί στην ιστορία του Ελληνικού Στρατού, οι οποίοι θα παραδοθούν στον εχθρό και δέχονται με σκυμμένο το κεφάλι την οργή αξιωματικών όπως ο Βλάχος, οι οποίοι σχίζουν τις επωμίδες τους κλαίγοντας από ντροπή, όπως κλαίνε και οι προδομένοι άνδρες. Υπάρχουν και οι Μικρασιάτες φαντάροι οι οποίοι προτιμούν να αυτοκτονήσουν παρά να παραδοθούν.

Η μάχη του Εσκί Σεχίρ την 8 Ιουλίου 1921
- ΜΑΡΤΥΡΙΑ 1979 - Απομαγνητοφωνημένη αφήγηση του Στ. Καρακυριαζή, 78 χρονών τότε..

Είχαμε καταλάβει την πόλη στις 6 Ιουλίου, μπήκαμε μέσα, εγκαταστήσαμε τις αρχές, καταλάβαμε και τους φούρνους για ψωμί, όλο το Γ΄ Σώμα Στρατού καταυλισθήκαμε βορειοανατολικώς της πόλεως. Προς το δυτικόν μέρος της πόλεως ήτο απέραντος κάμπος χωρίς δένδρο. Πέρα από τον κάμπο υψωνόταν το βουνό Μπόζ-τάζ και στους πρόποδες ήτο η κωμόπολη Μουτελίπ με τρεις μιναρέδες. Στις 8 Ιουλίου το πρωί διετάχθηκε το 3ο τάγμα του 23ου πεζικού Συντάγματος, όπου υπηρετούσα ως σιτιστής στον 11ο λόχο, να φύγουμε. Μόλις περάσαμε την πόλη ένα βλήμα τουρκικό περνούσε από πάνω μας, με στόχο το Σώμα που ήτο καταυλισμένο. Ο Ταγματάρχης μας Βάκης Αλέξανδρος, Αθηναίος, διατάζει αμέσως τα μεταγωγικά μάχης να ακολουθήσουν το τάγμα και τα μεταγωγικά σώματος να μείνουν μέσα στα σπίτια. Δεν πέρασε μισή ώρα και το τάγμα έπιασε σκληρή μάχη.

Άλματα οι Τούρκοι, άλματα οι δικοί μας. Το τάγμα ζητάει ενίσχυση και αμέσως φθάνει σαν αστραπή το 22ον Σύνταγμα με διοικητήν τον συνταγματάρχη Ψάραν με δέκα ιππείς σαλπικτάς να φωνάζουν προχωρείτε, προχωρείτε και να τραγουδούν του Αητού ο γιός πάει κι αυτός, εμπρός, εμπρός· σηκωνόταν τα μαλλιά σου στην κορφή... Έφθασε και μια πεδινή πυροβολαρχία που άρχισε να βάζει κάτω, από το δημόσιο δρόμο έφτασε το βαρύ πυροβολικό, επί 8 ώρες έβλεπες μια κόλαση πυρός. Εκεί που έστησαν τα πολυβόλα δε μετακινήθηκαν. Εγώ έμεινα μέσα στα σπίτια. Τα καημένα τα ζώα φορτωμένα επί οχτώ ώρες.

Βλέποντας οι Έλληνες του Εσκί Σεχίρ φοβήθηκαν και άρχισαν να φορτώνουν και αυτοί τα ρούχα τους να ακολουθήσουν το στρατό. Τρέξαμε εμείς οι στρατιώτες και τους πείσαμε να σταματήσουν. Θα πάρουν αέρα οι Τούρκοι τους λέγαμε και θα μας τουφεκούν από τα σπίτια. Έπειτα ήρθαν μερικοί θαρραλέοι, έβλεπαν τα πυροβόλα μας να βγάζουν φωτιές και μας ρωτούν αυτός είναι ο στρατός μας;, όχι τους είπαμε ο στρατός μας προχωράει μπροστά. Τέλος μετά από σκληρή μάχη οκτώ ωρών υποχώρησαν οι Τούρκοι προς το βουνό.

Πανωλεθρία υπέστη με την υποχώρηση η κωμόπολις Μουτελίπ ύστερα από τη μάχη. Το 22ο Σύνταγμα της 7ης Μεραρχίας ανέβηκε στο βουνό, το τάγμα μας έμεινε στο πεδίο της μάχης χωρίς να γνωρίζει το Σύνταγμα και εβάλαμε φυλάκια. Την νύκτα μας κάνουν αντεπίθεση οι Τούρκοι, μας σκοτώνουν δύο σκοπούς. Σήμανε συναγερμός στο Σύνταγμα, αντεπίθεση όλη τη νύχτα και τους διέλυσε τελείως. Εμείς ήμασταν προσκολλημένοι στο Σύνταγμα κι έπρεπε το πρωί να συνδεθούμε.

Όταν περάσαμε την κωμόπολη και βγήκαμε στην κορυφή του βουνού, είδαμε τα πυροβόλα τους ζεμένα σε έξι βουβάλια σκοτωμένα και οι πυροβοληταί μαζί. Αποθήκες, καζάνια όλα τα εγκατέλειψαν και σκόρπισαν μέσα στα κλαδιά να σωθούν. Τους περισσότερους τους πιάσαμε αιχμαλώτους κι άλλοι διέφυγαν μέσα στα δάση. Αυτή ήταν η Σιδηρά Μεραρχία του Κεμάλ με επικεφαλής τον ίδιο. Αυτή τη μάχη ο ελληνικός στρατός τη γιόρταζε σαν εθνική γιορτή όσον καιρό ήμασταν εκεί στη Μικρασία.

Η Μαρτυρία

.. Οπισθοχώρηση. Φεύγαμε κυνηγημένοι από τους Τούρκους και δεν ξέραμε προς τα που πηγαίναμε. Ένα απέραντο χάος η Μικρασία και δεν μπορούσαμε να προσανατολιστούμε, να καταλάβουμε που βρισκόμασταν. Κάθε τόσο συναντούσαμε κι άλλους έλληνες στρατιώτες σε άθλια κατάσταση που τα είχαν χάσει και δεν ήξεραν κι αυτοί από που να φύγουν. Ένας πραγματικός εφιάλτης η οπισθοχώρηση. Ένας εφιάλτης που τον θυμάμαι σαν να έγινε χτες...

Βρισκόμασταν κοντά στην Κιουτάχεια και ο ανθυπασπιστής μας πήγε και είπε σε κάποιον ταγματάρχη που εμείς τον γνωρίζαμε, έχω είπε, ένα απόσπασμα για να προσκολληθεί ... Εμείς ακούσαμε και καταλάβαμε τι μας περίμενε. Φέρ τους είπε ο ταγματάρχης, και μας πήραν. Οι άλλοι έφευγαν και μεις...

Μόλις πλησιάσαμε στην Κιουτάχεια συναντήσαμε ένα τουρκικό απόσπασμα που μας χτύπησε. Τους χτυπήσαμε κι εμείς γιατί είχαμε αρκετά καλό οπλισμό κι αυτοί οπισθοχώρησαν σ ένα υψωματάκι. Αξιωματικός δε βρισκόταν κανένας κοντά μας. Όλοι ξέστριβαν. Οι άλλοι έφευγαν, εμείς ήμασταν αναγκασμένοι να πολεμάμε ακόμα, λες και δεν μας έφταναν τόσα που είχαμε τραβήξει ως τα τώρα.

Εν τω μεταξύ μας έφυγε και ο διοικητής του συντάγματος κι εμείς μείναμε τριακόσιοι περίπου στρατιώτες· τμήμα θυσίας. Έπρεπε δηλαδή να πολεμάμε μέχρι που θα έβρισκαν οι άλλοι τον χρόνο να φύγουν. Το απόγευμα πήγα πίσω σε μια χαράδρα όπου είχαν μαζέψει τους τραυματίες και ζήτησα από ένα γιατρό, Κεφαλλονίτης θυμάμαι ήταν, να μου δέσει το τραυματισμένο μου πόδι. Μου το έδεσε πρόχειρα μ ένα πανί και με ξάπλωσε κοντά στους υπόλοιπους τραυματίες. Μόλις άρχισε να βραδιάζει ήρθε ο γιατρός ταραγμένος και μας είπε παιδιά ο στρατός έχει φύγει από το πρωί και μας άφησε εδώ. Τώρα εσείς είστε τραυματίες. Να παραδοθείτε στους Τούρκους και μη φοβάστε. Τους τραυματίες δεν τους πειράζουν. Μας έδινε κουράγιο. Σε λίγη ώρα βράδιασε και ο γιατρός μας δεν ξαναφάνηκε. Μας είχε εγκαταλείψει κι αυτός.

Απομείναμε μόνοι, ανήμποροι μέσα στην καρδιά της Τουρκίας, μέσα στη φωλιά του λύκου, όπως παραπονιόταν συνέχεια ένας από τους τραυματίες που βρισκόταν δίπλα μου. Πέρασε αρκετή ώρα και κάποτε φάνηκε ένας φαντάρος που θα ξέμεινε φαίνεται από τους δικούς του. Εγώ είδα που εκεί γύρω είχε πολλά ζώα, αλλά δεν μπορούσα να πάω μέχρις εκεί και να καβαλικέψω. Είπα λοιπόν στον φαντάρο ε ρε φαντάρε δε μου δίνεις ένα ζώο να καβαλικέψω;. Ευτυχώς φιλοτιμήθηκε, έπιασε ένα άλογο, κόκκινο θυμάμαι, μου το έφερε και με βοήθησε να καβαλικέψω. Έφυγε ο φαντάρος μέσα στη νύχτα κι εγώ άρχισα να ανεβαίνω στην πλαγιά της χαράδρας σιγά-σιγά για να μην πονάει το πόδι μου. Μόλις όμως πλησίασα ν ανέβω την πλαγιά, σκόνταψε για κακή μου τύχη το άλογο, έγειρε το σαμάρι κι έπεσα κάτω. Η πληγή μου άνοιξε, έτρεχε αίμα, πονούσα, μα μπόρεσα και ξανακαβαλίκεψα. Πόση ώρα έκανα μέχρι ν ανέβω την πλαγιά ούτε κι εγώ ήξερα. Θα ήμουν τριακόσια μέτρα περίπου μακριά από τους υπόλοιπους τραυματίες και κάθισα λίγο να ξανασάνω και να περιποιηθώ το πόδι μου. Από κει που βρισκόμουνα άκουσα από τη χαράδρα που τσίριζαν.

Οι Τούρκοι θα έσφαζαν φαίνεται τους τραυματίες. Μα δεν ήταν ώρες για συναισθηματισμούς και κλάματα. Είχαμε γίνει όλοι σκληροί σαν τις πέτρες. Καβαλίκεψα πάλι το άλογο και προσπαθούσα να απομακρυνθώ όσο το δυνατόν μακρύτερα από το εφιαλτικό εκείνο μέρος. Ούτε ήξερα προς τα που πήγαινα μέσα στη νύχτα. Την άλλη μέρα το πρωί συνάντησα μερικούς δικούς μας. Εγώ χάρηκα που βρήκα παρέα μα αυτοί δεν χάρηκαν τόσο με την παρουσία μου. Με ρώτησαν ξερά προς τα που πάω. Εγώ τους είπα "ρε παιδιά να ρθω κοντά σας."Άμα θέλεις να ρθεις μαζί μας" είπε ένας απ αυτούς "κατέβα από το άλογο γιατί θα μας προδώσει". Εγώ όμως δεν μπορούσα να βαδίσω και προσπάθησα να τους μεταπείσω. Μα αυτοί ήταν ανένδοτοι.Άμα μας ακολουθήσεις με το άλογο μου ξαναείπαν θα σε κοτώσουμε". Μάλιστα θυμάμαι εκεί κοντά τους ήρθε και ένα αλογατάκι που χλιμίντριζε, θα έχασε τη μάνα του φαίνεται και για να μην τους προδώσει το σκότωσαν με μια ξιφολόγχη. Εγώ τι να έκανα όμως. Μπροστά Τούρκοι, πίσω Τούρκοι. Η αυτοσυντήρηση όμως βλέπεις μας είχε κάνει άλλους ανθρώπους. Σκεφτόμασταν μόνο πως θα σωνόμασταν... "

Κι αυτή τη φορά με ένα τίμημα τόσο μεγάλο, που όμοιό του δεν γνώρισε η Ελλάδα στην τρισχιλιετή ιστορία της. Ένα μεγάλο κομμάτι του απόδημου Ελληνισμού, το πιο ζωντανό, το πιο δημιουργικό, το πιο ακμαίο οικονομικά και πνευματικά, ξεριζώθηκε από τις εστίες του. Πόλεις κάηκαν, άνθρωποι αθώοι και ανυποψίαστοι σκοτώθηκαν ή πνίγηκαν στην προσπάθειά τους να βρουν πλοίο να φύγουν από τον όλεθρο και την καταστροφή, γυναίκες βιάστηκαν, παιδιά χάθηκαν από της μάνας τους την αγκαλιά και πολλά απ' αυτά ποτέ δεν ξανάσμιξαν. Περιουσίες ολόκληρες έγιναν πλιάτσικο στα χέρια των εξαγριωμένων τσέτηδων.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε ο Ελ. Βενιζέλος με το υπόμνημά του στη Συνδιάσκεψη της Ειρήνης του Παρισιού, στη Μικρά Ασία ζούσαν 1.694.000 Ελληνες. Στη Θράκη και την περιοχή της Κωνσταντινούπολης 731.000. Στην περιοχή της Τραπεζούντας 350.000 και στα Αδανα 70.000. Σύνολο 2.845.000.

Η τουρκική στατιστική του 1912, σχετικά με την εθνολογική σύνθεση των περιοχών της Κωνσταντινούπολης και της Μικράς Ασίας (εκτός Κιλικίας) και των ανεξάρτητων διοικήσεων της Νικομήδειας και των Δαρδανελίων, έδινε 1.982.375 Ελληνες, 7.231.595 Τούρκους και 925.818 διάφορους. Δηλαδή σε σύνολο 10.139.789 το ελληνικό στοιχείο αποτελούσε το 19,6%.

Η ύπαρξη μιας τόσο μεγάλης ελληνικής μειονότητας στην περιοχή της Μικράς Ασίας, τη στιγμή που την ίδια εποχή ο πληθυσμός της Ελλάδας μόλις έφτανε τα 5.000.000, έθετε επιτακτικά το ζήτημα της κατοχύρωσης του δικαιώματος για τη διατήρηση της δικής της εθνικής ζωής και της ισοτιμίας της με τον υπόλοιπο πληθυσμό

Μέσα σε λίγες βδομάδες η προσφυγιά πλημμύρισε την Ελλάδα. Ποτάμι η αθλιότητα, θάλασσα ο πόνος. Πρόσωπα με την απόγνωση ζωγραφισμένη, αφήνοντας πίσω τους τα πάντα, φτάσανε κρατώντας το μπογαλάκι της δυστυχίας. Κάποιο ρούχο, μια παλιοκουβέρτα ή κουρελού ακόμα, κι ένα σακί, μόνη περιουσία που τους απόμεινε, ήταν ό,τι πια μπορούσαν να επιθυμούν και να ελπίζουν.

Τι να πρωτοθυμηθούν; Τους δικούς τους που δεν μπόρεσαν να φύγουν, τις πολιτείες τους και τα χωριά τους, το πηγάδι με το κρύο νερό, το σπιτικό τους τ' αμπέλι τους, το χωράφι τους, τα καπνοτόπια τους, ακόμα και τη γλάστρα, στην αυλή τους;

Γι' αυτούς η Μικρασία ήταν ο χαμένος παράδεισος....

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - ΑΦΙΟΝ ΚΑΡΑΧΙΣΑΡ - ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ - ΙΟΥΛΙΟΣ 1922

2011-07-17T04:17:00.003+03:00

ΑΦΙΟΝ ΚΑΡΑΧΙΣΑΡ
ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ - ΙΟΥΛΙΟΣ 1922
(Click to translate this article in your language)

Η ΜΑΧΗ

Η δεκαετία 1914-1924 υπήρξε η πλέον καθοριστική για την κατοπινή πορεία της σύγχρονης Ελλάδας στο διεθνές πολιτικό σκηνικό. Στη διάρκειά της η εθνική ταυτότητα των κατοίκων της χώρας διαμορφώθηκε στο σημείο που μας είναι γνωστή σήμερα. Σφραγίστηκε επίσης η μετέπειτα εξέλιξη της Ελλάδας εν μέσω πολιτικοκοινωνικών και οικονομικών αναταράξεων. Τέλος, παγιώθηκαν τα εξωτερικά σύνορα και η ανθρωπογεωγραφία της στη σημερινή τους σχεδόν μορφή, καθώς και οι σχέσεις του ελληνικού κράτους με τις υπόλοιπες χώρες της διεθνούς κοινότητας. Αυτή η δεκαετία υπήρξε επίσης τραγικός μάρτυρας του καταστροφικού Εθνικού Διχασμού, της ανόδου και της πτώσης της Μεγάλης Ιδέας και, ως απόρροια αυτής, του μεγαλύτερου ξεριζωμού και μεταναστευτικού κύματος που γνώρισε ποτέ το γένος στη μακραίωνη ιστορία του.

Ο Εθνικός Διχασμός

Ετος 1916. Οι θρίαμβοι των Βαλκανικών Πολέμων, συνοδευόμενοι από την πανηγυρική προσάρτηση των «Νέων Χωρών» στον ηπειρωτικό κορμό της χώρας, είχαν παραχωρήσει τη θέση τους σε ένα αμείλικτο εθνικό δίλημμα με φόντο τις κλιμακούμενες εχθροπραξίες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου: έπρεπε η Ελλάδα να γίνει σύμμαχος των Δυνάμεων της Αντάντ (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία), όπως πρέσβευε η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου και η ανερχόμενη αστική τάξη, ή σύμμαχος των Κεντρικών Δυνάμεων, με επικεφαλής τη Γερμανία, με τη σύμφωνη γνώμη του βασιλιά Κωνσταντίνου, ο οποίος επεδείκνυε σε κάθε ευκαιρία τα φιλογερμανικά του αισθήματα; Ο διχασμός ήταν αναπόφευκτος.

Ακολούθησαν μήνες αναρχίας, παρεμβάσεων των ξένων στο εσωτερικό της χώρας, εναλλαγών κυβερνητικών σχημάτων και πολιτικών διώξεων κυρίως σε βάρος των οπαδών του Ελευθερίου Βενιζέλου. Τελικά η αγγλογαλλική συμμαχία που δραστηριοποιείτο έντονα στα ελληνικά πράγματα κατάφερε τον Ιούνιο του 1917 να «εκδιώξει» από το ελληνικό έδαφος τον βασιλιά Κωνσταντίνο, ο οποίος μετά την παραίτησή του αφήνει τον θρόνο στον γιο του Αλέξανδρο. Την ίδια χρονιά στο πηδάλιο της χώρας επιστρέφει ο Ελευθέριος Βενιζέλος με τη «Βουλή των Λαζάρων», κηρύσσει τον πόλεμο στη Γερμανία και στη Βουλγαρία, καλεί σε γενική επιστράτευση 300.000 στρατιώτες και συντάσσεται με τις συμμαχικές δυνάμεις.

Η λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1918 βρήκε την Ελλάδα στο πλευρό των νικηφόρων συμμαχικών δυνάμεων της Αντάντ να αποκομίζει τα οφέλη της πολύτιμης συνεισφοράς της στην αντιμετώπιση της Γερμανίας και των συμμάχων της (μεταξύ των οποίων και η Οθωμανική Αυτοκρατορία). Χαρακτηριστικό είναι μάλιστα ότι το πέρας των Βαλκανικών Πολέμων και του Α' Παγκοσμίου Πολέμου βρήκε την Ελλάδα να διπλασιάζεται τόσο σε εδάφη όσο και σε πληθυσμό. Μετά δε τη σύναψη της Συνθήκης του Μούδρου, τον Σεπτέμβριο του 1918, ένα άγημα του ελληνικού στρατού, με αρχηγό τον Λεωνίδα Παρασκευόπουλο, συνόδευσε τα αγγλογαλλικά στρατεύματα που είχαν καταλάβει την Κωνσταντινούπολη, ενώ ταυτόχρονα ο ελληνικός στόλος αγκυροβολούσε στον Βόσπορο. Είχε φθάσει η ώρα των συνθηκών.

Οι συνθήκες

Με τη Συνθήκη του Νεϊγύ, στις 14 Νοεμβρίου 1919, η Βουλγαρία έχανε την κυριαρχία της στη Δυτική Θράκη (ως τον ποταμό Εβρο), η οποία μετά τη σύναψη της Συνθήκης των Σεβρών την 20ή Αυγούστου 1920 περιήλθε σε ελληνική διοίκηση. Το ίδιο έγινε και με την Ανατολική Θράκη, πλην της Κωνσταντινούπολης. Στην ίδια συνθήκη η Οθωμανική Αυτοκρατορία αναγνώριζε την πλήρη ελληνική κυριαρχία στα νησιά του Αιγαίου, στην Ιμβρο και στην Τένεδο και στα Δωδεκάνησα, πλην της Ρόδου την οποία κατείχαν οι Ιταλοί. Τελευταίο και σημαντικότερο, στην Ελλάδα ανετίθετο η προσωρινή διοίκηση της ευημερούσας Σμύρνης και της ενδοχώρας της, οι κάτοικοι της οποίας θα καλούνταν μετά το πέρας μιας πενταετίας να ψηφίσουν υπέρ ή κατά της οριστικής προσάρτησης στα εδάφη του ελληνικού κράτους. Το νέο όραμα μιας ισχυρής Ελλάδας, η περιώνυμη «Μεγάλη Ιδέα», συμπυκνωνόταν τώρα εύγλωττα στη φράση: «Η Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών».

Για μικρό χρονικό διάστημα αυτό υπήρξε όντως γεγονός... Ηδη από τις 2/15 Μαΐου* 1919, ύστερα από επιτυχημένους διεθνείς ελιγμούς του Ελευθέριου Βενιζέλου (αποδοχή σχετικού υπομνήματος από το Συμβούλιο των Τεσσάρων Μεγάλων), τα πρώτα ελληνικά στρατιωτικά αγήματα αποβιβάστηκαν στο πλούσιο λιμάνι της Σμύρνης (όπου παρεμπιπτόντως διατηρούσαν τότε την έδρα τους τουλάχιστον 11 τράπεζες και 61 ασφαλιστικές εταιρείες) και έτυχαν ενθουσιώδους υποδοχής από το ντόπιο ελληνικό στοιχείο.

Την εποχή εκείνη υπολογίζεται ότι στη Σμύρνη των 270.000 κατοίκων ζούσαν και δραστηριοποιούνταν 140.000 Ελληνες, 80.000 Τούρκοι, 12.000 Αρμένιοι, 20.000 Εβραίοι και 15.000 Ευρωπαίοι, χαρακτηριστικό δε είναι ότι το ελληνικό στοιχείο ήταν εκείνο που ευημερούσε καθώς διαχειριζόταν στο μεγαλύτερό τους μέρος το εμπόριο και την οικονομία της περιοχής.

Η τουρκική αντίσταση

Την ίδια ώρα στα βάθη της Μικράς Ασίας το εθνικιστικό κίνημα με επικεφαλής τον Μουσταφά Κεμάλ (τον μετέπειτα επονομαζόμενο «Ατατούρκ», δηλαδή «πατέρα των Τούρκων») εξαπλωνόταν ραγδαία στις λαϊκές μάζες της τουρκικής ενδοχώρας, αντιτιθέμενο στην παρηκμασμένη σουλτανική εξουσία. Μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών μάλιστα και ενώ η κεντρική σουλτανική εξουσία συναινούσε σε όλες σχεδόν τις επιταγές της συνθήκης, ο Κεμάλ και οι οπαδοί του δηλώνουν ανοιχτά την κάθετη αντίθεσή τους. Είχαν προηγηθεί ήδη από το 1915 οι σφαγές Αρμενίων και Ελλήνων Ποντίων, για να ακολουθήσουν στη συνέχεια επιθέσεις ενάντια σε κάθε ελληνικό στοιχείο, ιδιαίτερα μετά την άφιξη των ελληνικών στρατευμάτων στη Σμύρνη.

Οπως ήταν αναμενόμενο, η απόβαση αυτή, σε συνδυασμό με την επέκταση της σφαίρας της ελληνικής επιρροής σε όλη την περιφέρεια του Αϊδινίου (σε μια έκταση περίπου 17.000 τ. χλμ.), με την ενθάρρυνση αρχικά και των συμμαχικών δυνάμεων, θορύβησε έντονα το τουρκικό στοιχείο της περιοχής. Αυτή άλλωστε υπήρξε μια από τους κύριες παραμέτρους που καθιστούσαν το εν λόγω εγχείρημα εξαιρετικά δυσχερές. Πρώτον, γιατί τα ελληνικά στρατιωτικά σώματα καλούνταν να διεισδύσουν στη μικρασιατική ενδοχώρα, εκεί όπου ο τουρκικός πληθυσμός ήταν κυρίαρχος και εχθρικός· δεύτερον, γιατί όσο απομακρύνονταν από τη μικρασιατική ακτή τόσο αποκόπτονταν από τα κέντρα ανεφοδιασμού και εξαντλούνταν τα εφόδια. Τρίτη και σημαντικότερη τροχοπέδη στην πορεία του ελληνικού στρατού στάθηκε ο «κλεφτοπόλεμος» στον οποίο αποδύθηκε ο επαναστατικός στρατός του Μουσταφά Κεμάλ.

Το κλίμα αντιστρέφεται

Αυτός ακριβώς ο ενοχλητικός πόλεμος φθοράς σε βάρος των ελληνικών στρατευμάτων ώθησε τον Ελευθέριο Βενιζέλο να συνεχίσει να στέλνει πλήθος ενισχύσεων στη Μικρά Ασία, αφού προηγουμένως είχε λάβει την έγκριση των δυτικών δυνάμεων που είχαν διαμελίσει την Μικρά Ασία σε ξεχωριστές σφαίρες επιρροής. Το ενισχυμένο μέτωπο που κινούνταν τώρα με ορμή στο εσωτερικό της περιοχής του Αϊδινίου, εκτός από την τουρκική αντίδραση, βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπο με τον «αντιπερισπασμό» των μέχρι πρότινος συμμάχων Ιταλών, οι οποίοι μετά την Αττάλεια και την Αλικαρνασσό κινούνταν να καταλάβουν και το Αϊδίνιο, πιέζοντας τις ελληνικές θέσεις και εξοπλίζοντας παντοιοτρόπως τους Τούρκους.

Τότε ήταν που ο Βενιζέλος ζήτησε την άδεια των Συμμάχων προκειμένου να επιτεθεί στις δυνάμεις του Ατατούρκ, οι οποίες όμως αυτή τη φορά βρίσκονταν εκτός ορίων ελληνικής δικαιοδοσίας. Η συναίνεση των Συμμάχων υπήρξε χλιαρή, με την ταυτόχρονη υπενθύμιση ότι από τούδε και στο εξής οι Ελληνες θα ενεργούσαν μόνοι, αβοήθητοι και με δική τους ευθύνη. Ωστόσο η ελληνική προέλαση συνεχίστηκε νικηφόρα, έστω και προσωρινά. Η προώθηση των ελλήνων στρατιωτών ως την Προύσα συνοδεύτηκε από υποχώρηση των κεμαλικών στρατευμάτων στη Νικομήδεια.

Στην Ελλάδα, παρά την αξιοσημείωτη διπλωματική επιτυχία της κυβέρνησης Βενιζέλου με τη Συνθήκη των Σεβρών, υπήρξαν και φωνές αντίθεσης. Ακολούθησαν πολιτικές αναταράξεις, τις οποίες πυροδότησαν και τα σενάρια διαδοχής μετά τον θάνατο του βασιλιά Αλεξάνδρου, οι οποίες με τη σειρά τους είχαν ως αποτέλεσμα την προκήρυξη εκλογών, τη βαριά ήττα της παράταξης του Βενιζέλου και, μετά τη διενέργεια δημοψηφίσματος, την επάνοδο στον θρόνο του Κωνσταντίνου Α' τον Δεκέμβριο του 1920. Χαρακτηριστική ήταν δε η ανταπόκριση του αρχιστρατήγου Αναστάσιου Παπούλα με τηλεγράφημα προς τον βασιλιά του: «Η στρατιά Σμύρνης υπό την διοίκησίν μου υποβάλλει ευλαβώς εις την Υμετέραν Μεγαλειότητα τα αισθήματα αφοσιώσεως και υποταγής, αναμένουσα όπως οδηγήσετε αυτήν εις νέας νίκας». Ακολούθως ο Ελευθέριος Βενιζέλος αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι. Η σύμπτωση ήταν άθλια: ο γερμανόφιλος βασιλιάς αποτελούσε κόκκινο πανί για τις συμμαχικές δυνάμεις της Αντάντ, οι οποίες σταδιακά ήραν την υποστήριξή τους στις ελληνικές θέσεις. Η αντίστροφη μέτρηση για την τύχη της μικρασιατικής εκστρατείας είχε πια αρχίσει και το μέλλον διαγραφόταν ζοφερό τόσο για τα πολυάριθμα σώματα στρατού όσο κυρίως για τους ελληνικούς πληθυσμούς της Σμύρνης και της μικρασιατικής ενδοχώρας, οι οποίοι απέμειναν έρμαιο των ραγδαίων εξελίξεων που ακολούθησαν.

Η Ελλάδα δίχως συμμάχους

Με το πρόσχημα ότι τα φιλογερμανικά αισθήματα του Κωνσταντίνου δεν συμφωνούσαν με τα δυτικά συμμαχικά συμφέροντα η μία μετά την άλλη οι Δυνάμεις της Αντάντ άρχισαν να εγκαταλείπουν την Ελλάδα στην τύχη της. Η Γαλλία μάλιστα θα κάνει πολιτική στροφή 180 μοιρών στηρίζοντας ανοιχτά και έμπρακτα (Σύμφωνο της Αγκυρας, Οκτώβριος 1921) τις θέσεις του Κεμάλ. Το παράδειγμά της ακολούθησε σύντομα και η Ιταλία, η οποία τώρα εφοδιάζει με όπλα και τεχνογνωσία τον κεμαλικό στρατό. Οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ενωση περί άλλα τυρβάζουν, διατυπώνοντας θέσεις υπέρ της αυτοδιάθεσης των λαών στην Εγγύς Ανατολή - οι Σοβιετικοί μάλιστα υπέγραψαν και σύμφωνο φιλίας με τους κεμαλικούς -, και, τέλος, η Αγγλία διατηρεί ιδιότυπη ουδετερότητα, που ουσιαστικά πλήττει τα ελληνικά συμφέροντα. Ξαφνικά η Ελλάδα βρίσκεται στο περιθώριο, ενώ οι πρώην σύμμαχοί της «ξιφουλκούν» με στόχο να προσεταιριστούν τον Κεμάλ στη διάδοχη κατάσταση.

Πίσω στα ελληνικά πράγματα τώρα, η Ηνωμένη Αντιπολίτευσις με επικεφαλής τον Δημήτριο Γούναρη είχε διαδεχθεί στο πηδάλιο της εξουσίας την κυβέρνηση Βενιζέλου. Αν και είχε προσάψει στη βενιζελική παράταξη την ευθύνη της μικρασιατικής περιπέτειας και ενώ προεκλογικά είχε υποσχεθεί απεμπλοκή των ελληνικών στρατευμάτων από τη Μικρά Ασία, η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση αποφάσισε τελικά κλιμάκωση των επιχειρήσεων με στόχο την κατάληψη της Αγκυρας ως μοχλό πίεσης του Κεμάλ. Προς αυτή την κατεύθυνση στις 30 Μαΐου ο βασιλιάς Κωνσταντίνος μετέβη στο μέτωπο με το παλαιό βασιλικό επιτελείο του, ενώ ο αριθμός των στρατιωτών της Μικράς Ασίας από 80.000 που ήταν πριν από την εκλογή Γούναρη ανήρχετο τώρα σε 220.000. Στις αρχές Ιουνίου έγινε υπό την προεδρία του σύσκεψη στο Κορδελιό.

Η αντίδραση του Κεμάλ

Η άμεση αντίδραση διά στόματος Κεμάλ ήταν η κήρυξη «Ιερού Πολέμου» κατά των Ελλήνων. Ακολούθησε στις 27 Ιουνίου / 10 Ιουλίου 1921 η εφόρμηση του ελληνικού στρατού από τέσσερα διαφορετικά μέτωπα, με τελικό προορισμό την Αγκυρα, το κέντρο του κεμαλικού κινήματος. Κατά τις πρώτες επιτυχείς επιχειρήσεις κατελήφθησαν η Κιουτάχεια και το Εσκί Σεχίρ. Στην Κιουτάχεια μάλιστα πραγματοποιήθηκε στις 16 Ιουλίου 1921 μεγάλη σύσκεψη υπό την προεδρία του Κωνσταντίνου Α', με τη συμμετοχή και της πολιτικής ηγεσίας. Παρά λοιπόν τις διατυπώσεις ενδοιασμών για την κλιμάκωση των επιχειρήσεων, αποφασίστηκε τελικά προέλαση. Ημέρες αργότερα τα ελληνικά στρατεύματα βάδισαν διά μέσου της δύσβατης Αλμυρής Ερήμου ως τον ποταμό Σαγγάριο - προς στιγμήν τον προσπέρασαν - με στόχο την περικύκλωση των αντίπαλων στρατευμάτων.

Στην αιματηρή μάχη που δόθηκε εκεί στις 4/17 Αυγούστου 1921 τα ελληνικά στρατεύματα ανακόπηκαν βίαια και εξαναγκάστηκαν σε υποχώρηση στις αρχικές τους θέσεις, ήτοι στο μέτωπο Εσκί Σεχίρ - Κιουτάχειας - Αφιόν Καραχισάρ, ενώ ο βασιλιάς Κωνσταντίνος επέστρεψε στην Αθήνα, την ίδια στιγμή που ο πρωθυπουργός Γούναρης δήλωνε ενώπιον της ελληνικής Βουλής ότι οι επιθετικές ελληνικές επιχειρήσεις είχαν λάβει τέλος. Το ελληνικό στράτευμα είχε φθάσει στα όρια αντοχής του και ποτέ πια δεν θα περνούσε στην αντίπερα όχθη του Σαγγάριου. Αντίθετα παρέμεινε καθηλωμένο για τον επόμενο χρόνο, μαστιζόμενο από την πείνα και την εξαθλίωση λόγω έλλειψης επαρκούς ανεφοδιασμού. Το πρώτο πλήγμα των κεμαλικών στρατευμάτων στις τάξεις του ελληνικού στρατού είχε ως τραγικό αποτέλεσμα τον θάνατο ή τον σοβαρό τραυματισμό περίπου 25.000 στρατιωτών. Δεν επρόκειτο πλέον για μέτωπο επίθεσης αλλά για αμυντικό μέτωπο.

Την πρώτη σημαντική ήττα των Ελλήνων στο πλαίσιο της μικρασιατικής εκστρατείας διαδέχθηκαν τώρα εκκλήσεις της ελληνικής κυβέρνησης προς συμμάχους της για οικονομική και στρατιωτική συνδρομή, οι οποίες έπεσαν στο κενό. Ο Κεμάλ και η παράταξή του είχαν πια την πρωτοβουλία των κινήσεων. Οι επαχθείς όροι που πρότεινε για τη σύναψη συμφώνου ειρήνης με την ελληνική πλευρά περιελάμβαναν μεταξύ άλλων επιστροφή της Σμύρνης στην Τουρκία και παραχώρηση τοπικής αυτονομίας στη Θράκη, καθώς και υψηλή πολεμική αποζημίωση.

Η απάντηση της ελληνικής πλευράς στις αξιώσεις του Κεμάλ υπήρξε αρνητική, πράγμα που σήμανε τη συνέχιση της ελληνικής παρουσίας εκατοντάδες χιλιόμετρα από τις ακτές της Σμύρνης. Το μέγεθος της αγωνίας εν μέσω της εσωτερικής κρίσης που ξέσπασε στην Ελλάδα ύστερα από αυτές τις εξελίξεις είναι έκδηλο και στο «Δημοκρατικό μανιφέστο» που εξέδωσαν οι Δημοκρατικοί Φιλελεύθεροι του Αλέξανδρου Παπαναστασίου τον Φεβρουάριο του 1922. Λίγους μήνες πριν από τον σχεδόν προδιαγεγραμμένο επίλογο της κρίσης η κυβέρνηση Γούναρη συνεχίζει τις διώξεις βενιζελικών και καταδικάζει τον Παπαναστασίου σε φυλάκιση. Η οικονομία καταρρέει, το νόμισμα υποτιμάται, δημιουργείται πολιτικό αδιέξοδο. Η αντικατάσταση του Γούναρη στην κεφαλή της κυβέρνησης πρώτα από τον Ν. Στράτο και εν συνεχεία από τον Π. Πρωτοπαπαδάκη συνοδεύτηκε και από την αντικατάσταση του ως τότε αρχιστρατήγου στο ελληνικό μέτωπο της Ασίας Αναστάσιου Παπούλα από τον στρατηγό Γεώργιο Χατζηανέστη, χωρίς ωστόσο αξιοσημείωτη μεταβολή της κατάστασης. Χαρακτηριστικό δε της οικονομικής κρίσης είναι ότι το μέσο ημερήσιο κόστος της μικρασιατικής εκστρατείας το 1922 είχε φθάσει τα 8 εκατ. δρχ. έναντι μόλις 2,8 εκατ. δρχ. το 1919.

Η καταστροφή

Εν μέσω γενικευμένων αντιδράσεων και βαθιάς πολιτικής, οικονομικής και διπλωματικής κρίσης στην ελληνική επικράτεια ο Ατατούρκ επιλέγει να εξαπολύσει τη γενική του επίθεση με σκοπό τη διάρρηξη του επιμήκους ελληνικού μετώπου. Το εναρκτήριο σάλπισμα δόθηκε την 13η/26η Αυγούστου 1922 στον τομέα του Αφιόν Καραχισάρ και αυτό που ακολούθησε αποτελεί μια από τις πιο θλιβερές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Μετά την αιφνιδιαστική ενορχηστρωμένη τουρκική αντεπίθεση το ελληνικό μέτωπο διαρρηγνύεται και από εκεί το πλήθος των κεμαλικών στρατευμάτων εισχωρεί και τρέπει σε άτακτη φυγή προς τα παράλια τις τάξεις των ελλήνων στρατιωτών. Τελικός προορισμός του Κεμάλ είναι η Σμύρνη, στην οποία σχεδιάζει να μπει ως απελευθερωτής.

Ελλείψει επαρκούς σχεδίου άμυνας ή έστω σχεδίου οργανωμένης υποχώρησης ο ελληνικός στρατός υποχωρεί άτακτα προς την Προποντίδα και τις δυτικές ακτές του Αιγαίου, με συνέπεια ολόκληρα τμήματά του να σφαγιασθούν ή να βρεθούν αιχμάλωτα στα χέρια των Τούρκων. Μια ανεξάρτητη μεραρχία κατάφερε να περάσει συντεταγμένη στο Δεκελί και εν συνεχεία στη Λέσβο. Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν στο μικρασιατικό μέτωπο, στην Αθήνα ο βασιλιάς Κωνσταντίνος μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Πρωτοπαπαδάκη ορκίζει πρωθυπουργό τον Ν. Τριανταφυλλάκο.

Δεκατέσσερις ημέρες μετά, στις 27 Αυγούστου / 8 Σεπτεμβρίου 1922, και ενώ οι πρώτοι έλληνες στρατιώτες που κατέφθαναν κυνηγημένοι ύστερα από ακατάπαυστη πορεία 420 χιλιομέτρων επιβιβάζονταν όπως όπως στα πλοία, μπήκαν στη Σμύρνη οι πρώτες κεμαλικές δυνάμεις. Ακολούθησε πανδαιμόνιο. Την πυρπόληση των ελληνικών, αρμενικών και εβραϊκών συνοικιών ακολούθησαν σφαγές, αιχμαλωσίες και διωγμοί αμάχων από τις εστίες τους υπό την «ουδέτερη» επιτήρηση του συμμαχικού ναυτικού που παρακολουθούσε τα γεγονότα από απόσταση ασφαλείας χωρίς πρόθεση επέμβασης.

Στον μακρύ κατάλογο των συνολικά 700.000 θυμάτων μεταξύ των αμάχων και των 80.000 περίπου στρατιωτών συγκαταλέγεται και ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, ο οποίος, σύμφωνα με μαρτυρίες, αρνήθηκε την πρόταση του γάλλου προξένου να εγκαταλείψει το ποίμνιό του και αντιμετώπισε μέχρι θανάτου τη μανία του τουρκικού όχλου. Οι περίπου 1.500.000 άνθρωποι της ευρύτερης περιοχής που κατάφεραν να μείνουν ζωντανοί πέρασαν άρον άρον στα κοντινά ελληνικά νησιά και προωθήθηκαν στη συνέχεια στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Η Δίκη των Εξι

Στην απέναντι όχθη του Αιγαίου η πρωτόγνωρη αυτή εισροή προσφύγων σε συνδυασμό με τη στρατιωτική πανωλεθρία στο μικρασιατικό μέτωπο και την καταστροφή της Σμύρνης, που θα μείνει στην ιστορία ως Μικρασιατική Καταστροφή, είχαν οδηγήσει σε έκρυθμη κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας. Προς αποφυγή λαϊκής εξέγερσης τα τμήματα εκείνα του στρατού που είχαν αποβιβαστεί στη Χίο και στη Μυτιλήνη κήρυξαν επανάσταση κατά του καθεστώτος και του βασιλιά. Με επικεφαλής την τριανδρία, δηλαδή τους συνταγματάρχες Νικόλαο Πλαστήρα και Στυλιανό Γονατά και τον αντιπλοίαρχο Δημήτριο Φωκά, το κίνημα προχώρησε με γνώμονα την επίτευξη τριών στόχων: την αποπομπή του Κωνσταντίνου Α', τον σχηματισμό κυβέρνησης φίλα προσκείμενης στην Αντάντ και την ενίσχυση των δυνάμεων που βρίσκονταν στο μέτωπο της Θράκης.

Πράγματι, ημέρες αργότερα ο βασιλιάς παραιτήθηκε υπέρ του υιού του Γεωργίου Β' και εγκατέλειψε τη χώρα. Ακολούθως τα ηνία της διακυβέρνησης παρέλαβε ο Σωτήριος Κροκιδάς, από τις πρώτες ενέργειες του οποίου υπήρξε η σύσταση έκτακτου στρατοδικείου για την καταδίκη των υπευθύνων για τη μικρασιατική τραγωδία. Τον Νοέμβριο του 1922 στην ιστορική Δίκη των Εξι καταδικάστηκαν σε θάνατο ο Δημήτριος Γούναρης, ο Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, ο Νικόλαος Στράτος, ο Γεώργιος Μπαλτατζής, ο Νικόλαος Θεοτόκης, όλοι τους πολιτικοί, καθώς και ο αρχιστράτηγος Γεώργιος Χατζηανέστης. Η ποινή εκτελέστηκε εν μέσω πλήθους αντικρουόμενων αντιδράσεων.

Τις πρώτες έντονες στιγμές αναρχίας, οργής και απόγνωσης διαδέχθηκαν ψύχραιμες ενέργειες για την οργάνωση της στρατιάς του Εβρου από τον Θεόδωρο Πάγκαλο, καθώς και η ανάθεση των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων με την τουρκική πλευρά στον Ελευθέριο Βενιζέλο. Σε πρώτη φάση η ανακωχή μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στα Μουδανιά τον Οκτώβριο του 1922 ανάγκαζε τα ελληνικά στρατεύματα να εγκαταλείψουν την περιοχή της Ανατολικής Θράκης. Με τη Συνθήκη της Λωζάννης την 24η Ιουλίου του επόμενου έτους οι συμμετέχουσες πλευρές (Ελλάδα, Τουρκία, Γαλλία, Ιταλία και Αγγλία) όρισαν τον ποταμό Εβρο ως φυσικό σύνορο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η δεύτερη πήρε τα νησιά Ιμβρο και Τένεδο, και ορίστηκε με τη συναίνεση των δύο πλευρών η υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών, από την οποία εξαιρέθηκαν οι έλληνες κάτοικοι Ιμβρου, Τενέδου και Κωνσταντινούπολης και οι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης.

Μήνες αργότερα και ύστερα από πολιτικές ζυμώσεις ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου ορκίζεται στις 24 Μαρτίου 1924 επικεφαλής του Υπουργικού Συμβουλίου. Ακολούθως η Βουλή με ιστορικό ψήφισμά της ανακηρύσσει τη Δημοκρατία και ο ως τότε εκτελών χρέη αντιβασιλέως ναύαρχος Κουντουριώτης εκλέγεται από τη Βουλή ο πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ενα νέο κεφάλαιο ανοίγει για την Ελλάδα του Μεσοπολέμου, η οποία καλείται πλέον να μαζέψει τα κομμάτια της και να ορθοποδήσει.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν αδιαμφισβήτητα ο πιο χαρισματικός πολιτικός του πρώτου μισού του αιώνα και ο κύριος εκφραστής της πολιτικής για τη δημιουργία της Μεγάλης Ελλάδας. Υπό την καθοδήγησή του η χώρα συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913 με εντυπωσιακά οφέλη, αφού με την προσάρτηση της Μακεδονίας και των νησιών του Βορειοανατολικού Αιγαίου σχεδόν διπλασίασε τόσο την έκταση όσο και τον πληθυσμό της. Επιπλέον η επικράτηση του Βενιζέλου εναντίον του βασιλιά Κωνσταντίνου Α' στον λεγόμενο «Εθνικό Διχασμό» βρήκε την Ελλάδα στο πλευρό των νικητών της Αντάντ στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον οριστικό ενταφιασμό της Μεγάλης Ιδέας, όμως, με τη Συνθήκη της Λωζάννης, και μετά την αναγκαστική ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, επήλθε ριζική μεταβολή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Η νέα πολιτική δεν είχε ως στόχο την επέκταση των ορίων της ελληνικής επικράτειας αλλά τη διαφύλαξη της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας, καθώς και την επίτευξη πολιτικής συνεργασίας με τις γείτονες χώρες και ειδικά με την Τουρκία. Ο κύριος εκφραστής και της νέας αυτής στρατηγικής ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Αυτή η νέα σχέση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας επικυρώθηκε με το Σύμφωνο Φιλίας που υπεγράφη στην Αγκυρα στις 30 Οκτωβρίου 1930.

Δημήτριος Γούναρης (1867 - 1922)

Στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920 ο Δημήτριος Γούναρης αναγνωριζόταν ως ο ηγέτης της παράταξης των αντιβενιζελικών. Την ισχύ αυτή διατήρησε σε όλες τις κυβερνήσεις ως την Καταστροφή, είτε ήταν πρωθυπουργός είτε υπουργός είτε απλώς κοινοβουλευτικός υποστηρικτής. Κρίθηκε κύριος υπαίτιος για τη Μικρασιατική Καταστροφή, καταδικάστηκε σε θάνατο στην περίφημη Δίκη των Εξι και εκτελέστηκε τον Νοέμβριο του 1922.

Νικόλαος Πλαστήρας (1883 - 1953)

Γεννημένος στο Μαυροβούνι Καρδίτσας και απόφοιτος της Σχολής Υπαξιωματικών Στρατού, ο Νικόλαος Πλαστήρας διακρίθηκε τόσο ως στρατιωτικός όσο και ως πολιτικός. Συμμετείχε σε όλες τις πολεμικές επιχειρήσεις της Ελλάδας από το 1912 ως το 1922. Υπήρξε ένα από τα πιο σημαντικά μέλη της Επαναστατικής Επιτροπής, όπου υποστήριξε σθεναρά την ανάθεση της διπλωματικής εκπροσώπησης της χώρας στον Ελευθέριο Βενιζέλο. Διατέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας ανάμεσα στο 1951 και 1952....

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - Band of Gypsys (Jimi Hendrix, Billy Cox, Buddy Miles)

2011-06-28T22:05:00.006+03:00

Band of Gypsys

After Hendrix disbanded the Jimi Hendrix Experience in early-1969, he formed Gypsy Sun and Rainbows to fulfill the contract for the Experience to play Woodstock. Bassist Billy Cox (who had played with Hendrix while they were in the army) had been rehearsing and playing with Hendrix since April, but the band was short-lived.

With Cox and his drummer friend Buddy Miles, Hendrix next formed the Band of Gypsys, this time to fulfill his obligation to produce an LP of new material for Ed Chalpin, to be released on the Capitol label. Hendrix, in interviews as early as March 1969, had already mentioned a "jam" album to be titled Band of Gypsys. Hendrix also mentioned in his introduction at Woodstock that "Band of Gypsys" was an alternative name for the group performing there.

They recorded a single "Stepping Stone" (b/w "Izabella") for Reprise, which was quickly withdrawn after its release. They also recorded some studio material, and several finished tracks, some of which have been released on First Rays of the New Rising Sun and elsewhere. They made their live debut at the Fillmore East on New Year's Eve, 1969, for a series of four shows spread over two nights.

The Fillmore East concerts featured mostly new songs, as the songs for the Band of Gypsys LP would have to be original due to a recent judgment against him in a contractual suit. This performance was captured using the then new portable Sony Portapak B&W video camera and open-reel 1/2" videotape recorder, from two different angles.

In some markets, including the UK, the album was released with a cover photograph that featured dolls of Hendrix, Brian Jones, Bob Dylan and British DJ John Peel, an early supporter of Hendrix.

Due to the demands of four sets over two days, the band needed a lot of material and played the Experience-era favorites "Wild Thing," "Hey Joe," "Purple Haze, "Voodoo Child (Slight Return)," "Foxy Lady," "Fire," and "Stone Free" to fill out the sets. Nearing the end of the fourth set, Hendrix said, "We're just trying to figure out something to play, but we only know about six songs right now...seven...nine." He then launched into a version of "Voodoo Child (Slight Return)." "Foxy Lady" was included on the later Japanese/German re-release (details below). Furthermore, "Wild Thing," "Voodoo Child (Slight Return)" and "Stone Free" can be heard on Live at the Fillmore East.

After a disastrous show at Madison Square Garden on January 28, 1970, where Hendrix insulted a woman in the audience, played just two songs and then left the stage, Band of Gypsys was disbanded.

A documentary entitled Band of Gypsys: Live at the Fillmore East was released on DVD in 1999. It focused on the album and Hendrix's performances at the Fillmore during New Year's Eve 1969, and New Year's Day 1970. It contains the original half-inch open-reel black and white video footage shot by a fan at the concerts, and interviews with people that were involved in Hendrix at the time.

In 1967, a contractual dispute arose in relation to an agreement Hendrix had entered into with producer Ed Chalpin in 1965. The resolution for the dispute included Hendrix having to record an LP of new material for Chalpin company, which would not feature the Experience band, and would not be associated with the Experience band name. In addition, Chalpin was granted 2% of profits from Hendrix's back catalog sold in US. For the agreed upon album, Hendrix chose to record Band of Gypsys, a live album.

Along with Billy Cox and drummer Buddy Miles (formerly with Wilson Pickett and The Electric Flag) with whom he had been jamming together since September, Hendrix wrote and rehearsed material which they then performed at a series of four concerts over two nights, New Year's Eve and New Year's Day at Fillmore East. The second night produced the material for the Band Of Gypsys LP, which was produced by Hendrix (under the name "Heaven Research").

The Band of Gypsys LP was the only official completely live LP released in Hendrix's lifetime. The band also released a single "Stepping Stone" which failed to sell, and recorded several studio songs slated for Hendrix's future LP. In 1999, the tapes from the four Fillmore concerts were remastered and additional tracks and edits were released as Live at the Fillmore East. Litigation with Chalpin ended in 2007 after the "singularly uncredible witness" was fined nearly $900,000 for failure to abide by contractual limitations and failure to pay Experience Hendrix L.L.C. its court ordered royalties.

On January 26 and 27, 1970, Mitch Mitchell and Noel Redding flew into New York and signed contracts with Jeffery for the upcoming Jimi Hendrix Experience tour. The next day, a second and final Band of Gypsys appearance occurred at a twelve-act show in Madison Square Garden which was a benefit for the massively popular anti-Vietnam War Moratorium Committee, titled the "Winter Festival for Peace". Similar to Woodstock, set delays forced Hendrix to take the stage at an inopportune 3 a.m., only this time he was obviously in no shape to play. He played "Who Knows" before snapping a vulgar response at a woman who shouted a request for "Foxy Lady". He played a second song, "Earth Blues", he then told the audience: "That's what happens when earth fucks with space—never forget that". He then sat down on the drum riser for a minute and then walked off stage. Various unverifiable assertions have been proffered to explain this bizarre scene. Buddy Miles claimed that manager Michael Jeffery dosed Hendrix with LSD in an effort to sabotage the current band and bring about the return of the Experience lineup.
But none of Hendrix's other close associates verifies his statement...

The video documentary: Band of Gypsys

The Fillmore performances heard on the album were videotaped using a B&W half-inch open reel recorder, the then new Sony Portapak, from two different angles and forms the basis of this 1999 film, Hendrix: Band of Gypsys.

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - Jimi Henrix- Live at Woodstock '69 - The entire concert of Jimi Hendrix performing at the Woodstock festival in 1969

2011-06-28T21:25:00.000+03:00

Jimi Henrix- Live at Woodstock '69
Duration 56:39
The entire concert of Jimi Hendrix
performing at the Woodstock festival in 1969

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - 27 Ιουνίου 1921 - Προέλαση του Ελληνικού στρατού προς την Άγκυρα

2011-06-27T11:38:00.004+03:00

27 Ιουνίου 1921
Προέλαση του Ελληνικού στρατού
Προς την Άγκυρα!

Την άνοιξη του 1921, οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις που ενεργούσαν στην Μ. Ασία έπαυσαν κάθε δραστηριότητα μεγάλης κλίμακας, εξαιτίας των καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν στην περιοχή. Η ηγεσία του στρατού αξιολογούσε ως σωτήρια αυτή την περίοδο ύφεσης των εχθροπραξιών, αφού έτσι θα εξασφαλιζόταν μια πιο ολοκληρωμένη και αποτελεσματική προετοιμασία ενόψει των μελλοντικών επιθετικών τους σχεδίων. Άλλωστε, ο Έλληνας στρατιώτης είχε πρόσφατα δοκιμάσει την πρώτη του αποτυχία από την στιγμή της απόβασής του στην Σμύρνη, τον Μάιο του 1919. Αυτό συνέβη κατά τις επιχειρήσεις του Μαρτίου, όταν τα Α΄ΣΣ και Γ΄ΣΣ δεν κατάφεραν να προωθηθούν επιτυχώς προς το Αφιόν Καραχισάρ και το Εσκί Σεχίρ αντίστοιχα. Επομένως, η προσωρινή αυτή παύση του πυρός θα τόνωνε την λαβωμένη ψυχολογία των μαχητών.

Ο Δ. Γούναρης, συνοδευόμενος από τον αρχιστράτηγο Παπούλα
και τον υπουργό στρατιωτικών Ν. Θεοτόκη,
κατά την επίσκεψή του στην Μ. Ασία (Ιούνιος 1921)

Στην ανύψωση, βέβαια, του ηθικού των Ελλήνων συνετέλεσε και η θετική μεταστροφή της στάσης των δυνάμεων της Αντάντ, η οποία εξασφάλιζε διπλωματική στήριξη των ελληνικών θέσεων και προμήθεια πολεμικού υλικού στις μονάδες της πρώτης γραμμής. Όταν μάλιστα παρατηρήθηκε επιδείνωση στις γαλλοτουρκικές, που σαν αποτέλεσμα είχε να απομακρυνθούν οι κεμαλικές δυνάμεις από έναν πολύτιμο για τις κρίσιμες εκείνες ώρες σύμμαχο, οι προετοιμασίες για την νέα επιθετική δράση εντατικοποιήθηκαν. Η επιστράτευση της κλάσης του 1912 και του 1913α, ώστε να αποδεσμευτούν η 4η και 9η Μεραρχία και να συνδράμουν το μικρασιατικό μέτωπο, σε συνδυασμό με την εγκατάσταση στην Μ. Ασία της ανεξάρτητης 12ης Μεραρχίας, που μέχρι τότε στάθμευε στην ανατολική Θράκη, είχαν σαν αποτέλεσμα την μεγιστοποίηση τη ισχύος του ελληνικού στρατού από αρχής της εκστρατείας: 200.000 περίπου άνδρες, 12.500 ντόπιοι εθελοντές, 300 κανόνια και 700 πολυβόλα (αλλά με σοβαρές ελλείψεις σε ιππικό, αναγνωριστικά αεροσκάφη και ασύρματες επικοινωνίες).

Το πλεονέκτημα της ελληνικής πλευράς εστιαζόταν τώρα στην ταχύτητα μετακινήσεων και την επίτευξη απόλυτου συντονισμού των μονάδων δράσης, ώστε να μην επαναληφθούν τα λάθη του Μαρτίου, όταν τα Α΄ και Γ΄ ΣΣ είχαν διαταχθεί να ενεργήσουν ανεξάρτητα. Ο ίδιος ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος τοποθέτησε στην Σμύρνη το στρατηγείο του από τις αρχές του Ιουνίου, θέλοντας να επιβλέψει προσωπικά την εξέλιξη των επιχειρήσεων και να επιβάλει τον απαιτούμενο συγχρονισμό. Από την πλευρά τους οι Τούρκοι διέθεταν αξιόμαχο ιππικό, τέλεια γνώση των εδαφικών και κλιματολογικών ιδιομορφιών της περιοχής, παρατηρητήρια αναγνώρισης και καλά στημένο κατασκοπευτικό δίκτυο. Η συνεργασία των ντόπιων τουρκικών πληθυσμών με τις κεμαλικές δυνάμεις ήταν πραγματικά μια διαρκής πληγή για τους Έλληνες, όπως επίσης οι ανεξάρτητες τουρκικές μονάδες ιππικού και οι Τσέτες. Οι τελευταίοι διενεργούσαν σφοδρές επιδρομές στα μετόπισθεν, επιτυγχάνοντας συχνά να διασπάσουν την συνοχή και τον συντονισμό των ελληνικών δυνάμεων, καταβάλλοντας το φρόνημα και δοκιμάζοντας σκληρά τις επικοινωνίες τους.

Κατασκευή πρόχειρης γέφυρας στον Πουρσάκ από άνδρες του
Μηχανικού του Ελληνικού Στρατού (Αύγουστος 1921)

Σε πρώτη φάση, οι τουρκικές δυνάμεις αναγκάστηκαν σε μια ηχηρή ήττα κατά την συμπλοκή που έλαβε χώρα στον κόμβο της Κιουτάχειας. Όταν την 3η Ιουλίου το Γ΄ΣΣ προσέγγισε την Κιουτάχεια, ο διοικητής των δυνάμεων που υπερασπίζονταν την πόλη, ο έμπειρος Ισμέτ Ινονού, διέταξε σύμπτυξη προς το Εσκί Σεχίρ. Ο αξιοθαύμαστος αυτός ελιγμός, που αποδίδεται δίκαια στο αλάθητο ένστικτο του Κεμάλ, έσωσε τελευταία στιγμή τις μάχιμες τουρκικές δυνάμεις από ολοκληρωτική συντριβή. Ήταν τόση η αγωνία του Κεμάλ να αποφευχθεί αυτή η κυκλωτική κίνηση των Ελλήνων, που επισκέφθηκε προσωπικά τον Ισμέτ, για να τον πείσει να υποχωρήσει. Κατόπιν επέστρεψε στην Άγκυρα.

Στο μεταξύ, ενισχυμένο από την 12η Μεραρχία και μια Ταξιαρχία Ιππικού, το Α΄ΣΣ είχε ήδη από την 1η Ιουλίου ολοκληρώσει την κατάληψη της γραμμής Ακτσάλ Νταγ - Τσαούς Τσιφλίκ - Καραμπουγιουκλού Νταγ - Ρουκλού Νταγ - Ακ Βιράν - Αφιόν Καραχισάρ. Την ίδια μέρα το Αφιόν Καραχισάρ κατελήφθη από την 4η Μεραρχία. Την επομένη, το Β΄ Σώμα Στρατού χτύπησε το Ακτσάλ Νταγ και τα υψώματα Τσαούς Τσιφλίκ, ενώ το Α΄ΣΣ έφτασε στην περιοχή Ερικλή και στα υψώματα Νασούχ Τσαλ. Στις 4 Ιουλίου απόσπασμα της 9ης Μεραρχίας κατέλαβε την Κιουτάχεια και το Γ΄ΣΣ στράφηκε προς το Εσκί Σεχίρ για να συναντήσει τις δυνάμεις του Ισμέτ. Στις 8 Ιουλίου οι μονάδες του Α΄ΣΣ συγκρούσθηκαν με τις τουρκικές δυνάμεις, τις οποίες και κατατρόπωσαν. Αλλά εκτιμώντας επιπόλαια την κατάσταση, το Επιτελείο δεν ενθάρρυνε μια εκμηδενιστική καταδίωξη του εχθρού, πράγμα που επέτρεψε γα μα ακόμη φορά την διάσωσή του. Η νέα τουρκική υποχώρηση σταμάτησε στις ανατολικές όχθες του ποταμού Σαγγάριου, έχοντας χαρίσει στην ελληνική πλευρά δυο σημαντικές νίκες, πολύτιμο υλικό και αιχμαλώτους. Όμως, ο σπουδαιότερος αντικειμενικός στόχος, που ήταν η εξολόθρευση των κεμαλικών δυνάμεων, δεν είχε επιτευχθεί.

ΤΟ ΦΙΛΟΔΟΞΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ
ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ

Μπροστά στην πίεση που ασκούσαν οι επιτιθέμενες ελληνικές στρατιές και αφού τα όπλα του δεν κατόρθωναν μια θεαματική αποτίναξη του κλοιού που αυτές επιχειρούσαν σε βάρος του, ο Κεμάλ είχε επιτυχώς ακολουθήσει μέχρι εκείνη τη στιγμή μια πολιτική υποχώρησης και αναδιοργάνωσης του στρατού του. Θεωρούσε την σύνεση και την υπομονή περισσότερο σημαντικές πολεμικές αρετές, από την στείρα διάθεση αυτοθυσίας και την απατηλή εμμονή στην προάσπιση εδαφικών εκτάσεων και αστικών κέντρων, που άλλο δεν θα επιτύγχαναν, παρά την τελική καταστροφή του. Στην Άγκυρα όμως, όπου η Εθνοσυνέλευση διψούσε για μια εντυπωσιακή αντεπίθεση ικανή να χαρίσει την πρωτοβουλία των ενεργειών στην τουρκική πλευρά, οι αντιδράσεις προς την τακτική της αναδίπλωσης ολοένα αυξάνονταν. Οι αρχές της σύγχρονης στρατηγικής, τόσο διαφοροποιημένες προς την παλιά αντίληψη της επικής κατά μέτωπο αναμέτρησης, ήταν για την συντηρητική αντίληψη των Πληρεξούσιων πεδίο σχεδόν άγνωστο. Όχι όμως και για τον διορατικό και ευφυέστατο Κεμάλ, που διέβλεψε έγκαιρα ότι κάθε επιμήκυνση των γραμμών ανεφοδιασμού των Ελλήνων θα μπορούσε να τους στοιχίσει μια σημαντική ήττα.

Επιπλέον, στον Σαγγάριο οι Τούρκοι θα εκμεταλλεύονταν το φυσικό κώλυμα ενός ποταμού προκειμένου να αναχαιτίσουν την ελληνική επιθετική ορμή των Ελλήνων και ταυτόχρονα θα είχαν την αναγκαία χρονική πίστωση για αναδιοργάνωση της αμυντικής τους διάταξης. Αυτή η σθεναρή επιχειρηματολογία, τοποθετημένη στα επιτήδεια χείλη του Ατατούρκ, έκαμψε κάθε επίμονη αντίδραση των μελών της Εθνοσυνέλευσης. Οι πληρεξούσιοι τον ανακήρυξαν πανηγυρικά Αρχιστράτηγο, με απεριόριστες δικτατορικές εξουσίες για το διάστημα ενός τριμήνου!

Έλληνες στρατιώτες στις όχθες του Σαγγάριου (Αύγουστος 1921)

Στο αντίπαλο στρατόπεδο, η ελληνική ηγεσία ανησυχούσε τώρα για τις επερχόμενες βροχές του Σεπτεμβρίου και την κοστοβόρα παραμονή του στρατεύματος στην γραμμή Εσκί Σεχίρ - Αφιόν Καραχισάρ. Η κυρίαρχη αντίληψη συνέκλινε στην άποψη, που θεωρούσε την άμεση συνέχιση των επιθετικών ενεργειών με σκοπό την καταστροφή του κύριου τουρκικού στρατιωτικού όγκου ως πρωταρχική ενέργεια υψίστης σημασίας. Η κατάληψη της Άγκυρας θα εξασφάλιζε, άλλωστε, εφόδια υπέρ των Ελλήνων και ο αρνητικός ψυχολογικός αντίκτυπος που θα δημιουργούσε στην εχθρική όχθη θα εξανάγκαζε τον Κεμάλ σε συνθηκολόγηση. Ο αντίλογος σε αυτή την τοποθέτηση εστίαζε το επιχειρηματολογικό βάρος του στην απόσταση των 265 χιλιομέτρων, που απείχε η τουρκική πρωτεύουσα από τη νέα βάση των Ελλήνων στο Εσκί Σεχίρ. Αλλά η φωνή της λογικής, που από το στόμα του διευθυντή του 4ου Γραφείου (διοικητικής μέριμνας) συντ/ρχη Γεωργίου Σπυρίδωνος επέμενε πεισματικά στο παράτολμο του όλου εγχειρήματος, δεν εισακούσθηκε.

Στο Μεγάλο Πολεμικό Συμβούλιο, που πραγματοποιήθηκε στην Κιουτάχεια στις 15 Ιουλίου 1921 υπό την προεδρία του Βασιλιά Κωνσταντίνου, έλαβαν μέρος ο Πρωθυπουργός Δημήτριος Γούναρης, ο Υπουργός Στρατιωτικών Νικόλαος Θεοτόκης, ο Αρχιστράτηγος Παπούλας, ο επιτελάρχης της Στρατιάς συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Πάλλης, ο Βασίλειος Δούσμανης και ο Ξενοφών Στρατηγός. Τελικά, μέσα σε κλίμα σκεπτικισμού και επιφυλακτικότητας, αποφασίστηκε η προέλαση προς την Άγκυρα -πράγμα που προϋπέθετε την κάμψη των οχυρωμένων στον Σαγγάριο εχθρικών δυνάμεων.

Η 1η Αυγούστου ορίστηκε σαν ημερομηνία εκκίνησης της επιχείρησης. Από την προηγούμενη μέρα, όλες οι μονάδες έλαβαν τις προκαθορισμένες θέσεις εξόρμησης στη γραμμή Ακ Μπουνάρ - Καρά Τοκάτ - Σεϊντί Γαζί. Ήδη ο Πρίγκιπας Ανδρέας είχε αναλάβει την διοίκηση του Β΄ΣΣ, αντικαθιστώντας τον Υποστράτηγο Αριστοτέλη Βλαχόπουλο, ο συντ/ρχης Περικλής Καλλιδόπουλος τη διοίκηση της «ανεξάρτητης» 12ης Μεραρχίας και ο συντ/ρχης Ανδρέας Καλλίνσκης της 9ης Μεραρχίας, στη θέση του συντ/ρχη Βλάση Τσιρογιάννη. Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος μετέφερε πάλι το στρατηγείο του, από τη Σμύρνη αυτή τη φορά στο Εσκί Σεχίρ.

Ελληνικό πυροβόλο βάλει κατά την διάρκεια
της μάχης του Εσκί Σεχίρ (8 Ιουλίου 1921)

Τρία Σώματα Στρατού και η Ταξιαρχία Ιππικού (μια συνολική δύναμη 80.000 περίπου ανδρών) επρόκειτο ν’ αναλάβουν την διενέργεια των επιχειρήσεων. Κάθε Σώμα αποτελείτο από 3 Μεραρχίες. Το Α΄ΣΣ και το Γ΄ΣΣ θα κινούνταν ανάμεσα στον ποταμό Πουρσάκ και το νότιο Σαγγάριο. Το Β΄ΣΣ και το ιππικό θα προωθούντο νοτιότερα, ώστε να επιτευχθεί κυκλωτική κίνηση. Η 4η Μεραρχία θα παρέμενε στο Αφιόν Καραχισάρ για να προστατεύει τις συγκοινωνίες με την Σμύρνη και η 11η Μεραρχία στο Κιοπρού Χισάρ για να καλύπτει τις συγκοινωνίες με την Προύσα.

Ο Κεμάλ δεν άργησε να ενεργήσει. Με συγκεντρωμένες τις δυνάμεις του τοποθετήθηκε στις ανατολικές όχθες του ποταμού, όπου τα οχυρωματικά έργα είχαν φτάσει σε ικανοποιητικότατο στάδιο. Σε αυτές τις οχυρώσεις ανάσχεσης, που είχαν ξεκινήσει εσπευσμένα από τις πρώτες μέρες εκδήλωσης των επιθέσεων του Μαρτίου και στις οποίες είχε δοθεί αυστηρή προτεραιότητα μετά την μάχη του Εσκί Σεχίρ, βασίζονταν τώρα οι Τούρκοι απολαμβάνοντας τους καρπούς της προνοητικότητάς τους. Σε μια αμυντική γραμμή μήκους 65 και βάθους 25 - 35 χιλιομέτρων -που ξεκινούσε βόρεια από το Γόρδιο και κατέληγε στο Μανγκάλ Νταγ περνώντας μέσα από αμέτρητους ποτάμιους δακτυλισμούς και φιδώματα-, ανάμεσα σε ορεινούς όγκους που εξασφάλιζαν κλιμακωτή άμυνα και τουρκικές εστίες πυροβολικού, ο Κεμάλ ακροβόλησε 17 Μεραρχίες Πεζικού και 5 Ιππικού, δηλαδή μια συνολική δύναμη 72.000 ανδρών.

Το σχέδιό του ήταν απλό: άμυνα μέχρις εσχάτων και, σε περίπτωση πρόωρης εξάντλησης των επιτιθέμενων, αντεπίθεση με συμπαγείς δυνάμεις με σκοπό την απώθηση των ελληνικών στρατευμάτων στην Αλμυρή Έρημο -ένα αδιάβατο άνυδρο νεκροταφείο.

Η ΠΡΩΤΗ ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

Η προέλαση άρχισε σύμφωνα με το πλάνο την 1η Αυγούστου. Τα 3 Σώματα Στρατού κινήθηκαν σχεδόν παράλληλα, κατά μήκος των ποταμών Πουρσάκ και Σαγγάριου, χωρίς να συναντήσουν σοβαρή αντίσταση από οργανωμένο τουρκικό στρατό. Μόνο ελαφριές παρακωλυτικές εμφανίσεις ιππικού παρατήρησαν, κυρίως αναγνωριστικού χαρακτήρα, και επιθέσεις ατάκτων. Όταν αντελήφθησαν ότι η σιδηροδρομική γραμμή, που ένωνε το Εσκί Σεχίρ με το Μπεϊλίκ Κιοπρού, είχε ανατιναχτεί σε πολλά σημεία και ότι οι γέφυρες των ποταμών είχαν ανατιναχτεί, θεώρησαν πως οι Τούρκοι θα ακολουθούσαν οπωσδήποτε αμυντική τακτική. Αυτό τους ενεθάρρυνε, ώστε εντατικοποίησαν τις προωθητικές τους κινήσεις. Στις 3 Αυγούστου τα ελληνικά στρατεύματα έφτασαν στις προφυλακές του εχθρού. Στην πραγματικότητα, η πρώτη αυτή γραμμή άμυνας των Τούρκων ήταν ακάλυπτη. Ωστόσο, η ελληνική διοίκηση δεν έκρινε σκόπιμο να επιτεθεί, προτιμώντας μια σύντομη στάση δύο ημερών.

Ελληνικό τηλεβόλο εν δράσει κατά την μάχη
του Αφιόν Καραχισάρ (Σεπτέμβριος 1921)

Στις 5 του μηνός μια διαταγή του Γενικού Επιτελείου την υποχρέωσε να κινηθεί νοτιότερα, με απώτερο σκοπό να στραφεί βορειοανατολικά, προσβάλλοντας τον εχθρό στον ποταμό Γκεούκ, στη ευρύτερη περιοχή της πόλης Ινλάρ Κατραντζί. Ερχόμενη σε αυτή την θέση, βέβαια, η ελληνική στρατιά θα είχε στα μετόπισθέν της τα βόρεια κράσπεδα της Αλμυρής Ερήμου, διακινδυνεύοντας να μην έχει μια ασφαλή οδό διαφυγής σε περίπτωση που κάτι δεν πήγαινε καλά. Στην παράλληλη αυτή πορεία των τριών Σωμάτων, μάλιστα, η νοτιότερη μεραρχία της Β΄ΣΣ (η 9η) αναγκάστηκε να βαδίσει μέσα στην έρημο με τα πόδια, βασανιζόμενη από τον καυτερό αυγουστιάτικο ήλιο. Η σκόνη που σήκωνε στο πέρασμά της γινόταν εύκολα αντιληπτή από τα τουρκικά παρατηρητήρια, ώστε ο εχθρός ήταν σε θέση να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή την τοξοειδή πορεία τους. Αυτό αποδείχθηκε καθοριστικό, όταν η ελληνική προφυλακή ήρθε σε πρώτη επαφή με την εμπροσθοφυλακή των Τούρκων. Γιατί, ενόψει ενισχύσεων που έφταναν στο σημείο (εφόσον ο Κεμάλ γνώριζε την διάταξη και την πορεία των Ελλήνων), το Β΄ΣΣ παρέμεινε σε δευτερεύουσα γραμμή εφεδρείας και δεν μπόρεσε αμέσως να ρίξει το βάρος της στην επιθετική πρώτη κρούση.

Μετά από πορείες τόσων χιλιομέτρων, χωρίς επάρκεια σε νερό, τρόφιμα και φάρμακα, οι Έλληνες στρατιώτες άρχισαν να υποφέρουν πολύ πριν δοθεί η πρώτη μεγάλη μάχη. Η ακαταλληλότητα του συγκοινωνιακού δικτύου δεν καθυστερούσε απλά τις μετακινήσεις, αλλά εμπόδιζε την έγκαιρη τροφοδοσία της πανστρατιάς, την στιγμή που τα τρόφιμα σάπιζαν στις αποθήκες των μετόπισθεν ή στην διαδρομή προς το μέτωπο. Ζώα και άνθρωποι αρρώσταιναν ή πέθαιναν από εξάντληση σε τέτοιο ρυθμό, που οι επιθετικές ενέργειες του εχθρού φάνταζαν πια σαν αστείο. Τότε φάνηκε η επιπολαιότητα της ηγεσίας κατά τον σχεδιασμό και την προετοιμασία της προέλασης. Απέναντί τους, οι Τούρκοι απλά περίμεναν την κατάλληλη στιγμή, έχοντας εξασφαλίσει τις γραμμές ανεφοδιασμού τους προς την κατεύθυνση της Άγκυρας, που απείχε μόλις 100 χλμ. από το μέτωπο. Αυτό που ακόμη κρατούσε σε υψηλά επίπεδα το ηθικό των Ελλήνων ήταν η μέχρι στιγμής ανυπαρξία εχθρικής αντίστασης και η ελπίδα ότι η μάχη, που επρόκειτο να διεξαχθεί μπροστά στην τουρκική πρωτεύουσα, θα ήταν η τελευταία -και μάλιστα νικηφόρα για τους ίδιους.

Η διάβαση της Αλμυρής Ερήμου
από άνδρες της 9ης Μεραρχίας (Αύγουστος 1921)

Στις 10 Αυγούστου ο ελληνικός στρατός καταφέρνει να αγκιστρωθεί στην περιοχή νότια του Γκεούκ Κατραντζί, εκεί που αρχίζει ο ορεινός όγκος του Μανγκάλ Νταγ. Οι Τούρκοι, μπροστά στην ορμή των επιτιθέμενων, πανικοβλήθηκαν κι επέτρεψαν την διάσπαση του μετώπου στο αριστερό άκρο της αμυντικής τους παράταξης. Η ελληνική διοίκηση, εκτιμώντας λανθασμένα ότι το σημείο εκείνο δεν αποτελούσε τον πυρήνα της εχθρικής άμυνας, μετέφερε την ημερομηνία της συνέχισης της επίθεσης στον βορειοδυτικό τομέα κατά μία ημέρα. Έτσι, αντί να προωθηθούν στις 11 Αυγούστου, άφησαν πολύτιμο χρόνο είκοσι τεσσάρων ωρών στον εχθρό για να αναδιπλωθεί. Ας σημειωθεί ότι την αναβλητική αυτή διαταγή δεν την έλαβε η VII Μεραρχία, που επιχειρούσε στην περιοχή, ώστε μόνη της συνέχισε την διεμβολή δημιουργώντας προγεφύρωμα βάθους τεσσάρων χιλιομέτρων.

Την επόμενη μέρα το ελληνικό στρατηγείο αφέθηκε να παραπλανηθεί από κάποιες πληροφορίες εναέριας παρατήρησης, που πιστοποιούσαν ότι το κέντρο βάρους της άμυνας των Τούρκων μετατοπιζόταν προς τα ανατολικά, αφήνοντας το κέντρο ευάλωτο. Οι εμπλεκόμενες μονάδες επέμεναν για το αντίθετο, αλλά η ηγεσία δεν πειθόταν. Έτσι, αντί να διατάξει την άμεση επίθεση του Β΄ΣΣ, προωθεί τα Α΄ και Γ΄, τα οποία προσκρούουν σε οργανωμένη αντίσταση. Θα χρειαστεί σκληρός αγώνας δύο ημερών για να καταφέρουν τελικά οι Έλληνες να επικρατήσουν στην γραμμή Κιουτσούκ Γιαϊτσί - Μανγκάλ Νταγ - Ινλάρ Κατραντζί - Ιλιτζά. Η VII Μεραρχία διεύρυνε το προγεφύρωμά της ακόμη ενάμισι χιλιόμετρο, αλλά το πλεονέκτημα της πρώτης νίκης που πέτυχε το Β΄ Σώμα έχει ήδη χαθεί. Όταν στις 13 του μηνός εφορμά από τα υψώματα του Μανγκάλ Νταγ προς το Καλέ Γκρότο, καταφέρνει να απωθήσει τον εχθρό, που μια μέρα αργότερα πασχίζει να οχυρωθεί βόρεια του Μπουγιούκ Τσαλίς, αλλά ήδη η απόσταση των V και XIII Μεραρχιών της από τις μονάδες εφοδιασμού κρίνεται επισφαλής. Ωστόσο, τούτη είναι και η πρώτη κατάληψη εχθρικής τοποθεσίας από την ελληνική σημαία.

Η επίθεση εναντίον της πρώτης τουρκικής αμυντικής θέσης

Το Α΄ΣΣ δεν υστερεί σε επιτυχία. Παραμονές της γιορτής της Παναγίας, ήδη γίνεται κύριος των Δίδυμων Λόφων, αναγκάζοντας τους Τούρκους σε σύμπτυξη βορειότερα, στο Γιαμάκ. Ο εχθρός έχει φέρει την “πλάτη του” μπροστά από τα βουνά του Ντικιλί Τας, οπότε δύσκολα θα μπορούσε να διαφύγει, αν οι άνδρες του Α΄ΣΣ τους καταδίωκαν. Αλλά αυτό δεν συνέβη.

Το Γ΄ΣΣ, στο μεταξύ, έχει προωθήσει την Χ Μεραρχία του δυτικά του ποταμού Σαπάντζα Ντερέ και την στρέφει δυτικά, διαγράφοντας μια αμβλεία τοξοειδή κίνηση πάνω στον χάρτη. Στις 16 Αυγούστου η κορυφογραμμή της Σαπάντζας βρίσκεται υπό ελληνική κατοχή, ενώ τη νύχτα ολοκληρώνεται η κατάληψη του οροπεδίου Τοϊντεμίρ από την ΙΙΙ Μεραρχία. Ο εχθρός συμπτύσσεται στην γραμμή Σαριχαλίλ - Καραχαμτζαλί και στις 17 του μηνός ολοκληρώνεται η κατάληψη της πρώτης οχυρωμένης τουρκικής τοποθεσίας. Ανατολικότερα, η VII Μεραρχία διανοίγει στις 17 Αυγούστου το στενό του Πολατλί, που βρίσκεται πάνω στον οδικό άξονα για την Άγκυρα, και στις 18 επανέρχεται στην διοίκηση του Γ΄ΣΣ.

Η ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ
Η ΤΕΛΙΚΗ ΣΥΜΠΤΥΞΗ ΤΩΝ
ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Το Α΄ΣΣ, από την γραμμή ανάληψης που κατείχε (Εσκί Κισλά - Δίδυμοι Λόφοι στο αριστερό και κεντρώο πεδίο και τον χείμαρρο Κατραντζί στο δεξιό), επιτέθηκε προς το Γιαπάν Χαμάμ. Αλλά πριν το Γιαπάν Χαμάμ, πρέπει να επικρατήσει στα υψώματα του Αρντίζ Νταγ, που απλώνονται μπροστά του. Αυτό επιτυγχάνεται το απόγευμα της 19ης Αυγούστου. Στη συνέχεια, σταθεροποιείται στο ανατολικό τμήμα του όρους Τσαλ Νταγ (ΙΙ Μεραρχία, στις 20 Αυγούστου) και στο απόστασης 2 χιλιομέτρων από το Γιαπάν Χαμάμ νότιο ύψωμα. Δυο μέρες πριν, στις 18 Αυγούστου, το Γ΄ΣΣ έχει καταλάβει την δυτική πλευρά του Τσαλ Νταγ, υποχρεώνοντας τους Τούρκους σε απελπισμένη σύμπτυξη μεταξύ των χωριών Καραγιαφσάν και Σεϊχαλί. Η ΙΙΙ Μεραρχία σταθεροποιήθηκε ανατολικότερα, στο Μπαϊμπούρτ.

Σε αυτό το σημείο, η ελληνική στρατιωτική ηγεσία διαπιστώνει πως οι αρχικοί της φόβοι δικαιώνονταν. Η υπερκέραση της αριστερής πλευράς του εχθρού, που είχε τεθεί από την αρχή της επίθεσης σαν βασικός αντικειμενικός στόχος, δεν πραγματοποιήθηκε, εξαιτίας της ταχύτατης αναδίπλωσης προς τα πίσω των εχθρικών μονάδων. Επομένως, η καταστροφή του εχθρού παρέμενε για τους Έλληνες σχέδιο ανεκτέλεστο. Επίσης, η διάνοιξη της διαύλου προς Άγκυρα μέσω του Γιαπάν Χαμάμ είχε αποτύχει. Αυτή η καθυστέρηση για την ελληνική στρατιά αποδεικνυόταν μέρα την μέρα ολοένα και πιο ασφυκτική, λόγω της σημαντικής απώλειας σε υλικό πολέμου και ανθρώπινο δυναμικό. Ο ανεφοδιασμός, άλλωστε, ήταν ένα πρόβλημα που συνεχώς γιγαντωνόταν.

Η επίθεση κατά της δεύτερης τουρκικής αμυντικής γραμμής

Το Γ΄ΣΣ έπρεπε πλέον να προσπαθήσει να διευρύνει το προγεφύρωμα στην ανατολική όχθη του Σαγγάριου, ώστε να εξασφαλιστεί μια ενδεχόμενη γενική σύμπτυξη των ελληνικών δυνάμεων στη δυτική, αν η πορεία προς την Άγκυρα έπαυε ν’ αποτελεί βασική επιδίωξη. Η Διοίκηση της Στρατιάς ήδη προσανατολιζόταν στην ιδέα να επανέλθει στην τοποθεσία που βρισκόταν μετά την 9η Ιουλίου, όταν η μάχη του Εσκί Σεχίρ είχε φέρει την ελληνική δύναμη σε πλεονεκτικότατη θέση. Στις 22 Αυγούστου συνέταξε μια αναλυτική αναφορά, όπου τόνιζε τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του σεναρίου συνέχισης της επίθεσης. Ο Ξενοφών Στρατηγός ανέλαβε να την υποβάλλει στον Υπουργό των Στρατιωτικών Νικόλαο Θεοτόκη, με την ευκαιρία της επίσκεψης του τελευταίου στην Προύσα. Το ερώτημα που αναδυόταν, σε τελική ανάλυση, ήταν κατά πόσο τα διπλωματικά οφέλη από μια κατάληψη της πρωτεύουσας του Κεμάλ θα ήταν αντάξια μιας επιπλέον θυσίας του ελληνικού στρατού -και, μάλιστα, με τον κίνδυνο να ηττηθεί. Προσκλήθηκε τότε ο Πρωθυπουργός Δημήτριος Γούναρης να μεταβεί στην Προύσα, αλλά αυτός αρνήθηκε, ισχυριζόμενος ότι μια ξαφνική επίσκεψή του στην Μ. Ασία ασφαλώς θα είχε κακό αντίκτυπο στην ψυχολογία των μαχόμενων στρατιωτών, αφού έτσι θα αναγνωριζόταν επίσημα από την ελληνική κυβέρνηση η κρισιμότητα της κατάστασης. Για τον λόγο αυτό διέταξε να λάβει την αναφορά στην Αθήνα.

Ο Αρχιστράτηγος Παπούλας, άλλωστε, υποστήριξε την λήξη της επίθεσης και το σενάριο χρησιμοποίησης των πλεονεκτημάτων, που προέκυπταν από τις μέχρι τότε νίκες των Ελλήνων, για την επίτευξη ευνοϊκών όρων. Ο Θεοτόκης γνωστοποίησε αυτή την θέση του Παπούλα στον Πρωθυπουργό, αλλά δεν την συμμερίστηκε, λέγοντας ότι σε περίπτωση παύσης της επίθεσης ο δυσμενής αντίκτυπος εντός και εκτός της Ελλάδας θα ήταν μεγάλος. Ο Γούναρης άφησε την πρωτοβουλία στην Στρατιά, αποκλείοντας ωστόσο την περίπτωση να ζητηθεί ανακωχή πρώτα από την ελληνική πλευρά, πιστεύοντας πως κάτι τέτοιο θα σήμαινε παραδοχή της ήττας της.

Στο διάστημα αυτής της ανταλλαγής απόψεων μεταξύ στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας, οι Τούρκοι είχαν συγκεντρώσει δυνάμεις έναντι του Γ΄ Σώματος Στρατού, με σκοπό να εφαρμόσουν επιθετική ενέργεια ικανή να την απωθήσει προς την Αλμυρή Έρημο. Η επίθεση εκδηλώθηκε στις 28 Αυγούστου και αμέσως τα Α΄ και Β΄ ΣΣ εκτέλεσαν επιθέσεις αντιπερισπασμού. Παρά την καθυστέρηση του Β΄ΣΣ, το εγχείρημα πέτυχε και ο Κεμάλ αναγκάστηκε να διατάξει αναστολή της επίθεσής του το βράδυ της 29ης Αυγούστου. Την ίδια νύχτα, ο Παπούλας διέταξε την σύμπτυξη του στρατεύματος, ώστε το επόμενο βράδυ να αρχίσει η διάβαση του Σαγγάριου ποταμού.

Την τελευταία μέρα του Αυγούστου τα 3 Σώματα είχαν πλέον επιτυχώς και χωρίς απώλειες περάσει στη δυτική όχθη του Σαγγάριου. Το δεξιό κέρας αποτελούσε το Α΄ΣΣ, το αριστερό καταλαμβανόταν από το Γ΄ΣΣ και στο κέντρο αναλάμβανε το Β΄ΣΣ. Ο αρχηγός του Τουρκικού Επιτελείου, Φεβζί Τσακμάκ, ειδοποίησε τότε τον Κεμάλ για την κίνηση αυτή των Ελλήνων. Αμέσως διατάχθηκε η καταδίωξή τους, αλλά χωρίς αποτέλεσμα εξαιτίας της καταπόνησης των τουρκικών δυνάμεων από τις συνεχείς μάχες. Στις 3 Σεπτεμβρίου, μια δύναμη 3.000 Τούρκων έστησε πρόχειρη γέφυρα με σκοπό να περάσουν τον Σαγγάριο, αλλά κι αυτή η προσπάθεια καταποντίστηκε από τις επιτυχείς βολές του ελληνικού πυροβολικού. Ακόμη, μια προσπάθεια των Τούρκων να καταστρέψουν την ελληνική βάση του Εσκί Σεχίρ απέτυχε, λόγω της έγκαιρης επέμβασης του Γ΄ΣΣ, που ανάγκασε τον εχθρό να επιστρέψει με σοβαρές απώλειες στη βάση του.

Η πρώτη φάση της προέλασης προς την Άγκυρα

Στις 10 Σεπτεμβρίου 1921, η ελληνική σύμπτυξη δυτικά του ποταμού Σαγγάριου είχε πια ολοκληρωθεί. Το φιλόδοξο σχέδιο για την κατάληψη της Άγκυρας έμελλε ν’ αποτελεί πλέον ένα όνειρο -που ωστόσο στοίχισε στην ελληνική πλευρά περίπου 4.000 νεκρούς, 19.000 τραυματίες και 376 αγνοούμενους. Απαιτήθηκε η κλήση στα όπλα της κλάσης του 1922 (30.000 νεοσύλλεκτοι), ώστε να συμπληρωθούν οι απώλειες και να επανέλθει η Στρατιά στα επίπεδα του Ιουνίου. Η τελική σύμπτυξη αποτελεί αναμφισβήτητα έναν άθλο των τριών Σωμάτων στρατού, αφού επετεύχθη χωρίς απώλειες σε άνδρες και υλικό. Το σπουδαιότερο, όμως, ήταν το ότι δεν πτοήθηκε το ηθικό τους κατ’ ελάχιστο. Οι πόλεμοι, ασφαλώς, δεν κερδίζονται μόνο με την ψυχολογία. Η δράση του Έλληνα στρατιώτη κατά τις επιχειρήσεις του καλοκαιριού του 1921 υπήρξε υποδειγματική, το αποτέλεσμα όμως της όλης εκστρατείας απέδειξε ότι η διαυγής επιτελική κρίση είναι εξίσου σημαντική με το φρόνημα και την όποια ηρωική διάθεση.

Βέβαια, και οι δύο πλευρές είχαν κάθε λόγο να αισθάνονται ικανοποιημένες: η τουρκική γιατί κατάφερε να υπερασπιστεί την πρωτεύουσά της και να κάμψει την ορμή του εχθρού, όταν μάλιστα αυτός σημείωνε τις σημαντικές νίκες στο Εσκί Σεχίρ και στην Κιουτάχεια, ενώ η ελληνική γιατί, παρά την τελική οπισθοχώρηση, δεν είχε σε καμιά μάχη ηττηθεί. Το πρόβλημα εστιαζόταν πλέον στο ότι το ελληνικό σχέδιο να καταστραφούν οι κεμαλικές δυνάμεις γρήγορα και ολοκληρωτικά είχε παταγωδώς αποτύχει. Μόνο η διπλωματία θα μπορούσε να οδηγήσει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε διέξοδο, από την στιγμή που τα όπλα δεν κατάφερναν να επιβάλλουν την λύση του ισχυρού. Η Ελλάδα είχε αντέξει το οικονομικό κόστος με τεράστιες θυσίες, προσβλέποντας σε μια τελική επιτυχή έκβαση, η οποία θα την επανέφερε σε ισορροπία μέσω αντισταθμιστικών ωφελημάτων. Όταν αυτή της η προσδοκία δεν εκπληρώθηκε, η κρίση οδήγησε σε πολιτική αστάθεια και όξυνση του παλαιού μίσους μεταξύ βενιζελικών και κωνσταντινικών, με τελικό αποτέλεσμα την παραίτηση της κυβέρνησης Γούναρη και την “Δίκη των εξ”.

ΑΝ Η ΙΣΤΟΡΙΑ
ΓΡΑΦΟΤΑΝ ΑΛΛΙΩΣ

Μια πάγια αρχή της στρατηγικής είναι αυτή που θέλει την κατοχύρωση των κεκτημένων πριν από κάθε νέα επιθετική ενέργεια. Το ελληνικό στράτευμα βρισκόταν στην καλύτερη δυνατή θέση τον Ιούλιο του 1921. Με ακμαίο ηθικό και σημαντικές εδαφικές κατακτήσεις, η Ελλάδα συγκέντρωνε όλα τα πλεονεκτήματα για έναν συμφέροντα για την ίδια συμβιβασμό με τις κεμαλικές δυνάμεις. Ακόμη κι αν ο Κεμάλ παρέμενε ανένδοτος, η καλή θέληση που η Ελλάδα θα επιδείκνυε στις Δυτικές Δυνάμεις θα βελτίωνε την διεθνή θέση της και τις σχέσεις της με αυτές. Ίσως και να επισπευδόταν το πρόγραμμα οικονομικής υποστήριξής της, κατά την πάγια πρακτική των Δυτικών να βοηθούν πάντα τους νικητές. Η άποψη αυτή, άλλωστε, επαληθεύτηκε πλήρως αργότερα, όταν ο Κεμάλ αναδείχθηκε νικητής: Η Γαλλία και η Γερμανία έσπευσαν να τοποθετηθούν επενδυτικά στη νέα αναδυόμενη δύναμη, που μέσα από τις στάχτες της παλιάς αυτοκρατορίας και τις πιέσεις του ελληνισμού κατάφερε να επιβιώσει και να επικρατήσει.

Ακόμη, ο χρόνος που θα κερδιζόταν από μια τέτοια εξέλιξη, σίγουρα θα λειτουργούσε προς όφελος των Ελλήνων. Γιατί, αν επρόκειτο να παγιωθεί μια κατάσταση ειρήνης, η ελληνική πλευρά δεν θα εκδήλωνε νέα επίθεση και τα πλεονεκτήματα της ενδυνάμωσης της τουρκικής άμυνας θα παρέμεναν ανενεργά.

Η πλήρης επιτυχία της επίθεσης για την κατάληψη της Άγκυρας απαιτούσε μεγαλύτερη συγκέντρωση πυρός σε μικρότερη έκταση καθολικού μετώπου. Από τις 11 μεραρχίες της Μ. Ασίας χρησιμοποιήθηκαν μόνο οι 9 σε επιθετικές ενέργειες, ενώ οι άλλες δύο κρατήθηκαν για εφεδρεία ή ενέργειες κάλυψης. Η “Ανεξάρτητη Μεραρχία” της Θράκης δεν δραστηριοποιήθηκε έγκαιρα και σε συνδυασμό με την ισχνή διάθεση εφεδρειών το πρόβλημα διογκώθηκε. Κατά κύριο, όμως, λόγο η ανεπάρκεια μέσων μεταφοράς υλικού και προσωπικού υπήρξε η εγγύηση της αποτυχίας για τα ελληνικά όπλα. Σαφώς, θα έπρεπε να εισακουστεί ο συντ/ρχης Σπυρίδωνος, που κατείχε την γνώση του συστήματος εφοδιασμού και αναλάμβανε την ευθύνη της εξασφάλισής του.

Σε πρώτο στάδιο, η Στρατιά πέτυχε να παραπλανήσει τον εχθρό ως προς την κατεύθυνση της επίθεσής της. Με αρχική κίνηση προς τα ανατολικά, στράφηκε τελικά νότια του Σαγγάριου και μετά βόρεια, διαγράφοντας ένα κυκλωτικό “πέταλο”. Η κατάληξη ήταν να διαμορφωθεί μια επιθετική δυναμική με φορά από νότο προς βορρά -κάτι που αιφνιδίασε τους Τούρκους. Αλλά η καθυστέρηση που σημειώθηκε στην επόμενη φάση εξανέμισε το στοιχείο του αιφνιδιασμού και έδωσε την ευκαιρία στην τουρκική πλευρά να οργανωθεί. Η επιτυχία των Ελλήνων στηριζόταν στην ολοκλήρωση αυτής της κυκλωτικής κίνησης, ώστε να εγκλωβίσουν την αριστερή πτέρυγα των Τούρκων. Η ευκαιρία χάθηκε όταν από κακή εκτίμηση του Επιτελείου δόθηκε ιδιαίτερη βαρύτητα στην επιθετική δράση του Α΄ΣΣ, αφήνοντας το Β΄ΣΣ σε αδράνεια. Όταν ο εχθρός ενίσχυσε την αριστερή του πτέρυγα, προβάλλοντάς την ως σθεναρό αντίβαρο στην πίεση που ασκούσε το Α΄ΣΣ, ήταν πια αργά για την ελληνική πλευρά, ώστε να διορθώσει τα κακώς κείμενα. Αν το Β΄ΣΣ εξακολουθούσε ν’ απασχολεί τους Τούρκους, αυτοί δεν θα μπορούσαν ν’ αποδεσμεύσουν εύκολα δυνάμεις προς ενίσχυση του αριστερού τους πλευρού, οπότε το έργο του Α΄ΣΣ θα ήταν πρακτικά ευκολότερο.

Ο Κεμάλ εφάρμοσε εύστοχα την πρακτική της παραχώρησης μη ζωτικού χώρου, παρασύροντας τις ελληνικές δυνάμεις σε πόλεμο φθοράς. Ήταν επόμενο οι Έλληνες να καταπονηθούν μετά από τόσες μετακινήσεις, σε αντίξοες μάλιστα καιρικές συνθήκες, που βασικά πλήττουν τους επιτιθέμενους και όχι τόσο τους αμυνόμενους. Μια συγκράτηση της επιθετικής τακτικής των Ελλήνων δεν θα οδηγούσε στην μικρασιατική τραγωδία και τον ξεριζωμό του ελληνισμού, ώστε σίγουρα ο χάρτης των εξελίξεων στο Αιγαίο και την ευρύτερη βαλκανική θα χαρασσόταν διαφορετικά. Προφανώς, τα αποτελέσματα της κακής διαχείρισης των πρώτων νικηφόρων για τους Έλληνες εκβάσεων των μαχών φτάνουν μέχρι τις μέρες μας....

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - WHERE ARE YOU COMING FROM? Sign the GuestBook Now!

2011-06-26T00:30:00.000+03:00

Sign the GuestBook Now!

Thank you!

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com
http://facebook.com/nikos.deja.vu

Nikos Deja Vu - My Greece in 300 Black & White Photos (1990-2011)

2011-06-26T00:09:00.000+03:00

My Greece
in 300 Black & White Photos
(1990-2011)

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com
http://facebook.com/nikos.deja.vu

Nikos Deja Vu - The Uncanny Feeling - Official Page on Facebook

2011-06-25T01:22:00.000+03:00

Nikos Deja Vu - The Uncanny Feeling
Official Page on Facebook

Deja Vu, Deja Vecu, Deja Senti, Deja Visite!
If you know the meanings of those words this is your page!

For smart and friendly people only!
Besides it's a page created by friends for friends!

AWARDS

BEST PHOTOGRAPHY AWARD
BEST SHORT FILM AWARD
BEST MOTORCYCLE FILM AWARD
BEST SPORT CAR FILM AWARD
BEST VIDEO AWARD
BEST STORY AWARD
BEST BLOG AWARD
BEST MUSIC AWARD
BEST POP MUSIC AWARD
BEST ROCK MUSIC AWARD
BEST METAL MUSIC AWARD
BEST ETHNIC MUSIC AWARD
- HELLENIC MUSIC AWARD
- ITALIAN MUSIC AWARD
- BALKAN MUSIC AWARD
- SKY DIVING AWARD
- SCUBA DIVING AWARD
- EXTREME DRIVING AWARD
- EXTREME SPORTS AWARD
- PRAISE FOR BEST ONLINE WORK AND SUPPORT, AWARDS

SUBJECT AND KEYWORDS

History of Rock Music Hard Rock Metal Pop Jazz Folk Country Blues Soul Funk Punk New Wave Reggae Classic and Ethnic culture country Europe country Greece Hellas Italia Italy America USA Canada Australia New Zeland South Africa Germany UK Turkey India Japan China Asia Cyprus Art Club Macedonia Makedonia Cyprus Kypros Evropi Europa Art Museum Art of Photography Art of Poetry and Literature Video & Short Film Festival History and Mythology Tributes The Living History of Life Past Present and Future Dreams Imagination Love Hate Hope Car Motorcycle MotoGP Formula Motocross Extreme Game Freestyle Computer Internet Messenger 360 Chat MSN Yahoo AOL IRC Group.

So do not hesitate join our page right now, here: http://facebook.com/nikos.deja.vu :)

(For more visit our mothergroup: http://efialtis.mulriply.com)

OUR SIMPLE RULES

If anyone plans to post in our page must use only Greek or English language for blogs, texts and comments.
The only exception at the above rule are the music videos and the songs.
All the rest must be in Greek or English language or with an english translation - verbalization if posted in a different (non Greek or English) language by mistake..

WARNING

Who likes to become a member here, must have a complete profile in his/her page with an acceptable picture.
This is not a dating page, so don't try anything inappropriate ;)

And Please people! DO NOT SPAM THE PAGE..
Violators will be banned and reported.
No more tolerance for those who break these SIMPLE rules...

Nikos Deja Vu
http://facebook.com/n2010k
http://n1k0s.multiply.com
http://efialtis.mulriply.com
http://n1999k.blogspot.com
http://hellenism.multiply.com

Nikos Deja Vu & Family - Στον Ελληνικό Στρατό (SlideShow)

2011-06-23T21:22:00.004+03:00

ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
SLIDESHOW
Nikos Deja Vu & Οικογένεια
στον Ελληνικό Στρατό
Συνολικά 30 χρόνια είναι αυτά!
...ΟΥΚ ΟΛΙΓΑ...

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - H Μικρασιατική Kαταστροφή

2011-06-23T11:34:00.000+03:00

H Μικρασιατική Kαταστροφή

Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχαν υπογραφεί από τις δυνάμεις της Αντάντ, μυστικές συμφωνίες για τον καθορισμό των ζωνών επιρροής στη Μέση Ανατολή. Με τη συμφωνία του Λονδίνου (1916) η περιοχή της Κιλικίας και της Συρίας βρίσκονταν στη ζώνη επιρροής της Γαλλίας, η Μεσοποταμία, η Αραβία και τα λιμάνια της Παλαιστίνης στης Αγγλίας ενώ η Ρωσία διεκδικούσε την Αρμενία και το Κουρδιστάν. Με την συνθήκη της Μωριέννης (Σαβοΐα - 1917) η περιοχή της Σμύρνης παραχωρείται στην Ιταλία. Οι συνθήκες με καθαρά αποικιακό χαρακτήρα αναθεωρήθηκαν αργότερα. Η συνθήκη της Μωριέννης δεν απέκτησε ποτέ νομική ισχύ επειδή η Ρωσία δεν την είχε υπογράψει και δεν την αναγνώριζε.

Το Συμβούλιο της Ειρήνης, πριν από την υπογραφή της συνθήκης των Σεβρών, παρά την αντίδραση της Ιταλίας λόγω της συνθήκης της Μωριέννης, ανέθεσε στην Ελλάδα την προσωρινή διοίκηση της περιοχής της Σμύρνης. Προηγουμένως η κυβέρνηση Βενιζέλου, για να επιτύχει την ευνοϊκή στάση των δυτικών συμμάχων στα ελληνικά αιτήματα της Μ. Ασίας και Θράκης, δέχτηκε να στείλει ελληνικό στρατό στην Ουκρανία εναντίον του νέου σοβιετικού καθεστώτος (Φεβρουάριος-Μάρτιος 1919). Η ενέργεια αυτή προδιέθεσε δυσμενώς τους Σοβιετικούς απέναντι στους `Ελληνες της Ν. Ρωσίας και στα ελληνικά στρατεύματα της Μικρά Ασίας.

Σμύρνη 1919: η αποβίβαση του 1/38 ευζωνικού συντάγματος στην προκυμαία της Σμύρνης.

Στις 2/15 Μαΐου 1919 αποβιβάζονται στη Σμύρνη ελληνικά στρατιωτικά αγήματα προκαλώντας κύμα ενθουσιασμού στον ελληνικό πληθυσμό και τον φανατισμό των Τούρκων. Ο Βενιζέλος κατορθώνει με τα ελληνικά στρατεύματα να διευρύνει την εντολή και η ελληνική διοίκηση καλύπτει όλη σχεδόν την περιοχή του Αϊδινίου. Το γεγονός αυτό προκαλεί την έντονη αντίδραση του τουρκικού στοιχείου. Η επέκταση αυτή ήταν εγχείρημα δύσκολο για τον ελληνικό στρατό, ο οποίος βρισκόταν μακριά από τα κέντρα εφοδιασμού του και δε διέθετε τον αναγκαίο εξοπλισμό. Ταυτόχρονα, η παρουσία των Ελλήνων μέσα στην Τουρκία αναζωπύρωνε τον τουρκικό εθνικισμό, ο οποίος βρίσκει τον εκφραστή του στο πρόσωπο του Κεμάλ Ατατούρκ, συνταγματάρχη του τουρκικού στρατού και σφοδρού πολέμιου του σουλτανικού καθεστώτος.

Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ στο κέντρο, ανάμεσα σε συνεργάτες του.

Ο Κεμάλ οργανώνει επαναστατικό στρατό και αρχίζει πόλεμο φθοράς στις παρυφές των ελληνικών θέσεων. Αυτό αναγκάζει το Βενιζέλο να στέλνει συνεχώς ενισχύσεις στη Μικρά Ασία, όπου είχε να αντιμετωπίσει και τους Ιταλούς, που είχαν καταλάβει την Αττάλεια και την Αλικαρνασσό. Οι Ιταλοί ενίσχυαν τους Τούρκους και έρχονταν σε προστριβές με τους `Ελληνες.

Ο Βενιζέλος ζητεί από τους συμμάχους να επιτεθεί κατά των κεμαλικών θέσεων σε περιοχές έξω από την ελληνική δικαιοδοσία. Οι σύμμαχοι δίνουν την άδεια, αλλά η Ελλάδα θα ενεργήσει με δική της ευθύνη. Η Ελλάδα αναγκάζεται να εκκαθαρίσει μόνη της τη κατάσταση και ο ελληνικός στρατός προελαύνει μέχρι την Προύσα αναγκάζοντας τον Κεμάλ να υποχωρήσει στη Νικομήδεια.

Προέλαση των Ελληνικών δυνάμεων προς την `Αγκυρα.

Η επίσημη σουλτανική κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης αποδέχεται με ορισμένες τροποποιήσεις τη συνθήκη των Σεβρών, όμως οι κεμαλικοί αρνούνται να την αναγνωρίσουν και με προκήρυξη τους (Εθνικό Συμβόλαιο) ζητούν την Ανατολική Θράκη και ολόκληρη τη Μικρά Ασία.

Η επάνοδος του Κωνσταντίνου στο θρόνο και η κυβερνητική αλλαγή στην Ελλάδα δημιουργούν νέα προβλήματα. Οι Γάλλοι μεταβάλλουν την πολιτική τους δήθεν λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στον Κωνσταντίνο και στρέφονται προς τον Κεμάλ. Αυτό οφείλεται στον έντονο οικονομικό συναγωνισμό της Γαλλίας με την Αγγλία στο χώρο της Εγγύς Ανατολής. Η Γαλλία δε βλέπει ήττα του κεμαλικού στρατού από μόνο τον ελληνικό γιατί γνωρίζει ότι καμιά ευρωπαϊκή χώρα δεν θα στείλει στρατό στη Μικρά Ασία. Βλέπει επίσης με δυσπιστία την παρουσία ελληνικών δυνάμεων στη Μ. Ασία και τις θεωρεί εντολοδόχους της αγγλικής πολιτικής. `Ετσι, για να εξασφαλίσει τα οικονομικά της συμφέροντα στην Τουρκία υπογράφει με το κεμαλικό καθεστώς το Σύμφωνο της `Αγκυρας (Οκτώβριος 1921) με το οποίο παραχωρεί στον Κεμάλ την Κυλικεία με αντάλλαγμα οικονομικά προνόμια στα εδάφη της Τουρκίας, την πώληση όπλων στον κεμαλικό στρατό και την αποστολή Γάλλων εκπαιδευτών για την αναδιοργάνωση της τουρκικής αστυνομίας. Την ίδια πολιτική ακολουθεί και η Ιταλία που αποσπά οικονομικές παραχωρήσεις στην περιοχή της Αττάλειας, ενώ εφοδιάζει με οπλισμό τους Τούρκους.

Οι οικονομικοί κύκλοι του Λονδίνου ανησυχούν και αρχίζουν να προσανατολίζονται και αυτοί προς το κεμαλικό καθεστώς, όχι όμως ανοιχτά. Θεωρητικά η αγγλική κυβέρνηση υποστηρίζει τις ελληνικές θέσεις, χωρίς όμως να παρέχει κάποια οικονομική ή στρατιωτική βοήθεια στις ελληνικές δυνάμεις της Μ. Ασίας. Δε δέχεται να αποχωρήσουν οι `Ελληνες από τη Μ. Ασία γιατί τότε ο κεμαλικός στρατός θα στραφεί εναντίον των ισχνών αγγλικών δυνάμεων που έλεγχαν τα Στενά, τα οποία ήταν ζωτικής σημασίας για την προώθηση της αγγλικής πολιτικής στην περιοχή της Εγγύς Ανατολής.

Οι Η.Π.Α. αντιμετώπιζαν με εχθρότητα τις επεμβάσεις των ευρωπαϊκών δυνάμεων στην Εγγύς Ανατολή και υποστήριζαν τη λύση των προβλημάτων με βάση την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών. Το ενδιαφέρον των Η.Π.Α. για την Εγγύς Ανατολή και την Τουρκία εκδηλώνεται στις αρχές του 20ου αιώνα με την ίδρυση τραπεζών, σχολείων, νοσοκομείων από αμερικάνικες αποστολές.

Η Σοβιετική `Ενωση αντιτίθεται στη στρατιωτική επέμβαση στη Μ. Ασία, γιατί θεωρεί ότι υποκινείται από ιμπεριαλιστικές καπιταλιστικές δυνάμεις. Η Σοβιετική `Ενωση και το κεμαλικό καθεστώς υπέγραψαν Σύμφωνο Φιλίας (Μάρτιος 1920) που διακανόνιζε το καθεστώς των Στενών χωρίς να λαμβάνει υπόψη τους Δυτικούς και προέβλεπε οικονομικό-τεχνική βοήθεια εκ μέρους της Σοβιετικής `Ενωσης προς την κεμαλική Τουρκία.

Ο Μουσταφά Κεμάλ στην `Αγκυρα με τους αντιπροσώπους των Σοβιέτ.

Η προσέγγιση Κεμάλ - Σοβιετικών θα μπορούσε να έχει και ιδεολογικές επιπτώσεις στο κεμαλικό κίνημα. `Ετσι οι δυτικές δυνάμεις ευνοούν τον Κεμάλ και το κίνημα του επιδιώκοντας η κάθε μια τα συμφέροντα της. Στην Ελλάδα ο Βενιζέλος όσο βρισκόταν στην εξουσία κατηγορείτο από την αντιπολίτευση ότι είχε ρίξει την χώρα στη μικρασιατική περιπέτεια. `Οταν δε η αντιπολίτευση ανέβηκε στην εξουσία αντί να καλέσει την Τουρκία σε διαπραγματεύσεις για ένα έντιμο συμβιβασμό, άρχισαν να ενεργούν πιο δραστήρια από τους αντιπάλους τους για τη συνέχιση και επιτυχία της εκστρατείας. Η κυβέρνηση του Δ. Γούναρη κλιμακώνει τις επιχειρήσεις. Οι λόγοι είναι ψυχολογικοί, γιατί ο ελληνικός λαός θα θεωρούσε προδοσία κάθε παραίτηση από το όραμα της “Μεγάλης Ιδέας”. Ο λαός όμως είχε ψηφίσει την 1η Νοεμβρίου του 1920 αποχώρηση από τη Μικρασία.

Ο Κωνσταντίνος επισκέπτεται τη Σμύρνη. Σε απάντηση ο Κεμάλ κηρύσσει “ιερό πόλεμο” κατά των Ελλήνων. Στις 27 Ιουνίου/ 10 Ιουλίου 1921 άρχισε η επίθεση των ελληνικών στρατευμάτων από τέσσερα σημεία για την κατάληψη της `Αγκυρας για να πληγεί το κεμαλικό καθεστώς. Καταλαμβάνονται η Κιουτάχεια και το Δορύλαιο (Εσκή-Σεχίρ) και στις 4/ 17 Αυγούστου ο ελληνικός στρατός πλησιάζει στον Σαγγάριο. Σε μάχη που ακολουθεί ο ελληνικός στρατός παθαίνει πανωλεθρία και η προέλαση του ανακόπτεται (25.000 `Ελληνες στρατιώτες σκοτώνονται ή τραυματίζονται). Ο Κωνσταντίνος επιστρέφει στην Αθήνα και Δ. Γούναρης δηλώνει στη Βουλή ότι ο επιθετικός πόλεμος των Ελλήνων έχει λήξει.

Η υποχώρηση έχει αρχίσει. `Ελληνες στρατιώτες μεταφέρουν τραυματία συνάδελφο τους προς τα μετόπισθεν,

Μετά την αποτυχία στον Σαγγάριο, ο ελληνικός στρατός υποχωρεί γύρω από τη Σμύρνη, ενώ η κυβέρνηση ζητεί απεγνωσμένα τη μεσολάβηση των Δυνάμεων για έναν έντιμο συμβιβασμό με την Τουρκία. Η Αγγλία μόνο θεωρητικά υποστηρίζει τις ελληνικές θέσεις, ενώ η Γαλλία τορπιλίζει κάθε φιλελληνική ενέργεια προμηθεύοντας σύγχρονο πολεμικό υλικό τον Κεμάλ, ο οποίος προτείνει βαρείς όρους ειρήνης: α) απόδοση της Σμύρνης στην Τουρκία β) τοπική αστυνομία της Θράκης και γ) καταβολή πολεμικής αποζημίωσης. Η ελληνική κυβέρνηση τους απορρίπτει και ο πόλεμος συνεχίζεται.

Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου

Στην Ελλάδα η κατάσταση δημιουργεί εστίες πολιτικού προβληματισμού. Το Φεβρουάριο του 1922 οι “Δημοκρατικοί Φιλελεύθεροι” του Αλέξανδρου Παπαναστασίου κυκλοφορούν το “Δημοκρατικό Μανιφέστο”, που έκανε αίσθηση στην ελληνική κοινή γνώμη. Η κυβέρνηση αντιδρώντας καταδικάζει στη δίκη της Λαμίας τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου σε τρία χρόνια φυλάκιση. Οι διώξεις κατά των Βενιζελικών συνεχίζονται ενώ η οικονομία κλυδωνίζεται από τα έξοδα της μικρασιατικής εκστρατείας. Ο Δ. Γούναρης μάταια προσπαθεί να πάρει δάνεια από το εξωτερικό. Οι Αγγλογάλλοι έχουν ακυρώσει όλες τις πιστώσεις από την εποχή της επανόδου του Κωνσταντίνου στην Ελλάδα. `Ετσι ο Γούναρης αναγκάζεται να ακολουθήσει αντιλαϊκή δημοσιονομική πολιτική. Ο υπουργός Οικονομικών Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης συνάπτει με νόμο εσωτερικό αναγκαστικό δάνειο ύψους ενός δισεκατομμυρίου πεντακοσίων εκατομμυρίων δραχμών (Μάρτιος 1922). Το χαρτονόμισμα που κυκλοφορούσε χάνει τη μισή του αξία με αποτέλεσμα ο ελληνικός λαός να χάσει το μισό κατά κεφαλήν εισόδημα του. Το αδιέξοδο των πολεμικών επιχειρήσεων και τα οικονομικά προβλήματα νεκρώνουν κάθε κυβερνητική δραστηριότητα. Η κατάσταση παραμένει η ίδια παρά την αντικατάσταση του Δ. Γούναρη από τον Νικόλαο Στράτο και αυτού από τον Π. Πρωτοπαπαδάκη. Το ίδιο συμβαίνει και στο στρατιωτικό τομέα παρά την αντικατάσταση στην αρχιστρατηγία του Αναστασίου Παπούλα από το στρατηγό Γεώργιο Χατζηανέστη.

Η πυρπόληση της Σμύρνης.

Τη στιγμή αυτή της κυβερνητικής παράλυσης και της διπλωματικής απομόνωσης της Ελλάδας επιλέγει ο Κεμάλ, ο οποίος επιτίθεται στις (13/26 Αυγούστου 1922) κατά των ελληνικών θέσεων στην περιοχή του Αφιόν Καραχισάρ. Ο κεμαλικός στρατός κατευθύνεται προς τη Σμύρνη, ενώ ο ελληνικός στρατός τρέπεται σε φυγή προς τα παράλια. Μεγάλα τμήματα στρατού με τους αξιωματικούς τους αιχμαλωτίστηκαν από τους Τούρκους. Στην Αθήνα ξεσπά κυβερνητική κρίση και η κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη παραιτείται. Ο βασιλιάς ορκίζει πρωθυπουργό τον Νικόλαο Τριανταφυλλάκο. Ενώ το μέτωπο είχε καταρρεύσει και όσες ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις σώθηκαν επιβιβάζονταν πανικόβλητες στα πλοία, οι δυνάμεις του Κεμάλ μπαίνουν στη Σμύρνη στις 27 Αυγούστου / 8 Σεπτεμβρίου 1922. Πυρπόλησαν την πόλη, έσφαξαν τους κατοίκους μπροστά στα μάτια των ξένων στρατιωτικών Γάλλων, `Αγγλων, Αμερικανών, Ιταλών. Ανάμεσα στα θύματα ήταν και ο μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, που δε θέλησε να εγκαταλείψει τον ελληνικό πληθυσμό της Σμύρνης. `Οσοι από τους κατοίκους σώθηκαν και δεν πρόλαβαν να φύγουν με πλοία, αιχμαλωτίστηκαν και εστάλησαν σε στρατόπεδα εργασίας στην ενδοχώρα της Μ. Ασία. Οι περισσότεροι πέθαναν από την πείνα και τις επιδημίες.

Ο Εθνομάρτυρας μητροπολίτης Σμύρνης χρυσόστομος

Η μικρασιατική καταστροφή ήταν αποτέλεσμα της υποτέλειας όλων των ελληνικών κυβερνήσεων της εποχής εκείνης για την εξυπηρέτηση των οικονομικών, πολιτικών και στρατηγικών συμφερόντων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της εποχής και κυρίως των Αγγλων που κυριαρχούσαν στην περιοχή της Εγγύς και Μέσης Ανατολής και ο πόλεμος των πετρελαίων που παρουσιάστηκαν από τους πολιτικούς της «Μεγάλης Ιδέας» σαν ιερός πόλεμος των Ελλήνων.

Η απόβαση στη Σμύρνη ήταν η αρχή της εθνικής μας τραγωδίας με αποτέλεσμα : 50.000 νεκροί και 75.000 τραυματίες στρατιώτες . Πάνω από 1.500.000 Έλληνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πανάρχαιες εστίες των προγόνων τους και να έρθουν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους πάνω από 600.000 νεκρούς .

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε ο Ελ. Βενιζέλος με το υπόμνημά του στη Συνδιάσκεψη της Ειρήνης του Παρισιού, στη Μικρά Ασία ζούσαν 1.694.000 Έλληνες. Στη Θράκη και την περιοχή της Κωνσταντινούπολης 731.000. Στην περιοχή της Τραπεζούντας 350.000 και στα Αδανα 70.000.

Σύνολο 2.845.000 Έλληνες που αποτελούσαν το 20% του πληθυσμού της περιοχής που κυριαρχούσε οικονομικά , είχε δε καταφέρει να διατηρήσει την πολιτιστική του κληρονομιά παρ΄ ότι αποτελούσε μειονότητα σε εχθρικό περιβάλλον .

Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1922 , οι Τούρκοι μπήκαν στη Σμύρνη και στις 18 του ίδιου μήνα ολοκληρώνεται η εκκένωση της Μ. Ασίας από τα ελληνικά στρατεύματα.
Με τη Σμύρνη στις φλόγες και την απελπισμένη προσπάθεια του μαρτυρικού πληθυσμού της να σωθεί, καταφεύγοντας στα συμμαχικά καράβια, γράφεται η τελευταία σελίδα στην ιστορία των σχέσεων της Ελλάδας με τους «συμμάχους» της στα χρόνια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του μικρασιατικού τυχοδιωκτισμού.

Τις μέρες εκείνες διαδραματίζεται ένα από τα πιο απάνθρωπα και αποκαλυπτικά γεγονότα του πολέμου. Οι «σύμμαχοι» της ελληνικής ολιγαρχίας: Αγγλοι, Γάλλοι, Ιταλοί και Αμερικανοί ανέχονται με τη μεγαλύτερη απάθεια να πετιούνται μπρος τα μάτια τους οι Έλληνες στη θάλασσα.

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - 19-21 Ιουνίου 1913 - Μάχη Κιλκίς Λαχανά και Απελευθέρωση του Κιλκίς

2011-06-21T21:28:00.001+03:00

19-21 Ιουνίου 1913
Μάχη Κιλκίς Λαχανά
Απελευθέρωση του Κιλκίς

Μετά τη σύναψη της Συνθήκης του Λονδίνου, μεταξύ της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και των Συμμαχικών δυνάμεων (Ελλάδα, Βουλγαρία, Σερβία, Μαυροβούνιο), ήλθε η ώρα να ξεκαθαρίσουν τα Βαλκανικά κράτη τις μεταξύ τους διαφορές, για τη διανομή των Οθωμανικών εδαφών της Βαλκανικής. Οι απαιτήσεις της Βουλγαρίας απέβλεπαν στην επέκτασή της σ' ολόκληρη τη Μακεδονία. Η Σερβία και η Βουλγαρία είχαν συνάψει συμφωνία διανομής, αλλά κατόπιν η Σερβία δεν αναγνώριζε πια τη συμφωνία αυτή γιατί ενώ υπολόγιζε ότι στο μερίδιό της θα περιλαμβάνεται και η Αλβανία και θα αποκτούσε διέξοδο στην Αδριατική, τώρα με την ίδρυση του Αλβανικού κράτους (από Ιταλία και Αγγλία) περιορίζονταν τα κέρδη προς Δυσμάς. Η Βουλγαρία όμως επέμενε να πάρει όλα τα συμφωνηθέντα εδάφη.

Με την Ελλάδα δεν υπήρχε καμία συμφωνία διανομής. Οι Σέρβοι αναγνώριζαν τα δικαιώματα της Ελλάδας επί των εδαφών που κατείχε ο Ελληνικός Στρατός. Η Βουλγαρία όμως επεδίωκε να εξώσει την Ελλάδα, από τα εδάφη αυτά και να ιδρύσει την Μεγάλη Βουλγαρία της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, του 1878.

Η Βουλγαρία είχε πάρει την απόφασή της. Θα αναλάμβανε αιφνιδιαστικά ομόχρονη επίθεση κατά του Σερβικού και Ελληνικού Στρατού. Η απόφασή τους στηρίχθηκε στην αλαζονεία που κατείχε την πολιτική και στρατιωτική της ηγεσία, για την δήθεν ηθική και μαχητική υπεροχή του Βουλγαρικού στρατού και τις στρατηγικές ικανότητες της Διοικήσεώς του, και στην περιφρόνηση των ικανοτήτων του Σερβικού και Ελληνικού Στρατού. Η Σερβία και η Ελλάδα έβλεπαν ότι ο από Βουλγαρίας κίνδυνος ήταν κοινός, και στις 19 Μαΐου συνδέθηκαν σε αμυντική συμμαχία.

Η Βουλγαρική κυβέρνηση, προς εφαρμογή του σχεδίου της, μετακίνησε τον όγκο του στρατού της προς την Μακεδονία και προς τα Σερβοβουλγαρικά σύνορα. Στα μέσα Ιουνίου οι μετακινήσεις είχαν περατωθεί. Ταυτόχρονα όμως έλαβαν τα μέτρα τους η Σερβία και η Ελλάδα, με προώθηση των συγκεντρώσεων των δυνάμεών τους. Εναντίον του Ελληνικού Στρατού διατέθηκε η 2α Βουλγαρική Στρατιά, υπό τον Στρατηγό Ιβάνωφ, ανεπτυγμένη στην γραμμή Δοϊράνη - Κιλκίς - Λαχανάς - βόρεια πλευρά Παγγαίου όρους - Ελευθερούπολη και εναντίον των Σέρβων αναπτύχθηκε η 4η Βουλγαρική Στρατιά στην περιοχή Ιστίπ - Ραδοβίτσα - Στρώμνιτσα.

Την νύχτα 16-17 Ιουνίου 1913, ο Βουλγαρικός Στρατός επιτέθηκε ταυτόχρονα κατά των Σερβικών και Ελληνικών θέσεων. Η 2η Στρατιά επιτέθηκε αρχικά κατά των Ελληνικών προφυλακών στο Παγγαίο. Στις 17 Ιουνίου οι επιθέσεις επεκτάθηκαν προς Νιγρίτα και δυτικά της λίμνης Αρτζάνι. Την νύκτα 17-18 Ιουνίου η Βουλγαρική δύναμη (1250 ανδρών) που διέμενε στη Θεσσαλονίκη ως φιλοξενούμενη αιχμαλωτίσθηκε κατόπιν μάχης. Στις 18 Ιουνίου έφθασε στη Θεσσαλονίκη ο βασιλιάς Κωνσταντίνος με τον επιτελή του Ιωάννη Μεταξά και αναλαμβάνει την Διοίκηση των Ελληνικών Δυνάμεων..

Ο πόλεμος άρχισε ακήρυχτος

Στο νέο αυτό πόλεμο έμπαινε ο Ελληνικός στρατός με ακμαιότατες ηθικές δυνάμεις, φλεγόμενος από την επιθυμία να τιμωρήσει τους Βουλγάρους, για την προκλητικότητα και δολιότητά τους.

Ο Στρατηγός Ιβάνωφ, αφού απώθησε τις Ελληνικές προφυλακές, σχεδίαζε να αναλάβει στις 19 Ιουνίου γενική επίθεση προς Θεσσαλονίκη. Τον πρόλαβε όμως η επιθετική εξόρμηση ολόκληρου του ελληνικού το βράδυ της 19ης Ιουνίου και τον καθήλωσε σε άμυνα.

Οι Δυνάμεις του Ιβάνωφ ανέρχονταν σε 59 τάγματα πεζικού, 124 πυροβόλα και 7 ίλες ιππικού. Τα ισχυρότερα κέντρα αμύνης του ήταν το Κιλκίς και ο Λαχανάς από απόψεως αμυντικής οργανώσεως (από την 16 Οκτωβρίου 1912). Στο Κιλκίς διέθεσε μόνο 8 τάγματα, στον δε Λαχανά και εκατέρωθεν του Στρυμονικού 20 τάγματα. Οι υπόλοιπες δυνάμεις του κατανεμήθηκαν βορείως Λίμνης Αρτζάν, στις Σέρρες και από Παγγαίο μέχρι Ελευθερούπολη. Ειδικά στο μέτωπο Παγγαίου - Ελευθερούπολης διέθεσε 12 τάγματα τα οποία αχρηστεύθηκαν, γιατί τα καθήλωσε να φυλάγουν τις ακτές, προς απόκρουση ενδεχομένως αναβάσεως από την θάλασσα.

Το πρωί της 19ης Ιουνίου οι 2η, 4η, 5η και 3η Μεραρχίες ξεκίνησαν από την γραμμή Λητή - Μονόλοφος - Νέα Φιλαδέλφεια - Αγιονέρι με συγκλίνουσες κατευθύνσεις προς Κιλκίς. Οι 6η και 1η από Άσσηρο και Προφήτη προς Λαχανά.

Στο δεξιό πλευρό η 7η Μεραρχία από Αρέθουσα προς Νιγρίτα και στο αριστερό η 10η Μεραρχία από γέφυρα Γουμένιτσας επί του Αξιού προς λίμνη Αρτζάν.

Άρχιζε η μάχη Κιλκίς - Λαχανά με σύγχρονη επίθεση ολοκλήρου του Ελληνικού Στρατού. Γενικά μάχη επί μετώπου 80 χιλιομέτρων με 8 Μεραρχίες, συμπαρατεταγμένες, με κύρια ενέργεια προς Κιλκίς, διά τεσσάρων (4) Μεραρχιών.

Στις 8 το πρωί άρχισε η επαφή με τις Βουλγαρικές προφυλακές. Στις 10:00 η μάχη είχε αναπτυχθεί. Οι 4 Μεραρχίες προς Κιλκίς είχαν εμπλακεί σε σφοδρότατο αγώνα προ της προωθημένης αμυντικής τοποθεσίας των Βουλγάρων επί της γραμμής Πέρινθος - Μαυρονέρι - Νέο Γυναικόκαστρο. Η επίθεση διεξήγετο κάτω από πυκνότατο πυρ του Βουλγαρικού Πυροβολικού και πεζικού και μέσα στις πυρκαγιές των σπαρτών που άναψαν από τις εκρήξεις των Βουλγάρικων οβίδων. Δεξιά προς Λαχανά η 1η και 6η Μεραρχίες πλησίασαν τις βουλγαρικές θέσεις μετά το μεσημέρι και στις 3 το απόγευμα άρχισαν την επίθεσή τους.

Μέχρι το βράδυ η προωθημένη τοποθεσία του Κιλκίς είχε πέσει κατόπιν φονικού αγώνα και οι Βούλγαροι οπισθοχωρούσαν προς την κύρια τοποθεσία αντιστάσεώς τους γύρω από το Κιλκίς. Στον Λαχανά επίσης αποσύρονταν στην κύρια τοποθεσία τους Προφήτης Ηλίας - Παλιόκαστρο. Στο δεξιό πλευρό η 7η Μεραρχία είχε ανατρέψει την Βουλγαρική αντίσταση στο στενωπό Σκεπαστού και στο αριστερό η 10η ανέτρεψε τους Βουλγάρους προς Αρτζάν. Μεταξύ Κιλκίς και Αρτζάν η Ταξιαρχία Ιππικού επιτηρούσε το κενό.

Την επόμενη η μάχη ξανάρχισε. Όλη την ημέρα οι Μεραρχίες ενεπλάκησαν σε σκληρότατους αγώνες για να πλησιάσουν σε αποστάσεις εφόδου κατά της κύριας Βουλγαρικής τοποθεσίας. Τα πυρά των Βουλγάρων όμως ήσαν φονικότατα και το έδαφος τόσο ακάλυπτο, ώστε οι Ελληνικές δυνάμεις καθηλώθηκαν.

Η κρίση της μάχης επήλθε την επομένη 21η Ιουνίου με σειρά ορμητικών εφόδων διά της λόγχης. Η τοποθεσία του Κιλκίς έπεσε στις 11 το πρωί, του δε Λαχανά στις 4 το απόγευμα. Η 2α Βουλγαρική Στρατιά διασπάσθηκε και ένα μέρος της δυνάμεώς της τράπηκε προς Δοϊράνη ενώ το μεγαλύτερο μέρος της διέφυγε πανικόβλητο προς Σέρρες.

Η τριήμερη μάχη του Κιλκίς - Λαχανά στοίχισε στον Ελληνικό Στρατό 8.700 νεκρούς και τραυματίες πολύ βαρύ το τίμημα, έκρινε όμως ολόκληρη την πορεία του πολέμου. Οι Βούλγαροι τρόμαξαν, αιφνιδιάσθηκαν με την καθολική ήττα τους σε όλη την έκταση του πεδίου της μάχης, δεν κατόρθωσαν να συνέλθουν, το ηθικό τος κατέπεσε και υποχώρησαν βαθιά προς τα στενά της Κρέσνας.

Οι μεγάλες απώλειες που υπέστη ο Ελληνικός στρατός, οφείλονταν στην επικρατούσα αντίληψη ότι το πεζικό ήταν ικανό να πετύχει μόνο του, χωρίς ισχυρή προστασία του πυροβολικού, την εκπόρθηση μιας ισχυρά οργανωμένης εχθρικής τοποθεσίας. Στην μάχη Κιλκίς - Λαχανά λίγες περιπτώσεις οργανωμένης συνεργασίας Πεζικού - Πυροβολικού παρουσιάσθηκαν, όπως στον Λαχανά που πραγματικά η δράση του πυροβολικού οργανώθηκε σε στενή συνεργασία με την προσπέλαση του πεζικού. Στις περισσότερες φάσεις του αγώνα στο Κιλκίς το πεζικό επετίθετο ανεξάρτητα από την προχώρηση και κατάληψη θέσεων βολής από το πυροβολικό. Οι απώλειες υπήρξαν φοβερές. Παρ' όλες όμως τις απώλειες το πεζικό προχωρούσε σ' αυτό το ακάλυπτο έδαφος που δεν παρείχε ούτε ένα μέτρο απυρόβλητο. Προχωρούσε με τους Διοικητές Συνταγμάτων επικεφαλής με όλους τους αξιωματικούς στην πρώτη γραμμή, ατρόμητο, έφθανε στην απόσταση εφόδου και ορμούσε με την λόγχη, κύμα ακατάσχετο, ακαταγώνιστο. Εκεί η λόγχη νίκησε το πυρ!

Τι στρατός ήταν αυτός;

Ήταν ο στρατός που είχε δημιουργήσει η πνευματική τάξη της Ελλάδος. Καθηγητές, ποιητές, λογοτέχνες, με τον λόγο τους, με τα έργα τους, με την διδασκαλία τους είχαν ποτίσει το λαό, τη νεολαία με την Αγάπη προς την Πατρίδα.

Ο Εθνικός μας ποιητής, ο Κωστής Παλαμάς, στα αποκαλυπτήρια του Ηρώου του Κιλκίς, εξύμνησε την ηθική δύναμη του στρατού αυτού. Η Ελλάς στέκεται στα υψώματα του Κιλκίς και μιλάει σ' αυτούς που αγωνίστηκαν.

"Είμαι η πατρίδα. Μουσική στο διάβα μου τον αέρα δένει. Ριζώνω όπου σταθώ. Φως όπου πατώ σπέρνω, και μιας αλήθειας και μιας χάρης είμ' εγώ η μητέρα και ήρθα. Τον Ύμνο φέρνω".

Και ο Ύμνος της Πατρίδας, λέει ο ποιητής στη συνέχεια του λόγου του, είναι η ζωογόνος δύναμη του Γένους:

"Τον Ύμνο τον πολύφωνο και σάλπισμα κι' αηδόνι φέρνω, να πάει τη δόξα μας βαθιά κρυφά όπου καίει του Γένους η καρδιά".

Σήμερα μετά από 98 χρόνια πρέπει εμείς οι μεταγενέστεροι να υποκλιθούμε στον αγώνα και την θυσία των προγόνων μας που με τη ζωή τους μας χάρισαν την ανεξαρτησία και έτσι μπορούμε σήμερα να αναπνέουμε την δροσερή αύρα της Ελευθερίας.

Τιμή και δόξα
Αθάνατοι οι νεκροί..

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - BIG CITY LIGHTS

2011-06-18T14:39:00.001+03:00

BIG CITY LIGHTS

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - 17 Ιουνίου 1462: Ο Βλαντ Γ' ο Παλουκωτής προσπαθεί να δολοφονήσει τον σουλτάνο Μεχμέτ Β'

2011-06-17T03:48:00.002+03:00

Βλάντ Γ΄ Τσέπες
Prince Vlad III The Impaler

Ο Βλάντ Γ΄ Τσέπες (Vlad III Ţepeş) ή αλλιώς Βλάντ Δράκουλας (Vlad Dracula) (Νοέμβριος 1431 – Δεκέμβριος 1476), πιο γνωστός με τους τίτλους Βλαντ ο Ανασκωλοπιστής (Vlad the Impaler) και Κόμης Δράκουλας,ήταν Πρίγκιπας της Βλαχίας το 1448, 1456–1462 και 1476.Γεννήθηκε το 1431 στην πόλη Σιγκισοάρα (Sighişoara), της Τρανσυλβανίας,η γενέτειρά του είναι γνωστή και με το όνομα Σάσμπουργκ (Schassburg) από την εποχή της Αυστροουγγρικής κυριαρχίας.Καταγόταν από τον ευγενή οίκο του Μπάσαραμπ (Basarab),θεμελιωτή του Βλαχικού κράτους και ήταν γιος του προηγούμενου βοεβόδα Βλάντ Β΄ Ντρακούλ (Vlad II Dracul) και της πριγκίπισσας Σνεάζνα (Cneajna).Κληρονόμησε τον τίτλο του Τάγματος του Δράκου που παραχωρήθηκε στον πατέρα του από τον βασιλέα της Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (Λουξεμβούργο) Σιγκισμούνδο (Sigismund).Το όνομα του Βλάντ έγινε θρύλος και τροφοδότησε την πένα του Μπραμ Στόκερ (Bram Stoker),ο οποίος δημιούργησε τον αιμοδιψή χαρακτήρα «Δράκουλα».

17 Ιουνίου 1462: Ο Βλαντ Γ' ο Παλουκωτής (ο ρουμάνος ευγενής που ενέπνευσε τον μύθο του Δράκουλα) προσπαθεί να δολοφονήσει τον σουλτάνο Μεχμέτ Β', αλλά αποτυγχάνει και αναγκάζεται να αποσυρθεί από τη Βλαχία...

Ο θρύλος του Δράκουλα

Ο Δράκουλας υπήρξε μυθιστορηματικός ήρωας, αλλά και ιστορικό πρόσωπο. Ο μυθιστορηματικός Δράκουλας «γεννήθηκε» από τη γραφίδα του άγγλου συγγραφέα Μπραμ Στόκερ και το ομόνυμο βιβλίο κυκλοφόρησε στις 18 Μαΐου του 1897. Πρόκειται για έναν ρουμάνο ευγενή, με γοητευτική προσωπικότητα, καλούς τρόπους, αλλά με δίψα για αίμα. Ο «Δράκουλας» είναι ένα επιστολικό μυθιστόρημα, ενταγμένο στη μεγάλη παράδοση της γοτθικής λογοτεχνίας.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο Στόκερ διηύθυνε το ονομαστό Θέατρο Lyceum του Λονδίνου και για να συμπληρώσει το εισόδημά του έγραφε λαϊκά μυθιστορήματα, χωρίς ιδιαίτερες λογοτεχνικές απαιτήσεις. Ένα από αυτά, ο «Δράκουλας» του χάρισε δόξα και φήμη, αν και δεν ήταν ο πρώτος διδάξας του είδους. Ιστορίες με βρικόλακες γράφονταν και πριν από τον Στόκερ. Ενδεικτικά αναφέρουμε τον «Φρανκεστάιν» της Μέρι Σέλεϊ (1818), το «Βαμπίρ» του Τζον Πολιντόρι (1819) και το ποίημα «Ο γκιαούρης» του Λόρδου Βύρωνα (1813).

Όμως, ο «Δράκουλας» κέρδισε το στοίχημα από πολύ νωρίς, χάρη στην προτίμηση της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Πάνω από 160 ταινίες έχουν γυριστεί με ήρωα τον ευγενή βρικόλακα, καθιστώντας τον ως έναν από τους δημοφιλέστερους κακούς στη λαϊκή μυθολογία του 20ού αιώνα. Η πρώτη έκανε πρεμιέρα στις 5 Μαρτίου του 1922 με τίτλο «Νοσφεράτου - Η συμφωνία του τρόμου», σε σκηνοθεσία Φρίντριχ Βίλχελμ Μουρνάου, ενώ χαρακτηριστικός είναι επίσης ο «Δράκουλας» (1931) του Τοντ Μπράουνινγκ με τον Μπέλα Λουγκόζι στον πρωταγωνιστικό ρόλο (1931) και ο κατά Φράνσις Φορντ Κόπολα «Δράκουλας».

Ως ιστορικό πρόσωπο ο Δράκουλας υπήρξε με το όνομα Βλαντ Ντράκουλα ή Τσέπες ή Βλαντ ο Παλουκωτής και καταγόταν από ευγενή γενιά. Το όνομά του στα πρώιμα ρουμανικά σημαίνει ο γιος του διαβόλου («Ντρακουλέα»). Ωστόσο, δεν είναι εξακριβωμένο αν ο Βλαντ αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον ήρωα του Μπραμ Στόκερ.

Ο Βλαντ (1431-1476) ηγεμόνευσε ως βοεβόδας για οκτώ χρόνια την περιοχή της Βλαχίας, όπου βρίσκονται τα Καρπάθια Όρη. Έμεινε στην ιστορία για τη θηριωδία του, καθώς σκότωσε κοντά στους 40.000 ανθρώπους, αντιπάλους της εξουσίας του, «εγκληματίες και άλλα παράσιτα της κοινωνίας» όπως τους χαρακτήριζε, χρησιμοποιώντας τη δημοφιλή σ' αυτόν μέθοδο του ανασκολοπισμού. Οι αριθμοί μπορεί να είναι υπερβολικοί, επειδή οι πληροφορίες προέρχονται από τους γερμανούς αντιπάλους του, που κατοικούσαν στη γειτονική Ουγγαρία.
Ο Βλαντ, πάντως, τιμάται ως ήρωας από τους Ρουμάνους. Με την απάνθρωπη τακτική του ανασκολοπισμού που εφάρμοζε, έστειλε στον άλλο κόσμο κάπου 100.000 Τούρκους, εκδιώκοντας τους Οθωμανούς από τη χώρα του.

Βιβλιογραφία στα Ελληνικά

«Δράκουλας» του Μπραμ Στόκερ (εκδόσεις Λιβάνη)
«Δράκουλας: Μύθος και ιστορική αλήθεια» του Νικολάε Στοϊτσέσκου (εκδ. «Σύγχρονη Εποχή»)
«Ο κόμης Δράκουλας στην οθόνη» του Δημήτρη Κολιοδήμου (εκδ. «Οξύ»)

Dracula - The True Story (Full Film)

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - Μεσόγειος - Mediterranean - Mediterraneo

2011-06-16T21:26:00.001+03:00

ΤΟ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΓΗ
THE MOST BEAUTIFUL PLACE ON PLANET EARTH

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - 16 ΙΟΥΝΊΟΥ 1967 : Ξεκινάει το φεστιβάλ ποπ του Μόντερεϊ (Monterey POP 1967)

2011-06-16T20:22:00.000+03:00

16 ΙΟΥΝΙΟΥ 1967
Ξεκινάει το φεστιβάλ ποπ του Μόντερεϊ

Το Φεστιβάλ του Μόντερεϊ

Το πρώτο μεγάλο υπαίθριο φεστιβάλ στην ιστορία της ροκ μουσικής. Έλαβε χώρα για ένα τριήμερο στο Μοντερέι της Καλιφόρνιας από την Παρασκευή 16 Ιουνίου έως την Κυριακή 18 Ιουνίου 1967. Μαζί με το άλμπουμ των Beatles «Sgt Peppers Lonely Hearts Club Band», που είχε κυκλοφορήσει λίγες μέρες νωρίτερα, ήταν τα δύο γεγονότα που σημάδεψαν το «Καλοκαίρι της Αγάπης» και ανέδειξαν τη χίπικη κουλτούρα.

Τον Ιούνιο του 1967 η Αμερική βρισκόταν στη δίνη των φυλετικών ταραχών και του Πολέμου στο Βιετνάμ. Στη γειτονιά μας μόλις είχε τελειώσει ο πόλεμος των Έξι Ημερών, με το Ισραήλ να έχει το πάνω χέρι στο Μεσανατολικό, ενώ η χώρα μας βίωνε τους πρώτους μήνες της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Εκτός από λίγους φανατικούς ροκάδες, το Μοντερέι έγινε γνωστό χρόνια αργότερα σ' ένα ευρύτερο κοινό μέσα από την ταινία - ντοκουμέντο του D.A. Pennebaker.

Το Φεστιβάλ του Μοντερέι διοργανώθηκε από μια ομάδα ανθρώπων της μουσικής, με επικεφαλής τον παραγωγό δίσκων Λου Άντλερ. Στόχος τους ήταν μια μεγάλη πολυήμερη συναυλία με καθιερωμένα και νέα ονόματα της ροκ μουσικής και όχι μόνο, από τις ΗΠΑ και το εξωτερικό, τα έσοδα της οποίας θα διατίθενταν για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Το «Μοντερέι Ποπ Φέστιβαλ» αποτέλεσε το πρότυπο για το περίφημο Φεστιβάλ του Γούνστοκ δύο χρόνια αργότερα, αλλά περισσότερο για τα φιλανθρωπικά φεστιβάλ τύπου «Band Aid» από τη δεκαετία του '80 και μετά.

Όλοι οι καλλιτέχνες συμμετείχαν αφιλοκερδώς στο Μόντερεϊ, εκτός του ινδού βιρτουόζου του σιτάρ, Ραβί Σανκάρ, ο οποίος αμείφθηκε με το ποσό των 3.000 δολαρίων. Το εισιτήριο εισόδου ήταν συμβολικό και καθορίστηκε στο 1$. Πάνω από 200.000 μουσικόφιλοι έδωσαν το παρών στις τρεις ημέρες διάρκειας του Φεστιβάλ, που σηματοδοτήθηκε από τις ιστορικές εμφανίσεις του άγνωστου Τζίμι Χέντριξ και των περισσότερο γνωστών The Who. Ήταν, επίσης, οι πρώτες εμφανίσεις μπροστά σε μεγάλο κοινό της Τζάνις Τζόπλιν και του Ότις Ρέντιγκ, ενώ εκτόξευσε τις καριέρες των Καντ Χιτ, Στιβ Μίλερ, Λόρα Νάιρο και του ινδού μαέστρου Ραβί Σανκάρ.

Στο Μοντερέι επιβεβαίωσαν την αξία τους καθιερωμένα ονόματα, όπως οι Σάιμον και Γκαρφάνκελ, «Άνιμαλς», «Τζέφερσον Αϊρπλέιν» και «Μπερντς». Όπως φαίνεται και από τα ονόματα που έλαβαν μέρος στο Φεστιβάλ, εκπροσωπήθηκαν όλα τα στυλ της λαϊκής αμερικάνικης μουσικής (φολκ, μπλουζ, σόουλ, τζαζ, ροκ, ψυχεδέλεια, ποπ), αλλά και η διεθνής διάσταση της μουσικής με μουσικούς από τη Μεγάλη Βρετανία, Ινδία και Νότιο Αφρική (Χιου Μασεκίλα).

To Φεστιβάλ σημάδεψαν οι χτυπητές απουσίες πολλών μεγάλων ονομάτων του ροκ, αν και είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον. Οι Beach Boys ακύρωσαν τη συμμετοχή τους διαφωνώντας με την επιλογή της Coca Cola ως χορηγού της εκδήλωσης, Ο Κάπτεν Μπίφχερτ επειδή δεν ήταν έτοιμος και οι Beatles επειδή είχαν σταματήσει τις συναυλίες. Οι Rolling Stones ήθελαν, αλλά σε κάποια από τα μέλη τους είχε απαγορευθεί η είσοδος στις ΗΠΑ, λόγω ναρκωτικών. Πάντως, τους εκπροσώπησε ο Μπράιαν Τζόουνς, που παρουσίασε στο κοινό τον Τζίμι Χέντριξ στην περίφημη συναυλία του, κατά τη διάρκεια της οποίας πυρπόλησε την κιθάρα του.

Τα «παιδιά των λουλουδιών» φρόντισαν να κάνουν πράξη τα πιστεύω τους και παρά τη μεγάλη συμμετοχή του κόσμου δεν σημειώθηκε το παραμικρό επεισόδιο στις τρεις ημέρες του Φεστιβάλ. Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του τοπικού σερίφη: «Περισσότερη δουλειά είχαμε στα συνέδρια εκπαιδευτικών και γονέων, παρά τώρα». Η ομάδα που διοργάνωσε το Μοντερέι μετασχηματίστηκε αργότερα σε ίδρυμα με την επωνυμία MIPF, που ακόμα και σήμερα ασκεί φιλανθρωπικό έργο. Τα έσοδά της προέρχονται κυρίως από τα δικαιώματα των ηχογραφήσεων, των φωτογραφιών και του κινηματογραφικού υλικού.

Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ

Παρασκευή 16 Ιουνίου:
The Association, The Paupers, Lou Rawls, Beverly, Johnny Rivers, The Animals, Simon and Garfunkel.

Σάββατο 17 Ιουνίου:
Canned Heat, Big Brother & The Holding Company, Country Joe and The Fish, Al Kooper, The Butterfield Blues Band, Quicksilver Messenger Service, Steve Miller Band, The Electric Flag, Moby Grape, Hugh Masekela, The Byrds, Laura Nyro, Jefferson Airplane, Booker T and The MG's, Otis Redding.

Κυριακή 18 Ιουνίου:
Ravi Shankar, The Blues Project, Big Brother & The Holding Company, The Group With No Name, Buffalo Springfield, The Who, Grateful Dead, The Jimi Hendrix Experience, Scott Kenzie, The Mamas & The Papas.

Δισκογραφία

Monterey International Pop Festival (Rhino), τετραπλό CD, με τις καλύτερες στιγμές του «Τριημέρου της Αγάπης».
Ravi Shankar, The Mamas & The Papas, Jefferson Airplane, The Jimi Hendrix Experience, Otis Redding: Οι μεμονωμένες συναυλίες των καλλιτεχνών.

Φιλμογραφία

Monterey Pop, σε σκηνοθεσία D.A. Pennebaker. (1967, 98')
The Complete Monterey Pop Festival (τριπλό DVD, διάρκειας 270')

______ ENGLISH ______

The Monterey Pop Festival of 1967

The Monterey Pop Festival was, in many ways, a precursor to the psychedelic, flower child generation for many of the young adults during the 1960’s.

The Monterey Pop Festival took place for three days in June of 1967 and was a pre-Woodstock festival, which was full of love, good vibrations, drugs, and music. During the mid-1960’s, a new musical and cultural happening was beginning in San Francisco’s Haight-Ashbury district and other places like Greenwich Village in New York.

This new underground culture was bohemian in nature and growing fast among many young people who were seeking a different lifestyle, culture, and newfound freedom than what their parents experienced.

Monterey Pop Festival was the beginning of many festivals and musical events catered to the new musical sounds of the 1960’s.

The festival was held at the Monterey County Fairgrounds in Monterey, California. Along with a couple of other influential people, popular music mogul, Lou Adler, and John Phillips of the popular 60’s group, The Mamas and The Papas, created the festival.

The festival was designed by popular band members who wanted to showcase some of the best and most promising artists of the mid-1960’s and create a festival or concert atmosphere that gave this new music sound great exposure, bringing it from underground to mainstream. Some of the people on the festival committee included members from the Beatles and the Beach Boys.

Except for Ravi Shankar, a musical artist from India, all the artists that were chosen to perform at the festival were not paid and any money that was given was donated to charity.

Another fact about the concert is that there were no deaths, no riots, no injuries, no violence, and no arrests, which was an unbelievable feat for any concert, festival, or even public gathering.

Monterey Pop Festival was unique as a concert and was also unprecedented because there were no problems. Unfortunately, concerts to follow were not so fortunate. Monterey was the exception to the rule for most rock concerts.

However, the strange thing about it and maybe this had something to do with the newness of rock concerts, a very laidback atmosphere, and perhaps not as much publicity or lack of publicity or concern at the time about drug use among the “hippie” generation was the reason why there were no arrests for drugs.

If you watch the video of the festival it is very obvious that there is a definite amount of drug usage. Plus, it has been noted by artists interviewed in the video that acid or LSD were dropped over the crowd, so one couldn’t help but encounter the affects of the drug.

More than 200,000 people attended the festival, including many artists, music critics, and record company executives, who were sizing up the new artists.

The festival was noted as the height of the “Summer of Love”. The long and, now impressionable, list of artists that performed included, Jimi Hendrix, Janis Joplin, The Who, The Animals, Simon and Garfunkel, The Byrds, Jefferson Airplane, Booker T and the MGs, Otis Redding, Buffalo Springfield, The Mamas and The Papas, and the Grateful Dead, just to name a few.

The festival was a combination of different types of music genres including jazz, blues, soul, R&B, classical, psychedelic, pop, and rock music, not to mention groups from all over the world.

Many of the bands were not known outside of the San Francisco bay area or had received very little publicity prior to the festival, but after the festival any unknown artists because an instant success and their popularity increased greatly.

Some of the artists that received major fame and fortune after their appearance at the Monterey Pop Festival included Jimi Hendrix, who was the biggest star at the festival and the biggest surprise, Janis Joplin, and Otis Redding. Although Otis Redding was already popular among the R&B crowd and fans, he became very popular among mainstream America.

The Monterey Pop Festival was the first major rock concert ever and was the model of rock concerts and festivals that followed. Unlike Woodstock, the Monterey Pop Festival was highly organized and professional, it was not plagued by problem after problem everyone cooperated, including the crowd.

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - Η μπαλάντα του κυρ Μέντιου (υπο Κώστα Βάρναλη)

2011-06-11T15:21:00.000+03:00

Η μπαλάντα του κυρ Μέντιου
υπο Κώστα Βάρναλη

Δε λυγάνε τα ξεράδια
και πονάνε τα ρημάδια!
Kούτσα μια και κούτσα δυο,
της ζωής το ρημαδιό.

Mεροδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι·
ούλοι: δούλοι, αφεντικό
και μ' αφήναν νηστικό.

Tα παιδιά, τα καλοπαίδια,
παραβγαίνανε στην παίδεια,
με κοτρώνια στα ψαχνά,
φούχτες μύγα στ' αχαμνά!

Aνωχώρι, Kατωχώρι,
ανηφόρι, κατηφόρι
και με κάμα και βροχή,
ώσπου μού βγαινε η ψυχή.

Eίκοσι χρονώ γομάρι
σήκωσα όλο το νταμάρι
κ' έχτισα, στην εμπασιά
του χωριού, την εκκλησιά.

Kαι ζευγάρι με το βόδι
(άλλο μπόι κι άλλο πόδι)
όργωνα στα ρέματα
τ' αφεντός τα στρέμματα.

Kαι στον πόλεμ' όλα για όλα
κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί
για τ' αφέντη το φαΐ.

Kαι γι' αυτόνε τον ερίφη
εκουβάλησα τη νύφη
και την προίκα της βουνό,
την τιμή της ουρανό!

Aλλ' εμένα σε μια σφήνα
μ' έδεναν το Mάη το μήνα
στο χωράφι το γυμνό
να γκαρίζω, να θρηνώ.

Kι ο παπάς με την κοιλιά του
μ' έπαιρνε για τη δουλειά του
και μου μίλαε κουνιστός:
― Σε καβάλησε ο Xριστός!

Δούλευε για να στουμπώσει
όλ' η Xώρα κ' οι Kαμπόσοι.
Mη ρωτάς το πώς και τί,
να ζητάς την αρετή!

― Δε βαστάω! Θα πέσω κάτου!
― Nτράπου! Tις προγόνοι ντράπου!
― Aντραλίζομαι!... Πεινώ!...
― Σουτ! Θα φας στον ουρανό!

K' έλεα: όταν μιαν ημέρα
παρασφίξουνε τα γέρα,
θα ξεκουραστώ κ' εγώ,
του θεού τ' αβασταγό!

Όχι ξύλο! Φόρτωμα όχι!
Θα μου δώσουνε μια κόχη,
λίγο πιόμα και σανό,
σύνταξη τόσω χρονώ!

Kι όταν ένα καλό βράδι
θα τελειώσει μου το λάδι
κι αμολήσω την πνοή
(ένα πουφ! είν' η ζωή),

η ψυχή μου θενά δράμει
στη ζεστή αγκαλιά τ' Aβράμη,
τ' άσπρα, τ' αχερένια του
να φιλάει τα γένια του!...

Γέρασα κι ως δε φελούσα
κι αχαΐρευτος κυλούσα,
με πετάξανε μακριά
να με φάνε τα θεριά.

Kωλοσούρθηκα και βρίσκω
στη σπηλιά τον Άη Φραγκίσκο:
-"Xαίρε φως αληθινόν
και προστάτη των κτηνών!

Σώσε το γέρο κυρ Mέντη
απ' την αδικιά τ' αφέντη
συ που δίδαξες αρνί
τον κυρ λύκο να γενεί!

Tο σκληρόν αφέντη κάνε
από λύκο άνθρωπο κάνε!..."
Mα με την κουβέντ' αυτή
πόρτα μού κλεισε κι αφτί.

Tότενες το μαύρο φίδι
το διπλό του το γλωσσίδι
πίσου από την αστοιβιά
βγάζει και κουνάει με βια:

― "Φως ζητάνε τα χαϊβάνια
κι οι ραγιάδες απ' τα ουράνια,
μα θεοί κι οξαποδώ
κει δεν είναι παρά δω.

Aν το δίκιο θες, καλέ μου,
με το δίκιο του πολέμου
θα το βρείς. Oπού ποθεί
λευτεριά, παίρνει σπαθί.

Mη χτυπάς τον αδερφό σου -
τον αφέντη τον κουφό σου!
Kαι στον ίδρο τον δικό
γίνε συ τ' αφεντικό.

Άιντε θύμα, Άιντε ψώνιο,
Άιντε Σύμβολον αιώνιο!
Aν ξυπνήσεις, μονομιάς
θά ρθει ανάποδα ο ντουνιάς.

Kοίτα! Oι άλλοι έχουν κινήσει
κι έχ' η πλάση κοκκινήσει
κι άλλος ήλιος έχει βγει
σ' άλλη θάλασσα, άλλη γη...

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ (1883-1974)

-- ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ,

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com
http://n1999k.blogspot.com

Nikos Deja Vu - Nikos Galis - My Tribute

2011-06-11T12:28:00.001+03:00

Nikos Galis
A Greek legend
(My tribute)

CLICK TO TRANSLATE THIS ARTICLE IN YOUR LANGUAGE

Nick Galis (born July 23, 1957 in New Jersey), known in Greece as Nikos Galis (Greek: Νίκος Γκάλης), is a retired Greek basketball player, a member of the FIBA Hall of Fame and regarded as one of Europe's all-time greats in the sport. With his unbelievable performances in court and his rare professionalism, Galis grew into a living legend in Greece and is considered by many Greeks the greatest athlete the country has ever known.

The child of a poor immigrant family from Rhodes, Greece, Nick took up boxing in his early years, his father George Georgalis having been a very good boxer in his youth. He was persuaded to give up boxing by his mother, who was shaking with fright every afternoon that her son would return with a new facial injury. So he started being interested in basketball and enrolled in Union Hill High School. Later on he was admitted to Seton Hall University as a college basketball player. In his fourth and final year, Galis, by now a shooting guard, saw his points average reach 27.5 and his name ranked third among the leading NCAA scorers, behind the great Larry Bird and Lawrence Butler. He was selected by the Boston Celtics in the 4th round of the 1979 NBA Draft, 68th overall. However, circumstances did not favor the young player. Due to an injury during the Celtics preseason camp, the franchise was no longer interested in offering him a contract. It was then that Galis decided to pursue a professional career in Greece, a decision that would change the European basketball map forever.

Galis made the move across the Atlantic and signed for Aris of Thessaloniki, Greece (Panathinaikos and Olympiakos had showed some interest in the newcomer, but it was Aris' interest that was the most vivid). His return to the country helped Greek basketball reach heights never imagined before, leading the national team to the Eurobasket 1st place in 1987 with 37.0 ppg (MVP, 40 points in the final against the Soviet Union, 103-101) and 2nd place in 1989 , averaging 35.6 points. Galis participated in one World Championship in 1986 , where he again led all players in scoring with 33 ppg, and had a 53-point outburst against Panama. Aside from the 1987 final against the Soviet Union, Galis is also remembered for a stunning effort against the same team in the 1989 Eurobasket semi-finals, when he scored 45 out of his team's 81 points in a dramatic, last-gasp 81-80 victory.

Averaging more than 30 points per game every season, Galis was the indisputable leader of Aris. Playing alongside other great players such as Panagiotis Giannakis and Slobodan Subotic, Galis won 7 Greek Championships (6 of them consecutively and 3 undefeated), five Greek Cups, and led Aris to 3 consecutive appearances at the European Champions Final 4 (1988-1990). In the one disappointment of a glittering career, all three appearances ended in defeat in the semi-finals, thus depriving him of the opportunity to shine on Europe's biggest club stage.The team's performances and general standard of play however won the heart of every basketball fan in Greece, as well as creating thousands more Aris' supporters. Indeed, cinemas and theatres would often reduce their admission prices on Thursday evenings when Aris were playing and the entire country settled down to watch them on television.

After a disappointing season in 1992, Galis was forced to leave Aris. The new president of Aris and the fact that the team was then in decay were the main causes for his departure. Galis, who adored Thessaloniki, insisted about remaining in the club and playing for the team, as he believed that he still could offer much. Giorgos Rampotas, his personal trainer and friend, writes in "Galis' Biography" that Thessaloniki was what mattered most to Galis. Consequently, after he was forced to leave he even contemplated playing for Aris' greatest opponent PAOK, without ever doing so though.

Galis ended up moving to Athens and specifically Panathinaikos where he only managed to win one Greek Cup, in 1993. The following year, he returned to the European Final Four with Panathinaikos but, as in his previous three attempts with Aris, lost in the semi-finals and had to be content with top-scoring in the 3rd-place match against Barcelona. His career ended controversially in 1994 when Kostas Politis (then coach of Panathinaikos) chose not to include him in the starting line-up of a Greek Championship game against Ambelokipi. Galis left the court, never again to return to action.

Since his retirement (September 29, 1995) he is the owner of a summer basketball camp in Halkidiki, Greece, a business listed at the Athens Stock Exchange.

As a token of appreciation for his contribution to Greek sport, Galis was chosen to be the first torchbearer in the final round of the Olympic Flame for the Athens 2004 Olympics: he entered the stadium at the conclusion of the Opening Ceremony and set off the procession of the Flame to the altar.

It has been noted that he was not only a legendary scorer but also a great playmaker and passer.

The vast majority of his points came inside the paint due to his astonishing penetration.Another enormous advantage of Galis was his incredible stamina, due to his exemplary physical condition. It's one amazing thing to score 37 points per game at the highest level like the 1987 Eurobasket, but it's much more spectacular to do all that on mostly penetration as a short guard, with the entire defense focusing on you and without resting for even one split second since the second day of the competition.Galis used actually to play all 40 minutes of a game without being substituted. Moreover, all teams knew that he was the main guy to stop on the Greek team, and the entire defense focused on him.

Galis' jersey number with Aris was initially 7. He then changed it to 6 and kept it until the end. Aris has since unofficially retired the number 6. His number when playing for the Greek National Team was 4.
Soviet Union basketball star Sergei Belov commented on 1987: "I admire him. When he plays one on one there is no way to stop him. I never thought there could be a player who could on his own beat the Soviet Union."
Former Soviet Union coach Aleksandr Gomelsky once called him "the player of the 21st century."
“I feel that if Galis wants to make a basket, he will do it no matter who his opponent is,” Lithuanian superstar Arvydas Sabonis has said.
“I’d love to play with Galis in the same team,” said the legendary Drazen Petrovic shortly before his death in 1993. “I would assist him the ball and he would put it in the basket.”
Famous former NBA player Bob McAdoo has said: "I've seen Galis doing things that I have not seen either Lakers or Celtics doing."
In October 1983, in a game between the Greek national team and University of North Carolina in the "Dimitria" tournament, the great Michael Jordan said: "I did not expect to find such a good offensive player in Europe, especially in your country."
Once during a pre-game press conference, the opposite coach announced "I found the way to stop Galis. I 'll shoot him".
“If I'm the Devil's son, then Galis is the devil himself”, legendary Drazen Petrovic has said.

In 854 official games played, Galis scored a total of 25,995 points, an impressive 30.4 points per game.
In 168 games with the Greek national team, he averaged 30.46 points.
Galis was the leading scorer in every major European or World national event he participated from 1983 onwards. (1986 World Championship - Eurobaskets 1983, 1987, 1989, 1991).
His personal scoring record in one game is 62 points (1981, Aris-Ionikos). However in the same game, his future teammate Panagiotis Giannakis scored 73 points!
His career high in a European competition was 57 points against Venice during the 1981 Korac Cup.

Galis won numerous titles and awards during his career. The following are some of them:

Greek Championship: 1983, 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1991
Greek Cup: 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1993
Greek championship MVP: 1988, 1989, 1990, 1991
Eurobasket: 1987
Eurobasket runner up: 1989
Eurobasket MVP: 1987

moonsite wrote on Oct 13: Great presentation, Bro.... i find Theodoros Papaloukas good. Maybe we can say he is another 'Nick' of todays...
3ros wrote on Oct 13: Papaloukas huh? Hehe! He is really great!!! Just watch him!! He has his own style!!! Eurobasket 2005 - Greece won with his help!

Greece Shocks Europe
and Win 2005 EuroBasket Gold

25 September 2005:
Greece concluded their improbable EuroBasket run with a convincing 78-62 victory over Germany to win the gold medal.

In front of a raucous pro-Greece, sold out crowd of 19,000 at the Belgrade Arena, the Greeks used their trademark of teamwork and solid defence to roll to victory over a Dirk Nowitzki led German team.

As the final buzzer sounded, players ran on to the court in celebration and the thousands of Greek fans in attendance rose to their feet singing songs from their homeland. Head coach Panagiotis Yannakis was thrown in the air by his players.

Theodoros Papaloukas scored 22 points to lead Greece, including a pair of three-pointers that started the second half and ignited Greece´s break-out quarter when they extended their lead to double digits and took control of the game.

“It´s a big honour to see your country´s flag raised and to sing the national anthem,” said Theodorus Popouloukas. “I know everyone back home is on the streets celebrating.”

Papaloukas, who was selected to the 2005 EuroBasket All-Tournament Team, was again the man of the night, connecting on a driving lay-up to put Greece up 68-50 with 6:57 to go in the fourth and all that remained in doubt from that point on was how loud the celebration would be.

“We dreamed of this,” said Papaloukas. “I was 10 years old when coach´s team won. Now we realize we can do the same for Greeks kids. This is one of the greatest moments of our career.”

Theodoros Papaloukas:
Born: 08.05.1977
Place of birth: Athens (GRE)
Nationality: GRE
Height (m): 2.00
Weight (kg): 90
Position: G

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ; Ρώτησα τον Θανάση Βέγγο..

2011-06-09T19:22:00.000+03:00

- ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ;
Ρώτησα τον Θανάση Βέγγο..
- Έπρεπε να γεράσω , αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία.
- Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια…
- Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαιδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.
- Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν… Χάσιμο χρόνου...
- Θα το δείς κι εσύ όσο μεγαλώνεις…
...........

- Σ'ευχαριστώ Θανάση...

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com/

Nikos Deja Vu - Σιμόν Μπολιβάρ (1783 – 1830)

2011-06-09T12:54:00.001+03:00

Σιμόν Μπολιβάρ (1783 – 1830)

Πολιτικός και στρατιωτικός, που αφιέρωσε τη ζωή του στην απελευθέρωση των ισπανικών αποικιών και οραματίστηκε μία ενωμένη Λατινική Αμερική. Γεννήθηκε ως Σιμόν Χοζέ Αντόνιο ντε λα Σαντίσιμα Τρινιδάδ Μπολίβαρ ι Πόντε Παλάθιος ι Μπλάνκο, στις 24 Ιουλίου 1783, στο Καράκας της σημερινής Βενεζουέλας. Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια με βασκικές ρίζες. Η οικογένειά του εκμεταλλευόταν μεταλλεία χρυσού και σιδήρου και ο Μπολίβαρ χρησιμοποίησε μέρος από τα έσοδά τους για να χρηματοδοτήσει τους απελευθερωτικούς πολέμους.

Μετά το θάνατό των γονέων του, την κηδεμονία του ανέλαβε ένας θείος, ο οποίος φρόντισε για τη μόρφωση και την καλλιέργεια του ανιψιού του προσλαμβάνοντας άριστους παιδαγωγούς. Μεταξύ αυτών, ο Σιμόν Ροδρίγκες, ο οποίος μύησε τον νεαρό Σιμόν στα έργα σπουδαίων ευρωπαίων διανοητών, από τον Τζον Λοκ και τον Ανταμ Σμιθ ως τον Βολταίρο και τον Ρουσό. Το 1799 μετέβη στην Ισπανία για να συμπληρώσει την εκπαίδευσή του. Σ' ένα διάλειμμα των σπουδών και των ταξιδιών του παντρεύτηκε τη νεαρή ισπανίδα ευγενή Μαρία Τερέζα Ροδρίγκεθ ντελ Τόρο ι Αλάισα. Ο γάμος κράτησε λίγο, καθώς σ' ένα ταξίδι τους στο Καράκας, το 1803, η Μαρία Τερέζα προσβλήθηκε από κίτρινο πυρετό και πέθανε.

Το 1807 ο Μπολιβάρ επέστρεψε στο Καράκας και συμμετείχε στην εξέγερση κατά των ισπανών κατακτητών, που βρίσκονταν σε δύσκολη θέση εξαιτίας των Ναπολεόντειων Πολέμων. Με την επικράτηση των επαναστατών, το 1810, ο Μπολιβάρ ανέλαβε την αποστολή να μεταβεί στο Λονδίνο για να ζητήσει βοήθεια από τους Άγγλους, οι οποίοι, όμως, κράτησαν αυστηρή ουδετερότητα. Το μόνο κέρδος από αυτό το ταξίδι ήταν η γνωριμία του με τον εξόριστο Φρανσίσκο ντε Μιράντα, ο οποίος το 1806 είχε προσπαθήσει ανεπιτυχώς να ελευθερώσει τη Βενεζουέλα. Ο Μιράντα διέγνωσε τα προσόντα του Μπολίβαρ και τον έπεισε να επιστρέψει στο Καράκας για να αναλάβει την ηγεσία του απελευθερωτικού κινήματος.

H Βενεζουέλα κήρυξε την ανεξαρτησία της στις 5 Ιουλίου 1811 (Πρώτη Δημοκρατία) και ο 28χρονος Μπολίβαρ κατατάχθηκε στο στρατό. Πολύ σύντομα, όμως, άρχισαν να εκδηλώνονται διαφωνίες ανάμεσα στον Μπολιβάρ και στον Μιράντα, με αποτέλεσμα οι Ισπανοί να κατορθώσουν να επιβληθούν και πάλι. Ωστόσο, ο Μπολιβάρ ήταν αποφασισμένος να συνεχίσει τον αγώνα. Το 1812 κατέφυγε στην Καρθαγένη της Νέας Γρανάδας (σημερινή Κολομβία), όπου δημοσίευσε την πρώτη του πολιτική διακήρυξη, το «Μανιφέστο της Καρθαγένης», στο οποίο ανέλυε τις αιτίες της ήττας στη Βενεζουέλα και παρακινούσε τους επαναστάτες να συντρίψουν τους Ισπανούς. Από εκεί θα ξεκινήσει ένα χρόνο αργότερα η αποκληθείσα «Θαυμαστή Εκστρατεία» (Campana Admirable), που θα οδηγήσει το 1821 στη Μεγάλη Κολομβία.

Στις 6 Αυγούστου 1813 εισέρχεται και πάλι θριαμβευτικά στο Καράκας, επικεφαλής εκστρατευτικού σώματος και ο λαός τον αποθεώνει και τον αποκαλεί «Απελευθερωτή» (El Libertador). Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις, όμως, στις τάξεις των επαναστατών πολύ σύντομα οδήγησαν σε εμφύλιο πόλεμο και έδωσαν πάλι την ευκαιρία στους Ισπανούς να καταλύσουν και τη Δεύτερη Δημοκρατία της Βενεζουέλας.

Ο Μπολιβάρ βρίσκεται εξόριστος στην Τζαμάικα και τον Δεκέμβριο του 1815 καταφεύγει στην Αϊτή, όπου ο διοικητής της Αλεξάντρ Πετιόν τον υποδέχεται ως ήρωα. Του παρέχει όπλα και πυρομαχικά, ενώ ένας μεγάλος αριθμός στρατιωτών και μαχητών της ελευθερίας τάσσονται στο πλευρό του. Το μόνο αίτημα του προέδρου της Αϊτής είναι η απελευθέρωση όλων των σκλάβων, στις χώρες που θα αποτίναζαν την ισπανική κυριαρχία. Σε μία σειρά επιστολών του, που γράφει στην Τζαμάικα και την Αϊτή, ο Μπολιβάρ αναλύει το όραμά του για την απελευθέρωση όλων των χωρών που βρίσκονταν υπό ισπανική κυριαρχία, από τη Χιλή και την Αργεντινή ως το Μεξικό.

Ο Μπολιβάρ εισέβαλε και πάλι στη Βενεζουέλα το 1817, εγκατέστησε επαναστατική κυβέρνηση και εξελέγη πρόεδρος της χώρας. Τα μέτρα της κατάργησης της δουλείας και της παραχώρησης γης στους στρατιώτες του απελευθερωτικού στρατού έκαναν τον Μπολιβάρ πολύ δημοφιλή στις μάζες. Συνεχίζει να απελευθερώνει εδάφη από χώρες υπό ισπανικό ζυγό και στις 7 Δεκεμβρίου 1821 ανακηρύσσει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Μεγάλης Κολομβίας, που περιλαμβάνει τη Βενεζουέλα, την Κολομβία, τον Παναμά και τον Ισημερινό (Εκουαδόρ). Στο Κίτο, ο Μπολιβάρ θα συναντήσει τη γυναίκα των ονείρων του, την επαναστάτρια Μανουέλα Σάενς, η οποία θα του συμπαρασταθεί μέχρι το τέλος της ζωής του.

Το 1822 ο Μπολιβάρ συμμετέχει στις δυνάμεις που μάχονται για την ανεξαρτησία του Περού και στις 10 Φεβρουαρίου 1824 εκλέγεται δικτάτωρ από το Κογκρέσο των απελευθερωμένων περιοχών της χώρας. Αναδιοργανώνει στρατιωτικά και πολιτικά το νέο κράτος κι ένα χρόνο αργότερα βοηθά τους κατοίκους του Άνω Περού να αποτινάξουν τον ισπανικό ζυγό. Πρώτο του μέλημα είναι η ψήφιση Συντάγματος, που διακρίνεται για τις φιλελεύθερες αρχές του. Το Κογκρέσο του Άνω Περού για να τιμήσει τον Μπολιβάρ ονομάζει τη χώρα Βολιβία (6 Αυγούστου 1825).

Το 1826 προσπάθησε να θέσει σε εφαρμογή ένα ακόμη σχέδιό του: τη δημιουργία συνομοσπονδίας των αμερικανικών κρατών. Για το σκοπό αυτό συνήλθε στον Παναμά μια παναμερικανική συνδιάσκεψη, όπου τα κράτη της Μεγάλης Κολομβίας, το Περού, η Βολιβία, το Μεξικό, η Κεντρική Αμερική και οι Ενωμένες Επαρχίες του Ρίο ντε λα Πλάτα (η σημερινή Αργεντινή) υπέγραψαν συνθήκη συμμαχίας και κάλεσαν και τα υπόλοιπα κράτη της αμερικανικής ηπείρου να την προσυπογράψουν. Όμως, το μεγαλεπήβολο σχέδιό του δεν ευωδόθηκε, λόγω των αντιδράσεων και των αντιζηλιών που προκλήθηκαν. Πολλοί ήταν εκείνοι που κατηγόρησαν τον Μπολιβάρ για βοναπαρτισμό.

Ο απογοητευμένος Μπολιβάρ στράφηκε στη συνέχεια στα εσωτερικά της Μεγάλης Κολομβίας, που παρουσίαζε μεγάλα προβλήματα διακυβέρνησης, εξαιτίας της μεγάλης της έκτασης, αλλά και της ύπαρξης αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων στις περιοχές, που την αποτελούσαν. Τον Απρίλιο του 1828 συγκάλεσε στην Οκάνια, Συντακτική Συνέλευση. Το σχέδιό του για ένα ομοσπονδιακό κράτος, που θα εγγυάτο και θα υπεράσπιζε τα ατομικά δικαιώματα, δεν ήταν ρεαλιστικό. Αντ' αυτού, ο Μπολιβάρ πρότεινε τη δημιουργία ενός ομοσπονδιακού κράτους με ισχυρή κεντρική εξουσία και ισόβιο πρόεδρο, ο οποίος θα είχε το δικαίωμα επιλογής του διαδόχου του. Οι φιλελεύθεροι αντέδρασαν στις πανίσχυρες εξουσίες του προέδρου, αντιπροτείνοντας ένα σύστημα με «ψαλιδισμένες» τις εξουσίες της κεντρικής εξουσίας.

Εξοργισμένος από την εξέλιξη αυτή, ο Μπολίβαρ αποχωρεί με τους υποστηρικτές του από τη Συντακτική Συνέλευση και ανακηρύσσει τον εαυτό του δικτάτορα, στις 27 Αυγούστου 1828. Πίστευε ότι η αυταρχική αυτή λύση θα διαρκούσε λίγο, μέχρις ότου ο ίδιος ανακτήσει τις πολιτικές πρωτοβουλίες και διασώσει την ενότητα της Μεγάλης Κολομβίας. Τον Σεπτέμβριο του 1828 διαφεύγει μιας απόπειρας δολοφονίας,χάρη στον φύλακα - άγγελο, τη Μανουέλα Σάενς και στις 27 Απριλίου 1830 παραιτείται, όταν οι φυγόκεντρες τάσεις αποσυνθέτουν τη Μεγάλη Κολομβία. Σκοπεύει να φύγει στην Ευρώπη, αλλά τον προλαβαίνει ο θάνατος. Η φυματίωση από την οποία έχει προσβληθεί τον καταβάλλει στις 17 Δεκεμβρίου του 1830.

Στο νεκρικό κρεβάτι, ο Μπολίβαρ ζήτησε από τον υπασπιστή του στρατηγό Ντάνιελ Φλορένσιο Ο' Λίρι να κάψει το προσωπικό του αρχείο. Ο στρατηγός δεν υπάκουσε κι έτσι τα γραπτά του διασώθηκαν, τροφοδοτώντας με πολύτιμο υλικό τους ιστορικούς. Στα κείμενά του Μπολιβάρ διαφαίνεται η κλασσική φιλελεύθερη σκέψη του (χωρισμός των εξουσιών, ανεξιθρησκία, δικαίωμα στην ιδιοκτησία και κράτος δικαίου). Ο Μπολίβαρ υπήρξε μέγας θαυμαστής της Αμερικανικής Επανάστασης και λιγότερο της Γαλλικής. Αγαπημένα του βιβλία, τα οποία είχε πάντα μαζί του, το «Πνεύμα των Νόμων» του Μοντεσκιέ και ο «Πλούτος των Εθνών» του Άνταμ Σμιθ.

Ο Σιμόν Μπολίβαρ υπήρξε μία προσωπικότητα παγκοσμίου βεληνεκούς. Λατρεύτηκε ως ήρωας, ως αγνός και ανιδιοτελής πατριώτης, που ανάλωσε την προσωπική του περιουσία για τα ιδανικά της ελευθερίας. Ποιήματα εγράφησαν προς τιμή του και μνημεία αναγέρθηκαν σε πολλές πόλεις της Αμερικής, ενώ η μνήμη του είναι ζωντανή μέχρι σήμερα. Ο μεγάλος κολομβιανός συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες μας δίνει μια μυθιστορηματική περιγραφή των τελευταίων ημερών της ζωής του στο βιβλίο του «Ο στρατηγός μες στο λαβύρινθό του» (εκδόσεις Λιβάνη).

Ο σπουδαίος έλληνας σουρεαλιστής ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος έγραψε ένα συγκλονιστικό ποίημα, το οποίο τιτλοφορεί "Μπολιβάρ: Ένα ελληνικό ποίημα"

ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΩΣ:

ΦΑΣΜΑ ΘΗΣΕΩΣ ΕΝ ΟΠΛΟΙΣ ΚΑΘΟΡΑΝ, ΠΡΟ ΑΥΤΩΝ ΕΠΙ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ ΦΕΡΟΜΕΝΟΝ
Le cuer d'un home vaut tout l'or d'un pais

Για τους μεγάλους, για τους ελεύθερους, για τους γενναίους, τους δυνατούς,
Αρμόζουν τα λόγια τα μεγάλα, τα ελεύθερα, τα γενναία, τα δυνατά,
Γι' αυτούς η απόλυτη υποταγή κάθε στοιχείου, η σιγή, γι' αυτούς τα δάκρυα,
γι' αυτούς οι φάροι, κι' οι κλάδοι ελιάς, και τα φανάρια
Όπου χοροπηδούνε με το λίκνισμα των καραβιών και γράφουνε
στους σκοτεινούς ορίζοντες των λιμανιών,
Γι' αυτούς είναι τ' άδεια βαρέλια που σωριαστήκανε στο
πιο στενό, πάλι του λιμανιού, σοκάκι,
Γι' αυτούς οι κουλούρες τ' άσπρα σκοινιά, κι οι αλυσίδες, οι άγκυρες,
τ' άλλα μανόμετρα,
Μέσα στην εκνευριστικιάν οσμήν του πετρελαίου,
Για ν' αρματώσουνε καράβι, ν' ανοιχτούν, να φύγουνε,
Όμοιοι με τραμ που ξεκινάει, άδειο κι' ολόφωτο μέσ' στη νυχτερινή γαλήνη των μπαχτσέδων,
Μ' ένα σκοπό του ταξιδιού: π ρ ο ς τ' ά σ τ ρ α.

(.....)

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - My (mostly uknown) Europe

2011-06-08T19:20:00.000+03:00

Nikos Deja Vu - My (mostly uknown) Europe
http://d3javu.slide.com

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - ΠΩΣ ΠΕΦΤΕΙ ΜΙΑ ΚΑΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ (ΜΕ ΛΟΓΙΑ ΑΠΛΑ)

2011-05-31T11:35:00.002+03:00

ΠΩΣ ΠΕΦΤΕΙ ΜΙΑ ΚΑΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΞΕΡΕΙ ΚΑΙ Ο ΑΝΕΨΙΟΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ 12 ΧΡΟΝΩΝ: ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

Α Π Ε Ρ Γ Ι Α

ΝΑ ΜΗ ΚΟΥΝΙΕΤΑΙ ΦΥΛΛΟ, ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΜΜΙΑ ΑΓΟΡΑΠΩΛΗΣΙΑ, ΚΑΜΜΙΑ ΣΥΝΑΛΛΑΓΗ, ΝΑ ΜΗ ΚΟΥΝΙΕΤΑΙ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΤΡΑΙΝΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ, ΚΛΕΙΣΤΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΤΙΠΟΤΕ.

Α Π Ε Ρ Γ Ι Α ☆ Γ Ε Ν Ι Κ Η

ΚΑΙ Ο ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΜΕ ΜΟΥΓΚΑ, ΔΕΝ ΦΩΝΑΖΕΙ, ΔΕΝ ΕΝΟΧΛΕΙ, ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ. ΑΠΛΑ ΚΑΘΕΤΑΙ, ΑΠΕΡΓΕΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ. ΚΡΑΤΑΕΙ ΚΑΙ ΚΑΝΑ ΠΑΝΟ ΙΣΑ ΙΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΠΑΕΙ Η ΜΟΝΟΤΟΝΙΑ.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΚΑΙ ΟΠΟΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΣΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 24ΩΡΑ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ (ΕΓΓΥΗΜΕΝΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ..ΦΟΥΣΚΕΣ)

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕNΗ ΛΥΣΗ - Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΛΥΣΗ

ΠΩΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΤΑΙ ΜΙΑ (ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ) ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ?

ΠΟΛΥ ΑΠΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΚΑΛΑ ΑΝ ΕΙΣΤΕ ΗΔΗ ΜΕΛΗ ΣΕ ΚΟΜΜΑΤΑ Η ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ, ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ, ΣΩΜΑΤΕΙΑ κλπ (ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΑ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΑ ΣΑΣ).

ΟΜΩΣ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΝ ΟΙ ΗΓΕΣΙΕΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΙΚΩΝ Η ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΠΟΥ ΑΝΗΚΕΤΕ ΔΙΑΦΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΑ ΟΠΩΣ:

ΘΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΟ 'ΜΑΓΑΖΙ'
ΘΑ ΦΑΛΗΡΙΣΟΥΜΕ
ΘΑ ΕΠΕΛΘΕΙ ΧΑΟΣ
ΘΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ Η ΧΩΡΑ
ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΧΑΜΟΣ ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΕΚΕΙΝΟΥΣ
ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΟΙ ΘΑ, ΘΑ, ΘΑ, bla bla bla

ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ: ΜΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ? ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΑΥΤΗ Η ΚΑΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ? ΤΙ ΑΛΛΟ ΕΜΕΙΝΕ, Η ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ?

ΤΩΡΑ ΑΝ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚIΝΔYΝΟΛΟΓΙΕΣ, ΤΟΤΕ ΖΗΤΗΣΤΕ ΟΠΩΣ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΙ Η ΒΑΣΗ (ΔΗΛΑΔΗ Ο ΛΑΟΣ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ Η ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ Η ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ Η ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ) ΑΝ ΘΕΛΕΙ Η ΟΧΙ ΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ, Η ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΕΙ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΑΝ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΤΕΤΟΙΕΣ ΕΚΤΑΚΤΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΧΡΟΝΟΒΟΡΟ.

ΕΠΙΣΗΣ ΕΞΕΤΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΝΑ ΑΝΗΚΕΤΕ ΣΤΟ ΛΑΘΟΣ ΚΟΜΜΑ Η ΣΤΗ ΛΑΘΟΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ, ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΚΑΙ ΠΡΑΞΑΤΕ ΑΝΑΛΟΓΩΣ.

ΑΝ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΤΕ ΚΑΠΟΙΟ ΚΟΜΜΑ Η ΚΑΠΟΙΑ ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ, ΑΛΛΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΤΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΑΣ "ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ" ΣΤΟ ΣΤΥΛ ΤΩΝ "ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ" ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΤΟ ΞΕΧΑΣΕΤΕ.

(ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΓΟΥΣΤΑΡΕΤΕ ΤΑ ΠΑΡΤΥ -ΦΥΣΙΚΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΟΠΟΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΑΣ- ΚΑΙ ΤΑ: "ΠΕΡΝΑΜΕ ΚΑΛΑ ΕΔΩ, ΠΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΠΙΡΕΣ, ΧΤΥΠΑΜΕ ΚΑΙ ΓΚΟΜΕΝΕΣ-ΓΚΟΜΕΝΟΥΣ" ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟ ΠΑΡΤΥ, ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΜΕΣΑ, ΞΑΝΑΡΧΙΖΕΤΕ ΤΟ 'ΚΛΑΜΑ' ΚΑΙ ΤΑ ΣΙΧΤΙΡΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ "ΚΑΚΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ")

ΓΙΑΤΙ?

ΓΙΑΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΝ ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΒΑΣΕΙΣ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΟΝΕΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ, ΤΕΛΙΚΑ.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ Η ΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΑ ΚΟΙΝΑ?
ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΤΩΡΑ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙ 22 ΧΡΟΝΙΑ ΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΜΕ ΝΥΧΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΔΟΝΤΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ Α-ΠΟΛΙΤΙΚ (ΑΠΟΛΙΤΙΣΤΟ ΔΗΛΑΔΗ)?
ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ?
ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΗΚΕΙ ΚΑΠΟΥ?
ΝΑ ΑΚΟΥΕΙ ΓΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΦΤYNEI?

ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙ ΑΥΤΟ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΜΠΟΡΕΙ ΠΛΕΟΝ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΑ. ΓΙΑΤΙ ΙΣΟΠΕΔΩΘΗΚΑΝ ΟΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ ΜΕ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ "ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΝΑΙ", ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΟΙ 'ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ' ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΤΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΛΗ ΕΩΣ ΚΑΙ ΚΑΜΜΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΣΗ, ΤΟ ΛΑΟ, ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΕ, ΟΥΤΕ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ...

Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΙΝΑ, ΤΙ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ..

ΚΑΙ ΑΝ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕΤΕ, ΔΕΝ ΛΥΠΑΜΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑΣ ΤΟΥΣ, ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΗΝ ΚΑΛΑΜΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΜΠΟ...
ΤΑ ΛΑΘΗ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ...

ΟΜΩΣ ΤΩΡΑ ΞΕΡΕΤΕ ΟΛΟΙ ΠΩΣ ΠΕΦΤΕΙ ΜΙΑ ΚΑΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ..
ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ, ΠΩΣ ΠΕΦΤΕΙ ΜΙΑ ΚΑΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΑΙ...

Mark Lex Eros
http://3ros.multiply.com

ΥΓ: ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΠΕΡΓΙΩΝ ΜΕ ΠΤΩΣΕΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΤΩΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΜΠΟΛΛΑ.
ΑΝΑΦΕΡΩ ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΑ, ΤΑ ΚΡΙΣΙΜΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΕΡΑ:

Η Εξέγερση του 1820 στη Σκωτία
Η Ρωσική Επανάσταση του 1905
Η Γενική Απεργία στο Μπρίσμπειν του 1912
Η Γενική Απεργία στην Γουίνιπεγκ του 1919
Η Γενική Απεργία του Σιάτλ του 1919
Η Βρετανική Γενική Απεργία του 1926
Η Γενική Απεργία στον Σαν Φρανσίσκο του 1934
Η Γενική Απεργία του Τολέδο του 1934
Η Γαλλική Γενική Απεργία του Μάη του 1968
Η Γενική Απεργία της Ουρουγουάης του 1973
Η Γενική Απεργία στην Βόρεια Ιρλανδία του Μάη του 1974
Η Ισπανική Γενική Απεργία του 1988
Η Ιταλική Γενική Απεργία του 2002
Η Πορτοκαλί Επανάσταση της Ουκρανίας του 2004

Για την αντιγραφή,
Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Μερικές μου σκέψεις και κρίσεις για τό σήμερα (επέτειο άλωσης της Κωνσταντινούπολης αλλά και μάχης της Κρήτης)

2011-05-29T02:35:00.003+03:00

Μερικές σκέψεις και κρίσεις γιά τό σήμερα
επέτειο της άλωσης της Κωνσταντινούπολης,
αλλά και της μάχης της Κρήτης:

Eπειδή μελετούμε ιστορία γιά νά γίνουμε καλύτεροι, όπως είπε καί ο Πολύβιος, αλλά καί επειδή είμαι απογοητευμένος καί αηδιασμένος από τή σήψη καί τή διαφθορά τού συστήματος της σύγχρονης Ελλάδος θεωρώ χρέος μου νά γράψω μερικά σχόλια γιά τό σήμερα.

Σήμερα λοιπόν στήν πατρίδα μας, μαζί μέ τήν σαπίλα καί τήν διαφθορά, βασιλεύει η υποκρισία καί η αλλαζονεία, χαρακτηριστικά πού συναντά κανείς στούς ταγούς αυτού του κράτους καί στούς λακέδες τους: τούς μεγαλοδημοσιογράφους, τούς μεγαλοσυνδικαλιστές καί άλλα τρωκτικά πού ζούν από τά χρήματα πού έπρεπε νά παίρνει ο μικροσυνταξιούχος, ο υπάλληλος, ο άνεργος, ο εργάτης καί η πολύτεκνη μητέρα.

Είμαι απογοητευμένος από ένα σύστημα πού από τή μία πλουτίζει τούς πλουσίους καί από τήν άλλη φτωχαίνει τούς φτωχούς, πού πού από τή μία προβάλλει τούς τιποτένιους τού τηλεοπτικού θεάματος καί καί από τήν άλλη συνθλίβει τούς έντιμους καί τούς ευσυνείδητους εργαζομένους, από ένα σύστημα πού από τή μία διογκώνει τά ελλείματα του κράτους καί από τήν άλλη φουσκώνει τίς τσέπες των διαχειριστών αυτού του κράτους.

Σήμερα γιά νά μήν κλονιστεί αυτό τό σύστημα καί νά μήν χάσουν τήν βολή τους καί τόν πλούτο τους οι καλοβολεμένοι δισεκατομμυριούχοι πολιτικοί μας, οι μεγαλοεκδότες μας, οι βιομήχανοι μας, καί οι μεγαλοδημοσιογράφοι μας αλλά καί γιά νά μπορέσουν νά κτίσουν τήν βιλίτσα τους στήν Εκάλη οι φακελλάκηδες δημοσίοι υπαλλήλοι, οι μεγαλοεργολάβοι των δημοσίων έργων, οι προμηθευτές του Δημοσίου καί οι μεγαλοσυνδικαλιστές μας, προσπαθούν νά εξαλείψουν τήν σκέψη καί τήν κρίση από τόν μέσο Έλληνα γιά νά τόν εξαθλιώσουν ακόμα περισσότερο, κλείνοντας καί άλλα εργοστάσια καί άλλες βιοτεχνίες, βουλιάζοντας τό μικροεμπόριο, καταστρέφοντας τήν γεωργία καί τήν παραγωγή αυτού του τόπου.

Στήν Ελλάδα του σήμερα υπάρχουν δύο μέτρα καί δύο σταθμά:

Από τήν μία εφημερίδες καί ΜΜΕ δείχνουν νά κατηγορούν τούς Αμερικάνους καί από τήν άλλη υπηρετούν πιστά τά πειθήνια όργανα των Αμερικάνων πού είναι οι ηγέτες μας και οι υπουργοί μας, μέ αποκορύφωμα τό σχέδιο Αννάν πού τό υποστήριζαν όλες οι ψευτοδημοκρατικές εφημερίδες καί τό οποίο παρέδιδε στήν αγκαλιά των Τούρκων καί των Αγγλοαμερικάνων τήν Κύπρο. Τηλεόραση καί ραδιόφωνο έχουν κατακλυστεί από αυτούς πού προσπαθούν μέ ήπιο τρόπο νά μάς θέσουν κάτω από τήν εξουσία της υπερδύναμης, των πολυεθνικών ή μέ άλλα λόγια της νεοφασιστικής τάξης πραγμάτων.

Από τήν μία οργανώσεις, κράτος καί "προοδευτικά" ή προδοδευτικά κόμματα κόπτονται γιά τούς αδυνάτους καί τίς ξένες μειονότητες στην Ελλάδα καί από τήν άλλη ποτέ δέν ενδιαφέρθηκαν γιά τήν μειονότητα μας στήν Πόλη πού εξοντώθηκε, γιά τούς σκοτωμένους Κυπρίους του '74, γιά τούς αγνοούμενους ή γιά τους Κύπριους πρόσφυγες.

Ιδιαίτερα οι ψευτοαριστεροί ουδέποτε διαμαρτυρήθηκαν στό φασιστικό κράτος της Τουρκίας γιά τούς χιλιάδες πραγματικούς αριστερούς πού τρελλαίνονται στά λευκά κελλιά ή γιά τήν Ποντιακή (και άλλες) μειονότητα πού τρομοκρατείται καί φυλακίζεται, αλλά τείνουν χείρα φιλίας σέ αυτό τό κράτος.

Ενώ οι ευαίσθητοι προοδευτικοί (οι οποίοι στήν ουσία ενδιαφέρονται μόνο γιά τήν πρόοδο της τσέπης τους) δυσφορούν όταν δέν γίνεται τό τζαμί στήν Αθήνα ή όταν γίνονται σκίτσα μέ τόν Μωάμεθ ή όταν προσβάλλονται οι μουσουλμάνοι της Θράκης (ας θυμηθούμε τό τζαμί στήν Κομοτηνή) καί απαιτούν νά γίνονται σεβαστές οι θρησκευτικές πεποιθήσεις των λαών, οι ίδιοι ευαίσθητοι προοδευτικοί πολεμούν μέ όλη τους τήν δύναμη τήν δική μας Εκκλησία, γράφουν βιβλία πού χλευάζουν τήν πίστη μας, αδιαφορούν γιά τήν καταστροφή καί βεβήλωση εκκλησιών στήν Πόλη καί στήν Β. Κύπρο, αδιαφορούν όταν καταστρέφονται από τά θεμέλια τά ορθόδοξα μοναστήρια στό Κόσσοβο ή όταν γίνονται καλλιστεία και παζάρια μέσα στήν Αγία Σοφία.

Οταν ξεσηκώνονται οι ορθόδοξοι τούς λένε οπισθοδρομικούς καί μεσαιωνικούς, όταν ξεσηκώνονται οι μουσουλμάνοι, τότε λένε ότι πρέπει νά σεβόμαστε τά ιερά καί τά όσια των λαών. Πάλι δύο μέτρα καί δύο σταθμά.

Ας έρθουμε καί στήν Τουρκία. Η κατάσταση είναι κωμική. Τό σύστημα έστρωσε δουλικά τό χαλί στήν Τουρκία, μέ εντολή των Αμερικάνων, γιά νά μπεί τό κράτος αυτό στήν Ευρώπη, χωρίς μισό αντάλλαγμα. Τό σύστημα συνεργάζεται καί κάνει τό φίλο μέ ποιόν; Μέ τόν κατακτητή μας. Καί όσοι δέν κάνουν τόν φίλο κατηγορούνται από τούς δημοσιογράφους ως ακροδεξιοί.

Γιατί οι συνεργάτες μέ τόν Γερμανό κατακτητή ήταν φασίστες καί κατακριτέοι ενω οι συνεργάστες μέ τόν Τούρκο κατακτητή είναι δημοκράτες καί άξιοι επαίνου;

Θά πεί κανείς ότι τώρα μέ τούς Γερμανούς είμαστε φίλοι καί πρέπει νά γίνουμε καί μέ τούς Τούρκους. Μά γίναμε φίλοι όταν ξεκουμπίστηκαν οι κατακτητές καί πήγαν από εκεί πού ήρθαν.

Μέ τούς Τούρκους κατακτητές τουναντίον καί δέν έφυγαν από εκείνα πού κατέκτησαν καί προσδοκούν καί άλλα. Οι φίλοι των Τούρκων δέν δικαιώνουν τήν πολιτική της εισβολής καί των επεκτατικών πολέμων;

Είναι δημοκρατικό τό νά ξεχνάς μία εισβολή ύστερα από κάποια χρόνια καί νά κάνεις τόν φίλο μέ αυτόν πού άρπαξε εδάφη, έκανε γενοκτονία, παιδωμάζωμα καί κατέστρεψε πολιτισμούς;

Δηλαδή οι 'προοδευτικοί' μας λένε ότι αν ο Χίτλερ νικούσε, εποίκιζε τήν Κρήτη γιά παράδειγμα, θά έπρεπε τώρα νά ζούμε αρμονικά μέ τά παιδιά των εποίκων, γιατί αλλοιώς θά είμαστε ρατσιστές καί φασίστες. Αν ο Χίτλερ νικούσε δέν θά ασχολούμαστε μέ τά 1500 θύματα των Καλαβρύτων όπως δέν τό κάνουμε γιά τους 1619 αγνοούμενους της Κύπρου. Δηλαδή η πολιτική του Χίτλερ δικαιώνεται μέ τό πέρασμα του χρόνου;

Τί δημοκρατία είναι αυτή;

Εφριξα όταν άκουσα σέ ραδιοφωνικό σταθμό, κάποιο δημοσιογράφο, γλύφτη του συστήματος, νά κατηγορεί ως ακροδεξιούς όσους αποκαλούνε τήν Κωνσταντινούπολη, Βασιλεύουσα. Δηλαδή είναι δημοκρατικό νά τήν αποκαλούμε Ιστανμπούλ; Δηλαδή ο Παλαιολόγος ήταν ο 'ακροδεξιός' καί ο Μωάμεθ ο κατακτητής ο 'αριστερός' και ο δημοκράτης;

Αλλες αντιθέσεις έχουν νά κάνουνε μέ τίς δικές μάς διαμάχες καί μέ τίς ταμπέλες του 'Δεξιού' καί του 'Αριστερού' πού μας κολλήσανε κάποτε καί τίς οποίες οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι επειδή θέλουν χωρισμένο τόν ελληνικό λαό, συνεχίζουν νά συντηρούν.

Πρέπει νά είμαστε χωρισμένοι σέ δύο στρατόπεδα ώστε νά μην προκόψουμε καί για νά μήν υπαρξει αξιοκρατία σέ αυτή τή χώρα. Οι δεξιοί πρέπει νά διορίζουν δεξιούς καί οι αριστεροί αριστερούς, ώστε οι άξιοι καί οι ικανοί νά μένουν στό περιθώριο.

Αυτή τήν κατάσταση τήν υπέθαλπταν καί υποθάλπτουν κόμματα πού βρίσκονται είκοσι χρόνια+ στήν εξουσία καί χρεοκώπησαν τό Ελληνικό κράτος.

Εδώ πάλι χρησιμοποιούνται δύο μέτρα καί σταθμά όπου θυμόμαστε μόνο τά εγκλήματα της 'δεξιάς' τήν περίοδο 1946 μέχρι 1974, αλλά λησμονούμε τά εγκλήματα καί τίς σφαγές πού έγιναν τήν περίδο 1942-1949, από τούς 'αριστερούς' αντάρτες...

Γιατί είναι γιορτή Δημοκρατίας αυτή πού γίνεται στή Μακρόνησσο καί γιορτή μίσους αυτή του Γράμμου, πού μας έσωσε από τήν δικτατορία του "προλεταριάτου" είναι καί αυτό άξιο απορίας...

Αυτοί οι παραλογισμοί συμβαίνουν μόνο στήν χώρα μας καί όχι σέ άλλος ευρωπαϊκές χώρες όπου καταδικάζονται καί οι δύο μεγάλοι σφαγείς του εικοστού αιώνα (Χίτλερ, Στάλιν και άλλοι).

Μία άλλη αντίθεση είναι η σχετική μέ τούς 'ακροαριστερούς' τρομοκράτες πού σκορπούσαν τόν θάνατο γιά 30 χρόνια καί τούς ομοϊδεάτες τους πού καίνε τόν πανεπιστημιακό χώρο καί καταστρέφουν τά μαγαζιά καί τά αυτοκίνητα πολιτών.

Αυτούς τά ΜΜΕ καί διάφοροι 'προδοδευτικοί' δέν τούς έχουν αποκαλέσει ποτέ ακροαριστερούς, δημοσίευαν τίς ποτισμένες μέ αίμα προκυρήξεις τους, καί έδειχναν νά τούς συμπαθούν κιόλας... Αν κάποια αντίθετη ομάδα κάνει αντίστοιχες ενέργειες, τότε όλοι τούς δείχουν μέ τό δάκτυλο καί τούς αποκαλούν μέ πάθος "ακροδεξιούς".

Ενας άλλος σφαγέας πού δέν τολμά νά καταδικαστεί από τό ελληνικό κράτος καί τούς προδοδευτικούς είναι ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ο εμπνευστής του Χίτλερ.Είναι γνωστό ότι ο Χίτλερ όταν τον ρώτησαν γιά τήν κρίση της ιστορίας σχετικά μέ τήν εξόντωση των Εβραίων, είχε πεί : "Ποιός θυμάται τούς Αρμενίους;"

Ετσι τό κράτος μας μέ τους λακέδες του υπακούοντας τυφλά στό Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εβραίων τιμά τό ολοκαύτωμα των Εβραίων καί αρνείται νά τιμήσει τήν μνήμη των σφαγμένων Μικρασιατών από τόν Κεμάλ.

Μάλιστα ο 'πρίγκηπας' πολιτικός μας έχει καταθέσει καί στεφάνι στο μαυσωλείο του σφαγέα των Ελλήνων, στήν Αγκυρα.Όποιος αρνείται τό ολοκαύτωμα των Εβραίων είναι ρατσιστής, όποιος αρνείται τό ολοκαύτωμα των Ελλήνων σημαίνει ότι "είναι προδευτικός κοιτάζει μπροστά καί έχει ξεφύγει από τίς αγκυλώσεις του παρελθόντος".

Πάλι δύο μέτρα καί δύο σταθμά...

Κλείνοντας θέλω νά ελπίζω ότι τά νέα παιδιά δέν θά υποκύψουν στά πρότυπα πού προβάλει η τηλεόραση και ο τύπος. Πρότυπα πού έχουν νά κάνουν μέ τόν εύκολο πλουτισμό, μέ τήν εμπορία του σώματος, μέ τήν προστυχιά, μέ τήν καλοπέραση καί τό γλέντι, μέ τήν ευτέλεια, μέ τήν φιγούρα αλλά θά προστρέξουν στά πρότυπα πού μάς δίδαξε ο Ομηρος όπως η αγάπη γιά τήν οικογένεια καί τήν πατρίδα, στά πρότυπα πού μας δίδαξε ο Σωκράτης, όπως η ηθική καί η πίστη στούς νόμους, στά πρότυπα του Ρωμανού καί του Παλαιολόγου, όπως η αυτοθυσία γιά τήν σωτηρία της πατρίδας, στά πρότυπα των προγόνων μας και των πατέρων της Ελληνορθόδοξης εκκλησίας μας, όπως η αγάπη στόν φτωχό καί στόν πλησίον μας, στα πρότυπα των επαναστατών του '21, όπως είναι η ελευθερία, γιατί σέ αυτά στηρίζεται η πραγματική Δημοκρατία...

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

27 Μαΐου 1963: Αφήνει την τελευταία του πνοή ο βουλευτής, αγωνιστής της Δημοκρατίας, ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ ΕΛΛΗΝΑΣ, ο Γρηγόρης Λαμπράκης..

2011-05-27T12:23:00.000+03:00

Γρηγόρης Λαμπράκης
1912 – 1963

Γιατρός, αθλητής, πολιτικός, μα πάνω απ' όλα αγωνιστής της Δημοκρατίας και της Ειρήνης. Γεννήθηκε στην Κερασίτσα Αρκαδίας στις 3 Απριλίου 1912. Μετά το τέλος των εγκύκλιων σπουδών του μετέβη στην Αθήνα και εισήλθε στην Ιατρική. Από τα εφηβικά του χρόνια ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και αναδείχθηκε δέκα φορές βαλκανιονίκης στο άλμα εις μήκος, ενώ επί 23 χρόνια (1936-1959) κατείχε το πανελλήνιο ρεκόρ του αγωνίσματος.

Έλαβε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση, κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής. Το 1943 ίδρυσε την «Ένωση των Ελλήνων Αθλητών» και διοργάνωσε αγώνες, από τα έσοδα των οποίων τροφοδοτούσε τα λαϊκά συσσίτια. Μετά την απελευθέρωση ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ιατρική και το 1950 αναγορεύθηκε υφηγητής στην έδρα της Μαιευτικής και Γυναικολογίας.

Στις εκλογές «της βίας και της νοθείας», όπως έμεινε στην ιστορία η εκλογική διαδικασία της 29ης Οκτωβρίου 1961, πολιτεύθηκε με το ΠΑΜΕ (Πανδημοκρατικό Αγροτικό Μέτωπο Ελλάδος), έναν συνασπισμό αριστερών δυνάμεων με επικεφαλής την ΕΔΑ και εξελέγη βουλευτής Πειραιά. Τον ίδιο χρόνο δραστηριοποιήθηκε στο ειρηνιστικό κίνημα και με δική του πρωτοβουλία ιδρύθηκε η «Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη» (ΕΕΔΥΕ).

Στις 21 Απριλίου 1963 η ΕΕΔΥΕ διοργάνωσε Πορεία Ειρήνης από τον Μαραθώνα στην Αθήνα. Η αστυνομία απαγόρευσε την πορεία και συνέλαβε πολλούς από τους διαδηλωτές, μεταξύ των οποίων και τον Μίκη Θεοδωράκη. Ο Λαμπράκης προστατευόμενος από τη βουλευτική του ασυλία, πραγματοποίησε μόνος την πορεία, κρατώντας ένα μικρό πανό με το σύμβολο της ειρήνης. Αμέσως μετά συνελήφθη από την αστυνομία.

Στις 22 Μαΐου 1963 ο Γρηγόρης Λαμπράκης παρέστη και μίλησε για την ειρήνη στη Θεσσαλονίκη. Μετά το τέλος της εκδήλωσης δέχθηκε δολοφονική επίθεση σε κεντρικό δρόμο της πόλης από τρίκυκλο, στο οποίο επέβαιναν οι ακροδεξιοί Σπύρος Γκοτζαμάνης και Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης. Τραυματίστηκε σοβαρά και πέθανε στις 27 Μαΐου 1963, σε ηλικία 51 ετών. Ο θάνατός του προκάλεσε αγανάκτηση στην κοινή γνώμη, οξύτατη πολιτική κρίση, αλλά και διεθνή κατακραυγή.

Την επομένη ένα πλήθος 500.000 ανθρώπων συγκεντρώ- θηκε στο Α' Νεκροταφείο για το «Ύστατο Χαίρε». Γρήγορα, η συγκέντρωση μετατράπηκε σε διαδήλωση καταδίκης της δεξιάς κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Παλατιού.

Φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας Λαμπράκη ήταν ο Σπύρος Γκοτζαμάνης και ο Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης, αλλά η δικαστική έρευνα που διεξήγαγαν ο εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας και ο νεαρός ανακριτής Χρήστος Σαρτζετάκης έφεραν στο φως σχέσεις των αρχών με ένα ακροδεξιό παρακράτος. Ο ανακριτής Σαρτζετάκης απήγγειλε, μάλιστα, κατηγορίες και εναντίον ανώτατων αξιωματικών της Χωροφυλακής. Οι φυσικοί αυτουργοί καταδικάσθηκαν τον Δεκέμβριο του 1966 σε πολυετή φυλάκιση και απελευθερώθηκαν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.

Η δολοφονία Λαμπράκη επιτάχυνε τις πολιτικές εξελίξεις. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, αφού διερωτήθηκε «Ποιος κυβερνάει αυτό τον τόπο;» εγκατέλειψε την πρωθυπουργία και την πολιτική τον Ιούνιο του 1963 και αποσύρθηκε στο Παρίσι. Χιλιάδες νέοι ίδρυσαν τον πολιτικό οργανισμό «Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη», που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο προοδευτικό κίνημα της δεκαετίας του '60. Πρώτος γραμματέας της οργάνωσης ανέλαβε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Η ζωή και ο θάνατος του Γρηγόρη Λαμπράκη ενέπνευσε τον συγγραφέα Βασίλη Βασιλικό στο περίφημο πολιτικό του μυθιστόρημα με τον τίτλο «Ζ» (Εκδόσεις Λιβάνη). Το 1969 μεταφέρεται με μεγάλη επιτυχία στη μεγάλη οθόνη από τον σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά, με πρωταγωνιστές τον Υβ Μοντάν, τον Ζαν Λουί Τρεντινιάν και την Ειρήνη Παπά.

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης με την προσωπικότητα και τη δράση του παραμένει και σήμερα ένα σύμβολο της Δημοκρατίας και του αγωνιζόμενου ανθρώπου κατά της πολιτικής καταπίεσης...

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - France is not just Paris

2011-05-26T02:08:00.000+03:00

France is not just Paris

Tancarville Bridge

Étretat

Mont Saint-Michel

Île de Sein

La Trinité-sur-Mer

Fort-la-Latte

Saint-Nazaire Bridge

Les Sables-d'Olonne

Angles-sur-l'Anglin

Collioure

Millau Viaduct

Pont du Gard

Calanque de Morgiou

Mont Blanc

Mer de Glace (Sea of Ice)

Basse-Ham

Saint-Malo

Avignon

Pic du Midi de Bigorre

Chamarande

Saint-Tropez

Biarritz

The Great Dune of Pyla

Saint-Flour

Bergues

Lassay-les-Châteaux

Chambord

Château de Chenonceau

Îles des Embiez

Porto-Vecchio

Paris

Paris by night

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - Extraordinary cars (1930-1940)

2011-05-26T01:30:00.000+03:00

Extraordinary cars (1930-1940)

Alfa Romeo 8C 2900 B Corto Touring Berlinetta

In line 8 cylinders 2,9 liters engine
Only 20 cars were built between 1937 abd 1939.
The model shown won the 2008 “Concours d'Elegance”
at Pebble Beach.

Bucciali TAV 8-32 Saoutchik 'Fleche d'Or' Berline

V12 engine of 4,9 liters.
Built in 1931. One of the first front wheel drive.

Bugatti Tipo 57C Van Vooren Cabriolet

Inline 8 cylinder engine 3,3 liters Unique car, built in1939.
Wedding gift to Xá from Persia from the government of France

Daimler Double-Six 50 Corsica Drophead Coupé

7,2 liters V12 engine. Unique car, built in 1931.

Delahaye 145 Chapron Coupe

4,5 liters V12 engine. 5 units were built between 1938 et 1946.

Mercedes-Benz 710 SSK Trossi Roadster

In line 7.1 liter 6 cylinder engine. unique, built in 1931.
Won the “concours d’élégance” of Villa d'Este en 2007.

Napier-Railton Special

24 liters 12 cylinder aircraft engine. Power estimated at 600 HP.
One built in 1933. Set 47 world speed records.

Rolls-Royce Phantom I Jonckheere Coupé

7,7 liters 6 cylinder in line .
One built in Belgium in the 30s.
Bought at auction by a Japanese for 1,5 million US $ .

Voisin C20 'Mylord' Demi-Berline

4.9 liter V12 engine. One built in 1931.

Talbot-Lago T150 C Figoni et Falaschi 'Goutte d'Eau'
4 liter 6 cylinder in line engine.
Only 16 units built. Valued at 3 millions US$.

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu & Family - 30 years in the Hellenic Army

2011-05-25T23:21:00.001+03:00

Nikos and Family
30 years in the Hellenic Army

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - 25 Μαίου 1973 - Η 'Ανταρσία' του Αντιτορπιλικού 'ΒΕΛΟΣ' - ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

2011-05-25T13:11:00.001+03:00

Η 'Ανταρσία' του Αντιτορπιλικού 'ΒΕΛΟΣ'
ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

Η ΄ανταρσία΄ του Α/Τ ΒΕΛΟΣ αποτελεί τμήμα και μάλιστα το δυναμικό μέρος του αποκαλούμενου ΄ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ ΜΑΗΣ 1973΄. Αυτή η ΄ανταρσία΄ του πληρώματος υπό τον Κυβερνήτη αντιπλοίαρχο Ν.Παππά, κατέρριψε από τις ανακοινώσεις του Απριλιανού καθεστώτος την έκφραση ΄οπερετικό΄. Έτσι είχαν αποκαλέσει το σχεδιαζόμενο κίνημα τις πρώτες ώρες των συλλήψεων των στελεχών, που θα απέπλεαν στις 23 Μαίου με το μεγαλύτερο μέρος του στόλου ενάντια της δικτατορίας. Το εγχείρημα του Παππά και όσοι τον ακολούθησαν (όλοι άγαμοι, χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις, νεαρής ηλικίας και μόνιμοι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί) είχε τα εξής αποτελέσματα:

1. να ακουστούν οι συλλήψεις και οι βασανισμοί των συναδέλφων τους,

2. να καταδειχτεί πως, τη δικτατορία δεν στηρίζουν όλοι στις Ένοπλες Δυνάμεις,

3. να προβληματιστούν όλοι, για την ενότητα του ΝΑΤΟ,

4. να συντηρηθεί το αντιδικτατορικό κλίμα και οι ελπίδες του ελληνικού λαού

Διαφαίνεται πως ο στόχος να εμφανισθούν ως ενδιαφερόμενοι για την ενότητα του ΝΑΤΟ απασχόλησε την ομάδα, όπως και η απόφασή τους να δρουν ως ομάδα ιδεολογικά συμπαγής. Έτσι εξηγείται και η υπογραφή από όλους ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟΥ ΤΙΜΗΣ με το οποίο διακηρύσσουν πως μένουν μεν πιστοί στη Βασιλευομένη Δημοκρατία, αλλά θα σεβαστούν «…πάσαν τυχόν μεταβολήν, την οποία θα αποφασίσει ο ελληνικός λαός, ως κυρίαρχος κριτής των τυχών της χώρας….».

Το χρονικό του Α/Τ ΒΕΛΟΣ τις ημέρες εκείνες είναι το εξής:

Στις 18 Μαΐου 1973 αποπλέει από το ναύσταθμο Σαλαμίνας για την εξαμηνιαία άσκηση του ΝΑΤΟ «DETERRENT FORCE» υπό Τούρκο Διοικητή. Δύο ημέρες νωρίτερα ο ύπαρχος του πλοίου Δημητριάδης, είχε μετατεθεί παραδίδοντας καθήκοντα στον Ε. Ξενάκη (και οι δύο μυημένοι από τον Παππά, ενώ ο Δημητριάδης περιλαμβάνεται στους συλληφθέντες).

Στις 21 καταπλέει με τα υπόλοιπα πλοία της άσκησης στο Ηράκλειο. Εκεί μεσολαβούν τηλεφωνήματα στον Παππά από την Αθήνα, από τους συναδέλφους του της οργάνωσης αλλά και από τον Π. Κούβαρη και Νικολόπουλο, αξιωματικούς του καθεστώτος που διερευνούν, ιδιαίτερα ο δεύτερος τις προθέσεις του. Επισημαίνεται πως κατά τον γράφοντα η οργάνωση για κίνημα στο Πολεμικό Ναυτικό ήταν γνωστή στις υπηρεσίες ασφάλειας της χούντας μερικούς μήνες νωρίτερα. Έχει διαπιστωθεί χωρίς αμφισβήτηση πως τριπλάσιος και πλέον αριθμός των συλληφθέντων γνώριζε για την σχεδίαση κινήματος. Μάλιστα από στελέχη του Ναυτικού που είχαν σχέση με αξιωματικούς του στρατού που υπηρετούσαν στην ΚΥΠ, είχε ειδοποιηθεί συνάδελφός τους της οργάνωσης από πολύ νωρίς.

Την επόμενη τα πλοία ξεκινούν για την άσκηση και το ίδιο βράδυ αργά, εν πλω, ο Παππάς πληροφορείται από τον Χρήστο Λυμπέρη, τον κυβερνήτη του Α/Τ ΠΑΝΘΗΡ, τα της ματαίωσης του εγχειρήματος. Στις 23 και 24 Μαίου στο ΒΕΛΟΣ μαθαίνουν για τις συλλήψεις. Την ίδια ημέρα ο Παππάς, έχοντας καταλήξει σε απόφασή του να στραφεί κατά της χούντας χρησιμοποιώντας το πλοίο του, την ανακοινώνει στο πλήρωμά του. Οι άντρες αυτοί πανηγυρίζουν, ελάχιστοι σιωπούν! Αποχωρούν της άσκησης, καταπλέουν στο Ιταλικό λιμάνι Φιουμιτσίνο, και τριάντα ένας ζητούν πολιτικό άσυλο. Η Ιταλία ξεσηκώνεται, ο κόσμος ολόκληρος το μαθαίνει σε ελάχιστο χρόνο.

Τις λεπτομέρειες της όλης κίνησης περιλαμβάνει ο πλωτάρχης Κ. Λεονάρδος σε μάλλον ήπιο πόρισμα προανάκρισης, που διενεργεί εν πλω μετά το Φιουμιτσίνο. Ο αρχιπλοίαρχος Δ.Αρβανίτης που υπηρετούσε στο ΝΑΤΟ σε αναφορά του περιγράφει τις εκδηλώσεις του πληρώματος και τι διημείφθη με τον Παππά, στην προσπάθειά του να τον μεταπείσει. Ο Αρβανίτης (όπως και ο Λεονάρδος) δεν κρύβουν τη διαπίστωση για το δεσμό που υπάρχει μεταξύ του Παππά και του πληρώματος. «…όταν ο Κυβερνήτης απεβιβάζετο, μεγάλος αριθμός του πληρώματος εδάκρυσεν…». Στο ημερολόγιο του πλοίου συναντάμε την εγγραφή «..17.30 επιβίβασις και παραλαβή καθηκόντων των κάτωθι: Κυβερνήτης αντ/πχος Χαρλαύτης- Ύπαρχος αντ/πχος Τραγέας και Αος Μηχανικός αντ/πχος Γκαμαλέτσος …». Η τελευταία κρίσιμη εγγραφή αναφέρει «…16.25 Αποχώρησις Κυβερνήτου, 6 αξιωματικών, 23 υπαξιωματικών και 1 ναύτου προτάκτου…»

Αυτό σημαίνει πως οι δύο κυβερνήτες δεν συναντήθηκαν ούτε στην κλίμακα. Η αποχώρηση του Παππά με την ομάδα του, η παραλαβή του Χαρλαύτη και ο απόπλους διαφέρουν μεταξύ τους λίγα λεπτά. Καταγράφεται επίσης πως ο πλοίαρχος Π.Βόσσος «…κυβερνήτης την 27-5-73 επέβη μετατεθείς εξ ΑΝ…». Συμπεραίνεται έτσι, πως ο Χαρλαύτης έμεινε ως Κυβερνήτης μόνον μία ημέρα μέχρι να φτάσει ο Βόσσος, που γνώριζε το ΒΕΛΟΣ όπου είχε υπηρετήσει ως Κυβερνήτης και παλιότερα.

Αποπλέει του Φιουμιτσίνο σε λίγο και συμμετέχει στην άσκηση DRIVING FORCE. Η συμμετοχή σε άσκηση, ενώ έχει σηκωθεί παγκόσμιος σάλος, δεν είναι παρά προσπάθεια της χούντας να δείξει πως ελέγχει την κατάσταση και η συνοχή του ΝΑΤΟ διατηρείται.

Τις επόμενες ημέρες τα μέσα ενημέρωσης παγκόσμια έστρεψαν την προσοχή όλων στην Ελλάδα. Οι συνεντεύξεις του Παππά και της ομάδας που τον ακολούθησε, αποκάλυψαν τα συμβαίνοντα στη χώρα μας. Η ιταλική κυβέρνηση παρά τις αρχικές επιφυλάξεις και υπό την πίεση της κοινής γνώμης είχε αποδεχθεί το αίτημά τους για πολιτικό άσυλο. Από εκεί άρχισε ένα οδοιπορικό που κράτησε μέχρι τον Ιούλιο του επόμενου χρόνου, όταν η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο έφερε τους ΄στασιαστές΄ εθελοντικά πίσω στην Ελλάδα και στην ενεργό υπηρεσία στο Ναυτικό.

Η ομάδα του ΒΕΛΟΣ με τον Παππά επικεφαλής, τους έξι νεαρούς σημαιοφόρους, τους είκοσι τρεις μόνιμους υπαξιωματικούς και τον πρότακτο ναύτη, κράτησαν τη συνοχή τους. Ο Παππάς, βοηθούμενος από τους σημαιοφόρους, συντόνιζε τις προσπάθειες για επιβίωση όλων και για εύρεση εργασίας στη συνέχεια. Η κύρια όμως προσπάθεια όλο αυτό το διάστημα ήταν οι ενέργειες κατά του απριλιανού καθεστώτος. Πλήθος δηλώσεων, συνεντεύξεων, επιστολών και τηλεγραφημάτων εμφανίζονταν στις εφημερίδες και ακούγονταν από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Έγιναν επαφές με Έλληνες και ξένους, που με τον τρόπο τους μάχονταν τη δικτατορία.

Από τις πρώτες δηλώσεις στο εξωτερικό είναι κείμενο για ευαισθητοποίηση των κύκλων του ΝΑΤΟ, που παράλληλα αποκλείει της κομμουνιστικής ιδεολογίας τα μέλη της ομάδας. Ένας από την ομάδα αυτή ο Αντιναύαρχος σήμερα ε.α. Κ.Γκορτζής ερμηνεύει εύστοχα το περιεχόμενο της δήλωσης ως “… δείγμα της πολιτικής οξυδέρκειας τόσο του Παππά όσο και των νεαρών συντρόφων του που –σωστά- εκτίμησαν ότι τόσο το Κίνημα του Ναυτικού, όσο και η κίνηση του ΒΕΛΟΣ θα έπρεπε να δείξουν προς τα έξω κυρίως –προς τους στηρίζοντες τη χούντα- ότι δεν ήταν κόντρα στα γεωστρατηγικά τους συμφέροντα, ότι οι αντιτιθέμενοι στη χούντα δεν αποτελούσαν κίνδυνο στα συμφέροντά τους. Παράλληλα, έτσι αποδυνάμωσαν κάθε επιχείρημα της χούντας για βασιλοκομμουνιστική ή άλλου είδους συνωμοσία των ολίγων και ανέδειξαν ως αντίθετο σ’ αυτή το σύνολο των Ε.Δ….΄

Το Α/Τ ΒΕΛΟΣ θα τελειώσει τα γυμνάσια και θα γυρίσει στη Σαλαμίνα, όπου θα γίνουν και οι τελευταίες μεταβολές στο επιτελείο του. Ο Βόσσος θα μείνει κυβερνήτης στο πλοίο για ένα μήνα, ήτοι μέχρι 26 Ιουνίου που θα παραλάβει ο Ρομποτής (ο λογοτέχνης με το ψευδώνυμο Τάσος Κόρφης, μετέπειτα αρχηγός στόλου), ενώ ο Λεονάρδος θα επιστρέψει την ίδια μέρα για το Επιτελείο Στόλου. Ο Ξενάκης επίσης θα παραδώσει καθήκοντα υπάρχου στον Πάτζαρη, και θα τοποθετηθεί σε υποβαθμισμένη θέση.

Το ίδιο καλοκαίρι στο Σαιντ Ραφαέλ καταφέρουν νέα ψυχρολουσία στο καθεστώς των Αθηνών, όταν οργανώνουν επιχείρηση κατάληψης των εκπαιδευτικών πολεμικών που μετέφεραν τους Ναυτικούς Δοκίμους σε ευρωπαϊκά λιμάνια όπως κάθε τέτοια εποχή. Καίτοι η επιχείρηση δεν ολοκληρώθηκε ο σάλος που ξεσηκώθηκε έδωσε νέα πνοή στους καταπιεζόμενους Έλληνες και αποτρέλανε τους χουντικούς.

Πίσω στην Ελλάδα έχει αρχίσει η ποινική δίωξη και παραπέμπονται όλοι οι “στασιαστές” για λιποταξία «.. ισχύοντος του ΜΔ/48 ψηφίσματος….», που δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ αφού μεσολάβησε η μεταπολίτευση.

Εν τω μεταξύ, οι υπηρεσίες του καθεστώτος (δηλαδή ο Αραπάκης) κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να δυσκολέψουν τη ζωή των αυτοεξόριστων. Τους στερούν τα δικαιώματα αποδημίας με ότι σημαίνει αυτό. Τους αφαιρούν την ιθαγένεια ενώ απαγορεύουν την είσοδο σε ναυτικές εγκαταστάσεις ως να επρόκειτο να γυρίσουν στην Ελλάδα διαρκούσης της δικτατορίας. Πρόσθετη πράξη, (που από οποιονδήποτε φορέα και αν γινόταν, θα χαρακτηριζόταν ως μικροπρεπής, αλλά δείχνει και εκδικητική διάθεση), υλοποιείται με έγγραφο που αναφέρει πως εφ’ όσον ο Παππάς είναι λιποτάκτης, δεν δικαιούται να παίρνει αντίγραφο φύλλου μητρώου.

Ο Σκεμπέας (ο ανακριτής του Κινήματος) προτείνει στο πόρισμά του, να γίνει τακτική ανάκριση μεταξύ των άλλων και κατά των (αξιωματικών και ενός υπαξιωματικού) Παππά, Ζησιμόπουλου, Γκορτζή, Ματαράγκα, Προκοπάκη, Στράτου, Χατζηπέρρου και Καλλίνου. Ο Ραφαηλάκης στην παραπεμπτική του διαταγή για το Κίνημα, και στο σκεπτικό για τους απόντες του ΒΕΛΟΥΣ, υιοθετεί την πρόταση του Σκεμπέα.

Η ποινική δίωξη δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, αλλά η πειθαρχική, που είχε ξεκινήσει παράλληλα, τελείωσε γρήγορα. Οι αξιωματικοί παραπέμπονται σε Πρωτοβάθμιο Ανακριτικό με το ερώτημα της απόταξης. Η πρόταση του Συμβουλίου είναι υπέρ της απόταξης, με το πάγιο αιτιολογικό «… διά βαρέα παραπτώματα περί την υπηρεσίαν και πειθαρχίαν και ενεργείας εθνικώς αναξιοπρεπείς, ως και τοιαύτας θιγούσας την Στρατιωτικήν τιμήν και διά λιποταξίαν εις το εξωτερικόν». Η απόταξη υλοποιείται άμεσα.

Οι υπαξιωματικοί παραπέμπονται επίσης σε πειθαρχικό συμβούλιο, και αποτάσσονται με το αιτιολογικό που ίσχυσε για τους αξιωματικούς.

Τον Παππά και τους υπόλοιπους απασχολεί στο εξωτερικό ο βιοπορισμός για τον οποίο και αναφέρεται ο Παππάς σε ενημερωτική επιστολή, που απευθύνει στον Καραμανλή. Η επιστολή συντάχθηκε στις 5 Ιουνίου 1974 και εκτός των άλλων, εκφράζεται έντονα για το ρόλο του Ν. Βενιζέλου, καίτοι ο τελευταίος ήταν από εκείνους που συνέδραμαν από την πρώτη στιγμή την ομάδα. Παρ’ ότι οι κατηγορίες στρέφονται κατά Βενιζέλου φαίνεται (και το επιβεβαιώνουν οι ίδιοι έκτοτε) πως τα στελέχη της εταιρίας του εκμεταλλεύτηκαν τους άνδρες του Α/Τ ΒΕΛΟΣ εν αγνοία του εφοπλιστή. Όλοι οι υπαξιωματικοί και αξιωματικοί που ΄στασίασαν΄ και σκόρπησαν στην Ευρώπη δυσκολεύτηκαν στο θέμα της εργασίας ενώ παράλληλα έτρεχαν στις εκδηλώσεις κατά του καθεστώτος των Αθηνών.

Στο ίδιο γράμμα προς τον Καραμανλή ο Παππάς αποκαλύπτει και την επιχείρηση μεταφοράς μιας τορπιλακάτου στη Λιβύη από τη Μάλτα. Έπλευσαν στη Λιβύη στις 18 Οκτωβρίου 1973 με κυβερνήτη τον Ν. Παππά, επιβάτη τον Κ. Μπαντουβά και πλήρωμα τους Ν. Ζησιμόπουλο, Γ. Γούτσο, Γ. Κιμιγκέλη και Δ. Ρουσσόπουλο, όλοι πλην Μπαντουβά μέλη της ομάδας του ΒΕΛΟΥΣ.

Ο Παππάς στέλνει λίγες ημέρες μετά την ΄ανταρσία΄ επιστολή και προς τον τότε βασιλιά, στη Ρώμη. Το ύφος (ανεξάρτητα από τα περί πειθαρχίας και σεβασμού που αναφέρει) είναι έντονο και επιθετικό. Για την εποχή, εκφράσεις προς το βασιλιά όπως «… έχει υποχρέωση…» και πιο κάτω «… τούτο αποτελεί αξίωση …» ήταν αδιανόητες και μάλιστα όταν προερχόντουσαν από αξιωματικό, έστω αν αποστολέας και παραλήπτης ήταν χωρίς αρμοδιότητες. Αυτό το κείμενο δεν είναι γραμμένο από ΄βασιλόφρονα΄. Μόνον κάτω από τέτοιες συνθήκες, θα έγραφε ένα στέλεχος των ΕΔ, έστω και ε.α. προς τον βασιλιά (αυτόν εν υπνώσει) με τέτοιον τρόπο. Ο Παππάς δεν ήταν περισσότερο βασιλόφρων από μεγάλο αριθμό αξιωματικών του ναυτικού, που μάλλον αδιαφορούσαν για το θεσμό, αλλά υπάκουαν στην ΄βασιλευομένη δημοκρατία΄. Στο γράμμα πιέζει να εμφανιστεί ο Κωνσταντίνος και να πάρει θέση. Ο τελευταίος ούτε απάντηση έστειλε, ούτε ενδιαφέρθηκε για τα στελέχη ενός πολεμικού πλοίου, που στράφηκαν κατά της χούντας και μάλιστα εγκαταλείποντας τις καριέρες τους από τέτοια ηλικία.

Ο Παππάς, ήταν από τα στελέχη της οργάνωσης στο Ναυτικό που συμμετείχε σε όλες τις διαδικασίες για το στήσιμο του μηχανισμού και τη σχεδίαση του Κινήματος. Ο άνθρωπος αυτός δεν σταματούσε μπροστά σε τίποτα. Είχε μυήσει ή ενημερώσει πλήθος αξιωματικών καθώς και τον τριτοετή σημαιοφόρο του το Ζησιμόπουλο. Ο άτυχος αυτός νέος είναι εκείνος που λίγο αργότερα, υπηρετώντας ως Δεύτερος Μηχανικός σε άλλο Αντιτορπιλικό, θα εισβάλλει (όπως και άλλοι) σε υπέρθερμο από έκρηξη καζανιού διαμέρισμα να σώσει τους εγκλωβισμένους. Ο ίδιος θα εκπνεύσει σε λίγο συγκλονίζοντας το Ναυτικό.

Το φαινόμενο Παππά δεν απαντάται συχνά στις ΕΔ, ώστε να λεχθεί πως είναι συνήθης τύπος στελέχους. Είναι μοναδικός και ειδικά στην επταετία 1967-1974 έρχονται στην επιφάνεια όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά, που τον ξεχωρίζουν. Αργότερα ως Α/ΓΕΝ το μόνο που μένει από την ισοπεδωτική υπηρεσία στη θέση αυτή, είναι η αντοχή του σε πιέσεις των αντιστασιακών και ΄αντιστασιακών΄.

Τα στελέχη του ΒΕΛΟΥΣ σπεύδουν στην Ελλάδα με την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο πρόθυμοι να πολεμήσουν κατά του εισβολέα. Αποκαθίστανται και οι περισσότεροι σταδιοδρομούν στο Πολεμικό Ναυτικό. Σήμερα κανείς από την ομάδα του ΒΕΛΟΣ δεν είναι εν ενεγρεία.

Όλες οι διώξεις κατά των ΄στασιαστών΄ του ΒΕΛΟΥΣ και των ΄Κινηματιών΄ εκτελούνται με υπογραφή Αραπάκη. Ο ίδιος ακριβώς ένα μήνα μετά στη μεταπολίτευση, θα τους στέλνει το επισκεπτήριό του ως Αρχηγός του ΓΕΝ, όπου θα σημειώνει «Θερμά συγχαρητήρια διά την δικαίαν επαναφοράν και προαγωγήν σας»!

Το Αντιτορπιλικό ΒΕΛΟΣ συντηρείται από το Ναυτικό ως Μνημείο Αντιδικτατορικής Αντίστασης των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, και κάθε χρόνο την επέτειο του Κινήματος του Ναυτικού, γιορτάζεται σ’ αυτό εκδήλωση για τις αντιδικτατορικές ενέργειες των στρατιωτικών στην επταετία 1967-1974.

Αν όμως αναζητήσει κανείς στα εκπαιδευτικά κείμενα των σχολείων μια παρουσίαση του Κινήματος και του Αντιτορπιλικού ΒΕΛΟΣ, μάλλον θα απογοητευθεί....

Nikos Deja Vu
http://n1kos.multiply.com

Nikos Deja Vu - Η Ποντιακή αντίσταση (όλα αυτά που ίσως δεν ξέρετε)

2011-05-19T13:07:00.000+03:00

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

Η ποντιακή αντίσταση
και όλα αυτά που ίσως δεν ξέρετε

Οι Έλληνες του Πόντου αρχίζουν να οργανώνουν ομάδες αυτοάμυνας των περιοχών τους. Χαρακτηριστικό των συνθηκών οργάνωσης των ένοπλων ομάδων των Ελλήνων είναι τα γεγονότα της Σαντάς. Στις 17 Δεκεμβρίου 1917, σε Γενική τους Συνέλευση οι Ελληνες αποφασίζουν την ίδρυση αντάρτικων ομάδων για να προστατευθούν από τις επιθέσεις που οργάνωναν κατά καιρούς τουρκικές συμμορίες.

Το σύνθημα που κυριάρχησε στη συνέλευση ήταν: «Ελευθερος Πόντος».
Μεγάλη συμμετοχή στις ένοπλες ομάδες έχουν και οι γυναίκες.
Η σημαντικότερη αντάρτικη ομάδα της περιόδου ως το 1918, έχει για αρχηγό την καπετάνισσα Πελαγία, η οποία αναλαμβάνει την διοίκηση μετά τον θάνατο του άντρα της στη μάχη.
Ένα τραγούδι των Ελλήνων της Πάφρας του Δυτικού Πόντου, που αναφέρεται στη συμμετοχή των γυναικών περιλαμβάνει τους εξής στίχους:
«...Από τις γυναίκες των Παφραλήδων πήραν τα όπλα οι μισές για να διώξουνε τους Τούρκους. Πέσαν όλες για τη πατρίδα..».

Σύντομα το κίνημα φουντώνει. Στην ακμή του αριθμεί σε περισσότερους από 22.000 ένοπλους.

Oπως μας πληροφορεί ένας οπλαρχηγός εκείνης της περιόδου, το ποντιακό αντάρτικο στην ακμή του ήταν μοιρασμένο σε 300 ομάδες (καπετανάτα) με ηρωικούς αρχικαπετάνιους. Ομως τουρκικές και άλλες πηγές μιλούν για 25 με 30.000 αντάρτες που έγιναν «ο φόβος και ο τρόμος των τούρκων».
Οι απόψεις ότι πρέπει να γίνει «Γενική Επανάσταση» των Ελλήνων σε συνδυασμό με την προέλαση των ρωσικών στρατευμάτων (Ρωσοτουρκικός πόλεμος) με στόχο την δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, αρχίζουν να διατυπώνονται δημόσια.
Οι αντάρτες προμηθεύονται τον οπλισμό τους από τις μάχες, το παράνομο δίκτυο που έχουν δημιουργήσει στις ελληνικές κοινότητες της Ρωσίας και την επίσημη προ-σοβιέτ χριστιανική ρωσική βοήθεια.
Αλλά ο αγώνας είναι εξαιρετικά δύσκολος και σκληρός και η αγριότητα των αντίποινων των τούρκικων στρατευμάτων είναι απίστευτη για τον άμαχο πληθυσμό.

Στις 13 Δεκεμβρίου 1916 ο Γερμανός πρεσβευτής Kuhlmann ενημερώνει τον αρχικαγκελάριο Holweg στο Βερολίνο:
«Οι πρόξενοι Σαμψούντας (Bergfeld) kαι Κερασούντας(Schede) αναφέρουν για μεγάλες μετατοπίσεις ελληνικών παραλιακών πληθυσμών (…)
Μέχρι τώρα εκτελέστηκαν 60.000 Ελληνες υπο του τουρκικού στρατού (...)
Εφαρμόζονται σκληρά αντίποινα (...)
Αιχμαλώτους δεν κρατούν οι τούρκοι) (...)
Αμεσα όσοι αιχμαλωτίζονται εκτελούνται (...)
Πέντε πόλεις πυρπολήθηκαν (...)»

Σε γράμμα που στέλνουν οι αντάρτες προς την ελληνική κυβέρνηση ζητώντας βοήθεια σε πολεμικό κυρίως υλικό, διαβάζουμε:
«Ενεργώντας κατόπιν εντολής των αρχηγών των αντάρτικων ομάδων της ιδιαιτέρας μας πατρίδας, που αγωνίζονται για την ελευθερία και ανεξαρτησία του Πόντου σε ανεξάρτητη Ελληνική Δημοκρατία, σας γνωρίζουμε τα ακόλουθα: Ως γνωστόν από πενταετίας ήδη επαναστάτησαν τα τέκνα του Πόντου και αγωνίζονται κατά του τουρκισμού με δικούς τους αρχηγούς…»

Τον Οκτώβριο του 1917 ιδρύεται στο Αικατερινοντάρ της νότιας Ρωσίας η «Κεντρική Εθνική Επιτροπή Ποντίων» με στόχο την απελευθέρωση του Πόντου.

Τον ίδιο μήνα συναντάται με τον Ελευθέριο Βενιζέλο ο Κ. Κωνσταντινίδης και τον ενημερώνει για τους στόχους του ποντιακού κινήματος. Απευθυνόμενος προς τους Ελληνες του Πόντου, ο Κ. Κωνσταντινίδης πρόεδρος της δυναμικότατης ποντιακής οργάνωσης της Μασσαλίας, διακηρύσσει: «Συμπολίτες, σε μας έτυχε να ζητήσουμε και να πετύχουμε την εθνική μας ανεξαρτησία. Ας ενωθούμε λοιπόν κάτω από το ιδεώδες της ελευθερίας…»

Το τελειωτικό χτύπημα στον Ελληνισμό απο τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ

Η ήττα της Τουρκίας από τις δυνάμεις της Αντάντ και το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου έφερε μια προσωρινή ανάπαυλα στο απάνθρωπο σχέδιο των Νεότουρκων.

Η νέα τουρκική κυβέρνηση υποχρεώνεται από τις νικήτριες δυνάμεις να δώσει άδειες επιστροφής στους λίγους εξόριστους που είχαν απομείνει.

Οι Πόντιοι πίστευσαν ότι το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου θα έφερνε και οριστικό τέρμα στα δεινά τους, αλλά διαψεύσθησαν.

Οι εκκλήσεις τους για να συμπεριληφθούν στο ελληνικό κράτος δεν εισακούστηκαν από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος θεωρούσε ότι ο Πόντος ήταν πολύ απομακρυσμένος από τις υπόλοιπες ελληνικές περιοχές με αποτέλεσμα να είναι αδύνατη η υπεράσπισή του από τις τουρκικές επιδρομές.

Σε αντάλλαγμα πρότεινε να προχωρήσουν οι Πόντιοι στη δημιουργία μιας ομοσπονδίας με τους Αρμένιους, και πράγματι ο αρχιεπίσκοπος Τραπεζούντας Χρύσανθος Φιλιππίδης και ο πρόεδρος των Αρμενίων Αλέξανδρος Χατισιάν υπέγραψαν τον Ιανουάριο του 1920 συμφωνία για τη δημιουργία Ποντοαρμενικού κράτους.

Ομως τον Νοέμβριο του 1920 ο αρμενικός στρατός ηττήθηκε στο Ερζερούμ από τις δυνάμεις του Κεμάλ με αποτέλεσμα να συνθηκολογήσουν οι Αρμένιοι και να μείνουν οι Πόντιοι μόνοι τους.

Το 1919 αρχίζει χειρότερος διωγμός κατά των Ελλήνων από το κεμαλικό καθεστώς, πολύ πιο άγριος κι απάνθρωπος από τους προηγούμενους. Εκείνος ο διωγμός υπήρξε η χαριστική βολή για τον ποντιακό ελληνισμό.

Στις 19 Μαΐου, με την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα (με Γερμανούς συμβούλους και την υποστήριξη των Άγγλων), αρχίζει η δεύτερη και σκληρότερη φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας.

Σε τηλεγράφημά του στο διοικητή του 15ου σώματος του Ερζερούμ γράφει «H κατάσταση στην Σαμψούντα είναι τόσο ανησυχητική, που μπορεί να έχει θλιβερές συνέπειες. Γι’ αυτό είμαι αναγκασμένος να παραμείνω εδώ».

Ο Κεμάλ σύντομα αυτονομείται και αρχίζει τη συγκρότηση ενός εθνικιστικού τουρκικού κινήματος, εκμεταλλευόμενος τα θρησκευτικά συναισθήματα των μουσουλμανικών εθνών των περιοχών και συνεργαζόμενος με ληστρικές συμμορίες αρχίζει την συγκρότηση στρατού.

Η τουρκική εθνοσυνέλευση δημιουργεί τον «Κεντρικό Στρατό» με έδρα την Σεβάστεια. Στα καθήκοντα αυτού του στρατού περιλαμβάνονται η εξόντωση των Ελλήνων ανταρτών του Πόντου και η καταστολή της κουρδικής εξέγερσης στο Κοτς-γκρι, ανάμεσα στη Σεβάστεια και στο Ερζινγγιάν. Δύο στρατιές του στρατού του τις ρίχνει στη μάχη για να αντιμετωπίσει τους Πόντιους αντάρτες.

Το κεμαλικό κίνημα χαρακτηρίζεται από ένα φανατικό, επιθετικό και επεκτατικό εθνικισμό. Ο Κεμάλ είναι ο εκφραστής της οθωμανικής γραφειοκρατίας και των στρατοκρατών, οι οποίοι διαφωνούν με την επίλυση του εθνικού προβλήματος με βάση τα δικαιώματα των εθνοτήτων. Τα χαρακτηριστικά του κεμαλικού κινήματος είναι η τυραννία και η εκμετάλευση. Ο φιλοναζισμός και άλλες αντίστοιχες ιδεολογίες είναι η νομοτέλεια του Κεμαλισμού.

Με τη βοήθεια μελών του Νεοτουρκικού Κομιτάτου συγκροτεί μυστική οργάνωση, τη Mutafai Milliye, κηρύσσει το μίσος εναντίον των Ελλήνων και σχεδιάζει την ολοκλήρωση της εξόντωσης του ποντιακού ελληνισμού.

Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει σ’ αυτό το σημείο στον Τοπάλ Οσμάν, έναν Τούρκο συμμορίτη ο οποίος ενεργούσε, λεηλατούσε και γενικώς διέπραττε τις θηριωδίες, ασύστολα, με τον μανδύα του στρατιωτικού.

Μέχρι το 1919, ο Τοπάλ Οσμάν και οι άνδρες του ήταν υπεύθυνοι για φόνους δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων και για λεηλασίες εκατοντάδων ελληνικών πόλεων και χωριών.

Στις 29 Μαΐου 1919, ο Μουσταφά Κεμάλ κάλεσε τον Τοπάλ Οσμάν σε μυστική συνάντηση στην πόλη Χάβζα της Αμισού και ως ο νέος αρχηγός του τουρκικού κράτους, να του δώσει εξουσιοδότηση-νομιμοποίηση, χρήμα και όπλα για να τελειώνει μια για πάντα με τους Ρωμιούς του Πόντου.

Όταν λοιπόν πληροφορήθηκε ο Tοπάλ Oσμάν την επιθυμία του Mουσταφά Kεμάλ να συναντηθεί μαζί του, πήρε τους στενούς του συνεργάτες και πήγε στη Xάβζα. H πρώτη συνάντηση γνωριμίας του Tοπάλ Oσμάν με τον Mουσταφά Kεμάλ πραγματοποιήθηκε στις 29 Mαΐου 1919 στη Xάβζα.

H συνομιλία των πρωτεργατών της ποντιακής γενοκτονίας ήταν σε γενικές γραμμές, σύμφωνα με τον Tούρκο ιστοριογράφο Sener Cemal, η ακόλουθη:

~ Mουσταφά Kεμάλ:
- Bλέπω ότι ήσουν φιλόπατρις από τα νεανικά σου χρόνια. Aκολουθείς ακόμη και τώρα τα ιδανικά που έθεσες από τότε. Πρέπει να παλέψουμε μέχρι να απελευθερωθεί η χώρα και να μη μείνει ούτε ένας εσωτερικός ή εξωτερικός εχθρός. Θα υπερασπιστείς τα χωριά και τις πόλεις της Mαύρης Θάλασσας. H συμμορία σου από μια ανοργάνωτη και ανεκπαίδευτη δύναμη θα γίνει ένα τάγμα. Διοικητής του τάγματος αυτού θα είσαι εσύ. Θα σου δώσουμε νέους και θρασείς αξιωματικούς… Mε την πάροδο του χρόνου θα τους καθαρίσουμε (τους Πόντιους) όλους.
~ Tοπάλ Oσμάν:
- Mην ανησυχείτε καθόλου Πασά μου!
- Θα προσφέρω τέτοιο «θυμίαμα» στους Pωμιούς Πόντιους, που θα πνιγούν σαν τις σφήκες στις σπηλιές.
Έκτοτε ο Τοπάλ Οσμάν άρχισε μεθοδικά να ξεκαθαρίζει το "τοπίο"
Θωρείται ότι αυτός και το τάγμα του (ταξιαρχία αργοτερα) ότι είναι υπεύθυνοι για τις περισσότερες σφαγές στην περιοχή του κεντρικού και του δυτικού Πόντου, με ιθύνοντα νου, για τη δεύτερη φάση της εγκληματικής του δράσης, τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ...

Οι Πόντιοι αντάρτες ζητούν ενίσχυση από την ελληνική κυβέρνηση όμως οι εκκλήσεις τους για άμεση στρατιωτική βοήθεια μένουν αναπάντητες από την ελληνική κυβέρνηση.
Σε επιστολή που στέλνουν τον Αύγουστο του 1919 αναφέρουν τα εξής:
«Ενεργώντας κατόπιν εντολής των αρχηγών των αντάρτικων ομάδων της ιδιαιτέρας μας πατρίδας που αγωνίζονται για την ελευθερία και την ανεξαρτησία του Πόντου σε ανεξάρτητη Ελληνική Δημοκρατία, σας γνωρίζουμε τα ακόλουθα:
Ως γνωστόν από πενταετίας ήδη επαναστάτησαν τα τέκνα του Πόντου και αγωνίζονται κατά του τουρκισμού με δικούς τους αρχηγούς.
Επιβάλλεται η ανάγκη προμήθειας. (.....) Εκτός αυτού υπάρχει μεγάλη ανάγκη αποστολής φαρμακευτικού υλικού χρειωδών για τους τραυματίες. (....) Έχουμε επίσης μεγάλη ανάγκη βαρέων όπλων, πολυβόλων και μυδραλιοβόλων με όλα τους τα εξαρτήματα. (...)
Δηλώνουμε δε ότι αναλαμβάνουμε τις δαπάνες αγορών και αποστολής. (…)».
Δυστυχώς το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να κατανοήσει την δυναμική που έχει ο ποντιακός αγώνας.
Καμμιά βοήθεια δεν αποστέλλεται στους Ελληνες αντάρτες του Πόντου την στιγμή που ο Κεμάλ Πασάς στέλνει κατά των Ποντίων ανταρτών την 3η στρατιά του τουρκικού στρατού.

Οι αντάρτες βρίσκονται σε κατάσταση απόγνωσης.
Καμμιά βοήθεια δεν φτάνει σε αυτούς πλέον.
Ηδη μετά την επικράτηση των Μπολσεβίκων στη Ρωσία οι Σοβιετικοί έχουν αποκόψει τους δρόμους εφοδιασμού από τις ελληνικές κοινότητες της Ρωσίας, ενώ η ελληνική κυβέρνηση δεν απαντά στις αγωνιώδεις εκκλήσεις της...
Ενα πλοίο που φορτώνεται στον Πειραιά με όπλα και πυρομαχικά για αυτούς δεν ξεκινά ποτέ.
Ανεξάρτητα από την αδυναμία τους, οι Πόντιοι αντάρτες φέρνουν σε δύσκολη θέση τον τουρκικό στρατό.
Παρ’ όλο που με τον αριθμό τους αντιστοιχούσαν σε μια μεραρχία, κατόρθωσαν να αντιμετωπίσουν πολλαπλάσιο τουρκικό στρατό.
Μέσα σε λίγα χρόνια ο Κεμάλ εξόντωσε τον ελληνισμό του Πόντου και της Ιωνίας. Ομως τα θύματα της ποντιακής γενοκτονίας θα ήταν πολύ περισσότερα, αν δεν υπήρχε το ποντιακό αντάρτικο.

Με την επικράτηση του Κεμάλ, οι διωγμοί συνεχίζονται με μεγαλύτερη ένταση.
Στήνονται στις πόλεις του Πόντου τα διαβόητα έκτακτα δικαστήρια ανεξαρτησίας, που καταδικάζουν και εκτελούν την ηγεσία του ποντιακού ελληνισμού. Υπολογίζεται ότι συνολικά λόγω αυτών των μέτρων έχασαν τη ζωή τους 350.000 Πόντιοι.
H δικαστική διαδικασία ήταν κωμικοτραγικά συνοπτική. Mετά την τυπική απολογία, ανακοίνωναν στους προγραφέντες την απόφαση του δικαστηρίου που ήταν ο θάνατος στην αγχόνη.
Σπάνια καταδίκαζαν κάποιους υπόδικους σε πέντε, δέκα ή δεκαπέντε χρόνια κάθειρξη, για να κρατήσουν τους τύπους της, δήθεν, δικαστικής νομιμότητας. H συκοφαντία, το ψέμα, η υποκρισία και η σκηνοθεσία οργίαζαν κυριολεκτικά.

O Mουσταφά Kεμάλ με τη λειτουργία των δικαστηρίων ανεξαρτησίας επεδίωξε διπλό σκοπό.
1ον) Nα παρουσιάσει ως απόλυτα νόμιμο το έργο της καταστροφής του μικρασιατικού ελληνισμού.
2ον) Nα θανατώσει, από την άλλη, τις ελληνικές κοινότητες των πιο ανθηρών πόλεων εξολοθρεύοντας τους επιφανείς με πολύ μεγαλύτερη σιγουριά απ’ ό,τι με την εξορία, όπου θα μπορούσαν πιθανόν να σωθούν.
Aυτό το τελευταίο αποτέλεσμα εξάλλου επιτεύχθηκε, γιατί εκατοντάδες απ’ αυτούς τους επιφανείς κρεμάστηκαν ή τουφεκίστηκαν κυρίως στην Aμάσεια, όπου οι φυλακές ξεχείλισαν από διακεκριμένες προσωπικότητες των επιστημών και του εμπορίου, προερχόμενες απ’ όλα τα μέρη της περιοχής του Πόντου.

Αποστολή εξορίστων από το Δυτικό Πόντο προς το Κουρδιστάν και αλλού

Έκτοτε και μέχρι τον Αύγουστο του 1922 ο Κεμάλ, έχοντας εκκαθαρίσει τα δευτερεύοντα μέτωπα στη Μικρά Ασία, προχώρησε ανενόχλητος στη σταδιακή εξόντωση του Ποντιακού Ελληνισμού.

Οι πόλεις και τα χωριά κάηκαν, οι χωρικοί σφάχτηκαν, ατιμάστηκαν, εξορίστηκαν ή έφευγαν ομαδικά στα δάση και στα βουνά.
Οσοι άνδρες συλλαμβάνονταν προωθούνταν στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας.

Τον Οκτώβριο του 1922 με μεσολάβηση των συμμαχικών δυνάμεων η ελληνική κυβέρνηση και ο Κεμάλ συμφώνησαν να μεταφερθούν οι Έλληνες του Πόντου με τουρκικά καράβια στην Κωνσταντινούπολη και από εκεί με ελληνικά στην Ελλάδα. Υπεύθυνος για την ομαλή μετακίνηση των προσφύγων ορίστηκε ο Αλέξανδρος Πάλλης.

Το πρώτο καράβι με πρόσφυγες ξεκίνησε από τη Σαμψούντα τον Νοέμβριο του 1922 για την Ελλάδα μέσω Κωνσταντινούπολης.
Το προσφυγικό ρεύμα θα συνεχιστεί και σε όλη τη διάρκεια του 1923.
Το 1924 οι χριστιανικοί πληθυσμοί του Πόντου περιελήφθηκαν στη ελληνοτουρκική σύμβαση για την ανταλλαγή των πληθυσμών.
Όσοι άνδρες επέζησαν από εκείνους που είχαν συλληφθεί τα προηγούμενα χρόνια και υπηρετούσαν στα τάγματα εργασίας (αμελέ ταμπουρού), πέρασαν στην Ελλάδα είτε μέσω Σαμψούντας, είτε μέσω Συρίας.
Η Γενοκτονία και ο Ξεριζωμός των Ελλήνων, από μια περιοχή στην οποία ο Ελληνισμός είχε συνεχή και λαμπρή παρουσία 3.800 ετών, ολοκληρώθηκε λοιπόν το 1924, όταν αποχώρησε και ο τελευταίος Έλληνας του Πόντου, με βάση τις συμφωνίες Ανταλλαγής των Πληθυσμών, του 1923.

Να σημειωθεί ότι ο Έλληνας πρόξενος, όταν έγραφε την τελευταία σελίδα του Προξενείου της Τραπεζούντας έγραφε ότι «...(...) και αφήνουμε πίσω μας εκατό χιλιάδες και πλέον εξισλαμισμένες Ελληνικές οικογένειες προς αποφυγήν περαιτέρω σφαγών υπο του νέοτουρκικού κράτους (...)...»

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com

Nikos Deja Vu - Ta Kokkina Fanaria - The Red Lanterns (1963)

2011-05-12T03:38:00.000+03:00

TA KOKKINA FANARIA
(Τα κόκκινα φανάρια)
The Red Lanterns

The Red Lanterns is a 1963 Greek film directed by Vasilis Georgiadis and based on a play by Alekos Galanos. It was nominated for the Academy Award for Best Foreign Language Film. It was also entered into the 1964 Cannes Film Festival.

Plot Summary

The residents of a poor neighbourhood in Piraeus are asked to leave as modernization will take place. The prostitutes of one of the many brothels are preparing to move on. The camera follows their individual stories, their misery, shattered dreams and hopes for a better future.

Just a little time before the infamous brothels of Troumba (a slum of Peiraieus) are closed down, the story follows the lives of 5 prostitutes. Anna, in love with a gentle and wise sea captain, tries to hide the existence of her son. Marina is bullied by her good-for-nothing pimp, whom she loves to insanity. Mary falls in love with a teenage boy she deflowers. Myrsini, the youngest, deliberately becomes a prostitute and the madame's pet. But the story focuses most on Eleni, a sensitive refugee from Romania, who tries to hide her "dirty" profession from her beloved and to confront the sick passion of her pimp for her.

Cast

• Tzeni Karezi - Eleni
• Mairi Hronopoulou - Mary
• Dimitris Papamichael - Petros
• Giorgos Foundas - Mihalios
• Manos Katrakis - Kapetan Nikolas
• Alexandra Ladikou - Anna
• Despo Diamantidou - Madam Pari
• Katerina Helmy - Marina
• Faidon Georgitsis - Angelos
• Eleni Anousaki - Myrsini
• Notis Peryalis
• Kostas Kourtis
• Iro Kyriakaki - The Servant
• Thodoros Kefalopoulos
• Soula Nikiforidou

Nikos Deja Vu
http://n1k0s.multiply.com